Gierałtowska Kopa (niem. Neu Gersdońer SIeln Koppe) – szczyt o wysokości 920 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce w Górach Bialskich w Sudetach Wschodnich.
Położenie Wzniesienie położone, w północnej części Gór Bialskich w Sudetach Wschodnich, około 1,8 km, na południowy wschód od południowej granicy Nowego Gierałtowa i 1,6 km na północny zachód od wzniesienia Płoska.
Fizjografia Wzniesienie o zróżnicowanych zboczach i niewielkim kopulastym szczycie. Charakteryzujące się wyraźnie podkreślonymi zboczami, regularną rzeźbą i urozmaiconym ukształtowaniem. Całe wzniesienie położone jest na obszarze Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Wyrasta w grzbiecie odchodzącym od Płoski w kierunku północno-zachodnim. Wzniesienie od sąsiednich wzniesień wyraźnie wydzielają dobrze wykształcone erozyjne doliny górskich potoków: od północy i wschodu od wzniesień Gór Złotych oddzielone jest doliną Białej Lądeckiej, od zachodu od wzniesienia Chłopska Kopa oddzielają doliny potoku Tylnik i dolina potoku Kobylica, a od bliźniaczego wzniesienia Kobyła oddzielone jest niewielkim bezimiennym siodłem. Wzniesienie ma postać wydłużonej kopuły na kierunku (NW–SE), o spłaszczonej powierzchni szczytowej i dość stromo opadających do dolin rzecznych zboczach: wschodnim, zachodnim i północnym. Południowo-wschodnie zbocze wąskim, prawie płaskim pasem grzbietowym minimalnie opada w stronę niewielkiego siodła, przechodząc w północne zbocze wyższego o 16 m. bliźniaczego wzniesienia Kobyła. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.
Budowa Wzniesienie w całości zbudowane ze skał metamorficznych łupków łyszczykowych i gnejsów gierałtowskich. Szczyt i zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie.
Roślinność Wzniesienie częściowo porośnięte monokulturowym lasem świerkowym regla dolnego. Drzewostan porastający szczytowe partie wzniesienia pod koniec XX wieku dotknęły zniszczenia wywołane katastrofą ekologiczną w Sudetach obecnie w miejscach częściowo zniszczonego drzewostanu porasta młodnik.
Infrastruktura Zachodnim podnóżem prowadzi Kobyliczny Dukt oraz leśna droga z Nowego Gierałtowa na Przełęcz Suchą. Północne zbocze poniżej poziomu 700 m n.p.m. zajmują pola uprawne i górskie łąki. Na północnym zboczu znajduje się wyciąg narciarski. U północnego podnóża w dolinie Białej Lądeckiej położonych jest kilka pensjonatów.
Inne Na wschodnim zboczu wzniesienia znajduje się źródło, z którego bierze początek Lipodolski Spław lewy dopływ Białej Lądeckiej. Na zachodnim zboczu Gierałtowskiej Kopy w gnejsach typu śnieżnickiego występują amfibolity.
Turystyka Przez szczyt wzniesienia nie prowadzi szlak turystyczny. Zachodnim podnóżem prowadza szlaki turystyczne: pieszy – prowadzący z Przełęcz Gierałtowską, przez Nowy Gierałtów na Przełęcz Suchą, rowerowy, rowerowy.
Przypisy Rozporządzenie M A P z dnia 28 maja 1949 r. str.8 poz.103 Wyciąg na Gierałtowskiej K. Budowa geologiczna górnego dorzecza Białej Lądeckiej Str. 133 Wzniesienie na map cz.
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, Góry Złote, Krowiarki. Skala 1:40000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2005.
Kategoria:Polskie szczyty Gór Bialskich