The Beast on the Road – trzecia światowa trasa heavymetalowej formacji Iron Maiden, promująca trzeci album studyjny The Number of the Beast wydany w marcu 1982 roku. Trasa należała do najintensywniejszych w historii grupy, była pierwszym ogólnoświatowym objazdem, w którym jako frontman uczestniczył Bruce Dickinson. W ciągu 10 miesięcy (25 lutego – 10 grudnia 1982 r.) grupa odwiedziła 12 państw świata, po raz pierwszy występując w Hiszpanii oraz Australii. Iron Maiden szybko awansowali do hardrockowej ekstraligi, w ramach ogromnej trasy dali 187 koncertów w Ameryce Północnej, Japonii, Australii oraz na Starym Kontynencie, po raz pierwszy prezentując barwną oprawę sceniczną oraz ruchomego, trzymetrowego Eddiego, który pojawiał się na estradzie podczas wykonywania utworu „Iron Maiden”. Od tej pory obecność maskotki zespołu, coraz bardziej rozbudowanej i okazalszej wymiarowo wersji, stanie się stałą atrakcją ich koncertów. Koncerty grupy przyciągały tysiące widzów, jednak pomimo niekwestionowanego sukcesu w Ameryce Północnej, Brytyjczycy występowali jako gość specjalny Rainbow, Scorpions czy Judas Priest.
W związku z kontrowersyjną, demoniczną wymową utworu tytułowego promowanej płyty, nawiązującego do biblijnej wizji apokaliptycznej oraz pojawiających się w refrenie słów „666 – the Number of the Beast”, ultraprawicowe organizacje amerykańskie oskarżyły muzyków o popularyzację satanizmu i szerzenie zepsucia moralnego, na które narażona miała być, słuchająca ich muzyki młodzież. Pomimo nakłaniania do bojkotu koncertów grupy, a nawet organizowanych akcji palenia ich płyt, Iron Maiden byli zapraszani na największe amerykańskie festiwale („Rock Fest 1982”, „Pacific Jam 1982”, „A Day on the Green 1982”), gdzie występowali m.in. na Rich Stadium, Anaheim Stadium, Comskey Park, Oakland Alameda Coliseum, dla audytoriów o rozmiarach od 60 do 100 tys. widzów, wciąż jednak nie będąc główną atrakcją wieczoru.
Rychłą zmianę tego stanu rzeczy zapowiadał występ w roli głównej gwiazdy brytyjskiego „Reading Festival 1982” przed 40 tys. widzów, tudzież kilka koncertów na otwartym powietrzu w Australii. Na tym etapie formacja była już gwiazdą pierwszej wielkości. Po zakończonym koncertem w Nagoii tournée, od zespołu odszedł perkusista Clive Burr, borykający się z problemami zdrowotnymi i źle znoszący trudy przebywania w trasie. Jeszcze w grudniu zastąpił go Nicko McBrain, znany ze współpracy z Patem Traversem, gry w formacji Streetwalkers oraz we francuskiej grupie Trust, zaprzyjaźnionej z Iron Maiden. Zespół wypracował sobie markę najintensywniej koncertującej grupy świata, co znalazło potwierdzenie w kolejnych latach. Koncerty zagrane w 1982 roku wywindowały formację do heavymetalowej ekstraklasy. Tournée „The Beast on the Road” pozwoliło muzykom wystąpić przed około 2,8 mln fanów (przedsprzedaż na poziomie 1,5 mln.), co wówczas stanowiło ogromne osiągnięcie. Trasę „The Beast on the Road 1982” uznano w tamtym czasie za największą w historii rocka.
Supporty Girlschool – USA, Chicago. Trust – Belgia, Niemcy. Anvil – Kanada. Gary Moore – „Reading Festival”. Tygers of Pan Tang – „Reading Festival”. Blackfoot – Francja, Holandia, „Reading Festival”. Krokus – USA, Jackson. Bullet – Hiszpania, Francja. The Rods – koncerty w Wielkiej Brytanii. Heaven – trasa po Australii. Axe – koncerty jesienne w USA. Grand Prix – „Reading Festival”. Boys – Melbourne.
Artyści supportowani przez Iron Maiden Scorpions – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. Judas Priest – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. Foreigner – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. 38 Special – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. Rainbow – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. Ted Nugent – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie. Loverboy – koncerty w USA i Kanadzie, festiwale amerykańskie.
Setlista thumb|300px|Bruce Dickinson Introdukcja: wstęp do pierwszej kompozycji. Wszystkie koncerty trasy. „Murders in the Rue Morgue” (z albumu Killers, 1981) „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981) „Run to the Hills” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Children of the Damned” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „The Number of the Beast” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Another Life” (z albumu Killers, 1981) „Killers” (z albumu Killers, 1981) „22 Acacia Avenue” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Total Eclipse” (Strona „B” singla Run to the Hills, 1982) Drum solo „Transylvania” (z albumu Iron Maiden, 1980) Guitar solo „The Prisoner” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980) „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy: „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980) „Drifter” (z albumu Killers, 1981) „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980) „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Uwagi: W ramach bisów na „Reading Festival”, grupa zaprezentowała cover utworu „Tush” z repertuaru ZZ Top. „I’ve Got the Fire” z repertuaru grupy Montrose wykonywano podczas bisów w Japonii. „Smoke On The Water” z repertuaru grupy Deep Purple zaprezentowano jako jeden z bisów w Tokio 4 grudnia 1982 roku. „Total Eclipse” wyłączono z setlisty podczas koncertów w Ameryce Północnej, Australii oraz Japonii. „Genghis Khan” (z albumu Killers, 1981) zaprezentowano na trasie tylko raz – 11 marca 1982 roku.
Oprawa trasy thumb|300px|Iron Maiden w San Sebastián Trasa „The Beast on the Road” była pierwszą w historii formacji, na potrzeby której zdecydowano się opracować konceptualną oprawę estradową. Było to całkowite przeciwieństwo wszystkich dotychczasowych, dość surowych wcieleń estradowych formacji. Scena została wyposażona w specjalne tyle podium, w centrum którego znajdował się rozbudowany zestaw perkusyjny Clive’a Burra. Ze wspomnianym podium zostały połączone specjalnymi estakadami, boczne wybiegi, otaczające centrum sceny z obu stron. Model ten, w coraz bardziej zmodyfikowanej formie pozostał podstawą konstrukcji scenicznych grupy do dziś. Wówczas jeszcze niezbyt rozbudowana estrada została udekorowana aluminiowymi, błyszczącymi trójkątami, rozstawionymi symetrycznie z tył i z obu boków sceny, zaś w jej głębi, w samym centrum – tuż nad zestawem perkusyjnym, znalazł się trójkąt zbudowany z aluminiowych ramion, wewnątrz których na czarnym tle znajdował się wizerunek maskotki grupy – Eddiego, znany z okładki promowanej płyty The Number of the Beast.
Z przodu sceny umieszczono podesty, na których przebywali muzycy, zaś z obu stron perkusyjnej platformy ustawiono rzędy schodków, odpowiednio podświetlanych czerwonymi żarówkami. Deski sceny i inne jej elementy pokryto czarnym tworzywem, nadającym całości ascetycznego, aczkolwiek nieco złowieszczego wyglądu. Nad estradą górował nowy system oświetleniowy, tylko częściowo oparty na dotychczasowej konstrukcji, złożony z ośmiu ramp, w tym czterech tworzących trójkątny układ bezpośrednio nad estradą i czterech kolejnych zawieszonych nad nią i po jej obu bokach. Zespół wykorzystywał również baterie halogenów rozstawione na obu skrzydłach podium, stroboskopy podświetlające estradę, reflektory punktowe i światła wielobarwne. W kontekście dotychczasowych rozwiązań grupy na tym polu, był to ogromny postęp. W sumie estradę oświetlało ponad 400 lamp, co pozwoliło na stworzenie barwnego show.
Po raz pierwszy w historii formacji pojawiła się trzymetrowa, mobilna lalka przedstawiająca maskotkę grupy w wersji znanej z okładki promowanego albumu. Eddie przechadzający się po scenie, zaczepiający muzyków i fanów, stał się od tej pory nieodzownym elementem każdego show, jego humorystycznym urozmaiceniem i formą zabawy z publicznością. Iron Maiden w przeciwieństwie do wielu innych zespołów tego typu, pozwolili sobie na odrobinę dystansu i swego rodzaju żarty sytuacyjne, nadające przedstawieniu charakter rozrywkowy w świecie „śmiertelnie poważnego, mrocznego” heavy metalu. Kontynuacją tego wątku było również pojawienie się na estradzie aktorów przebranych w diaboliczne uniformy i takież maski, wymachujących widłami w kierunku widowni, tancerzy zamieniających się w wilkołaki, czy tancerki „Metal Lady” prowokacyjnie i wyzywająco stymulującej widzów podczas „22, Acacia Avenue”.
Muzycy, obowiązkowo ubrani w czarne, jednolite uniformy oraz ozdobione ćwiekami pasy i kurtki, nie ukrywali faktu, iż najwyraźniej traktują całą oprawę koncertów „z przymrużeniem oka”, choć prawicowo zorientowani aktywiści religijni zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, bynajmniej nie podzielali tego stanowiska. Trudno w to dziś uwierzyć, jednak w 1982 roku koncerty Iron Maiden, Ozzy’ego Osbourne’a czy Black Sabbath uchodziły dla radykałów chrześcijańskich, za nie mniej obrazoburcze, niż występy blackmetalowych hord trzy dekady później. Księża błagali młodzież by ta nie uczestniczyła w „szatańskich koncertach”, niemniej jak łatwo przewidzieć, efekt tych perswazji był wprost odwrotnie proporcjonalny do zamierzonego.
Ze względu na to, iż wiele koncertów trasy Iron Maiden zagrali jako support, opisywana estrada była wykorzystywana tylko podczas 50% występów. Była to zarazem ostatnia w historii grupy trasa, podczas której Brytyjczycy otwierali występy innych artystów, już za rok sytuacja ta zmieniła się diametralnie. Oprawa trasy „The Beast on the Road” oraz wykonywany w jej ramach repertuar, stanowiły jedno z podstawowych źródeł inspiracji dla wizerunku estradowego i doboru utworów na pierwszej retrospektywnej trasie grupy „Eddie Rips Up the World Tour”.
Daty trasy UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.