Stanisław Rogóż (ur. 24 kwietnia 1866 w Borzęcinie, zm. 14 marca 1948 w Brzesku) – polski artysta rzeźbiarz i snycerz związany z okolicami Brzeska.
Życiorys zawodowy Stanisław Rogóż był synem Jana Rogoża, zagrodnika z Borzęcina i Wiktorii Urbańskiej, wnuczki nauczyciela, Ignacego Urbańskiego. Snycerstwa i rzeźby najprawdopodobniej uczył się od Adeodatusa Jana Martyńskiego z Borzęcina i Walentego Lisieńskiego z Brzeska. Odbył praktykę u Franciszka Wyspiańskiego w jego pracowni w Krakowie, zakończoną 16 września 1889 roku. Jako początkujący rzeźbiarz nawiązał współpracę z Janem Sas-Zubrzyckim, z którym tworzył w jego pracowni w Tarnopolu. Dopiero nominacja Zubrzyckiego na profesora zwyczajnego Katedry Historii Architektury i Estetyki Politechniki Lwowskiej w 1919 roku zakończyła współpracę artystów. Stanisław około 1920 roku wrócił w okolice Brzeska i osiadł na Brzezowcu - wówczas poza granicami miasta. W prowadzonej przez siebie pracowni rzeźbiarsko-snycersko-pozłotniczej wykonywał ołtarze, ambony, chrzcielnice, feretrony, konfesjonały, stacje Drogi Krzyżowej, stalle oraz inne sprzęty wyposażenia sakralnego. mały|Zaświadczenie odbycia praktyki od Franciszka Wyspiańskiego Spod jego ręki wyszły m.in. następujące dzieła: dwa neogotyckie ołtarze dla kościoła w Jadownikach z lat 1928–1929; ołtarz główny dla kościoła w Jasieniu Brzeskim z 1930 roku; ołtarz główny wraz z rzeźbą św. Józefa, ołtarz boczny, stacje Drogi Krzyżowej, ambona, chrzcielnica, wystrój dla kościoła w Maszkienicach, powstałe około 1930 roku; trzy ołtarze neogotyckie i jeden neoromański z początku lat 30. XX wieku oraz kapliczka szafkowa z 1936 roku dla kościoła w Borzęcinie; ołtarz główny z 1935 roku dla kościoła w Porąbce Uszewskiej w ramach odtwarzania wyposażenia świątyni po powodzi z 1934 roku; balustrada, ławki i wyposażenie sakralne (przed I wojną światową) oraz neoromańska ambona wykonana dla kościoła w Zabawie z 1936 roku; ołtarz dla starego kościoła w Brzesku. Z pracownią Stanisława Rogoża związany był Stefan Zbigniewicz - członek Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Krakowie i warszawskiego ugrupowania "Rzeźba" oraz praktykujący u niego artyści: Jan Dudek z Niedźwiedzy, zwany także "Jaśkiem z Grabiny", który po II wojnie światowej uczestniczył w renowacji katedry w Gdańsku-Oliwie; Tadeusz Świerczek - autor ołtarza św. Antoniego w kościele jadownickim; Ludwik Zakuła ze Świątnik; Władysław Badowski z Borzęcina; Józef Wajda.
Życie prywatne Mąż Magdaleny Żmudy (ślub 27 maja 1909 roku w Jadownikach). Ojciec: Antoniny (siostra Alojza, Przełożona Prowincji Łódzkiej w Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek), Józefa (ksiądz), Józefy, Anny oraz Wiktorii.
Pochowany wraz z małżonką na Starym Cmentarzu w Brzesku.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1948