Odruchy nosowe (ang. nasal reflexes) - zespół odruchów fizjologicznych, których wspólną cechą jest występowanie podrażnienia śluzówki nosa, co wywołuje kichanie.
Odruch nosowo-nosowy Przy odruchu nosowo-nosowym (ang. nasonasal reflex) za podrażnienie śluzówki nosa odpowiadają zanieczyszczenia, dostające się do dróg oddechowych podczas wymiany gazowej.
Bodźce generujące klasyczny odruch nosowy stymulacja zęba (np. na fotelu dentystycznym) nagłe przejście z obszaru ciemnego do jasnego
Bodźce zmieniające prawdopodobieństwo wystąpienia Zmiana prawdopodobieństwa wystąpienia odruchu nosowego jest związana ze zmianą drożności dróg oddechowych na odcinku nosowym.
Sytuacje fizjologiczne Drożność nosa, a tym samym prawdopodobieństwo wystąpienia odruchów nosowych, rośnie w następujących sytuacjach: ćwiczenia fizyczne zmiana pozycji ciała zmiana temperatury otoczenia (ekspozycja skórna) ekspozycji ciała na punktowe światło w ciemnym otoczeniu spożycie alkoholu etylowego, zwłaszcza win Spada natomiast w sytuacjach: zwiększonego nacisku na dół pachowy hiperwentylacji strachu bólu
Sytuacje patologiczne patologie związane z przebiegiem i czynnością nerwu trójdzielnego (w tym klasterowe bóle głowy) mogą znieść występowanie odruchu nosowego choroby neurodegeneracyjne (np. zespół Parkinsona) mogą wywoływać zniesienie odruchu nosowego
Odruch nosowo-oskrzelowy Odruch nosowo-oskrzelowy (ang. nasobranchial reflex) jest elementem odruchów związanych z nurkowaniem. Jego przyczyną jest nagła ekspozycja głowy na zimną wodę. Wywołuje to m.in. zwężenie światła oskrzeli i zwężenie światła dróg oddechowych w nosie. Odruch ma za zadanie zmniejszyć prawdopodobieństwo dostania się wody do płuc.
Udało się powiązać przebieg drogi eferentnej odruchu nosowo-oskrzelowego z nerwem trójdzielnym, a konkretnie z nerwem szczękowym.
Odruch oskrzelowo-nosowy Odruch oskrzelowo-nosowy (ang. bronchonasal reflex) jest elementem odpowiedzi alergicznej i jest związany czynnościowo z nerwem błędnym.
Odruch nosowo-zatokowy Odruch nosowo-zatokowy (ang. nososinal reflex) został zaproponowany w 1991 roku jako jeden z mechanizmów obronnych organizmu. Ma on polegać na celowym wynaczynieniu krwi do światła dróg oddechowych, a znajdujące się w płynie komórki układu immunologicznego (głównie mówi się o eozynofilach, ze względu na ich działanie przeciwpasożytnicze) miałyby działać w śluzówce dróg oddechowych.
Nerwica nosowa - odruch nosowo-genitaliowy Uczeń Sigmunda Freuda - Dr. William Fliess, w swoich badaniach klinicznych dowodził istnienia połączenia neurologicznego pomiędzy śluzówką nosa, a genitaliami. Jej występowanie następnie wiązał, zgodnie z teoriami swego mistrza o podświadomości, z występowaniem biseksualizmu, jako zaburzeniem właśnie w funkcjonowaniu tego połączenia. Obaj panowie - uczeń i mistrz - rozpoczęli wspólne badania, których jednak nie ukończono.
Udowodniono jednak, że połączenie to jest kluczowe przy powstawaniu neurastenii i innych zaburzeń neurogennych.
Jednak samo istnienia odruchu nosowo-genitaliowego (ang. nosogenital reflex) nie zostało potwierdzone w badaniach na dużej grupie badanych.
Przypisy
Kategoria:Laryngologia Kategoria:Odruchy