Kobyła – szczyt o wysokości 936 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce w Górach Bialskich w Sudetach Wschodnich.

Położenie Wzniesienie położone, w północnej części Gór Bialskich w Sudetach Wschodnich, około 2,1 km, na południowy wschód od południowej granicy Nowego Gierałtowa i 1,2  km na północny zachód od wzniesienia PłoskaWzniesienie na map cz..

Fizjografia Wzniesienie o zróżnicowanych zboczach i niewielkim kopulastym szczycie. Charakteryzujące się wyraźnie podkreślonymi zboczami, regularną rzeźbą i urozmaiconym ukształtowaniem. Całe wzniesienie położone jest na obszarze Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Wyrasta w grzbiecie odchodzącym od Płoski w kierunku północno-zachodnim. Wzniesienie ma postać wydłużonej kopuły na kierunku (NW-SE), o wyraźnie podkreślonej części szczytowej i dość stromo opadających zboczach: północno-wschodnim i południowo-zachodnim. Północno-zachodnie zbocze wąskim, prawie płaskim pasem grzbietowym minimalnie opada w stronę niewielkiego bezimiennego siodła, przechodząc w zbocze niższego o 16 m bliźniaczego wzniesienia Gierałtowska Kopa. Wzniesienie od sąsiednich wzniesień wyraźnie wydzielają dobrze wykształcone erozyjne doliny górskich potoków: od wschodu od wzniesień Gór Złotych oddzielone jest doliną Białej Lądeckiej, od zachodu i południa wzniesienie wydziela dolina potoku Tylnik a od bliźniaczego wzniesienia Gierałtowska Kopa oddzielone jest niewielkim bezimiennym siodłem. Wschodnim i zachodnim zboczem trawersują drogi leśne i ścieżki. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.

Budowa Wzniesienie w całości zbudowane ze skał metamorficznych łupków łyszczykowych i gnejsów gierałtowskich. Szczyt i zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie.

Roślinność Wzniesienie w całości porośnięte monokulturowym lasem świerkowym regla dolnego. Wzniesienie pod koniec XX wieku dotknęły zniszczenia wywołane katastrofą ekologiczną w Sudetach obecnie w miejscach częściowo zniszczonego drzewostanu porasta świerkowy młodnik.

Turystyka Przez szczyt wzniesienia nie prowadzi szlak turystyczny. Południowo-zachodnim podnóżem wzdłuż Czarnego Zbocza prowadzi szlak turystyczny pieszy – prowadzący z Przełęcz Gierałtowską, przez Nowy Gierałtów na Przełęcz Suchą

Przypisy

Bibliografia Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, tom 16 Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "KRAJ", Warszawa 1993, Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, Góry Złote, Krowiarki. Skala 1:40000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2005.

Kategoria:Polskie szczyty Gór Bialskich