thumb|Sclerobunus ungulatus. thumb|Przedstawiciel Epedanidae. thumb|Soerensenella prehensor z rodziny Triaenonychidae. thumb|Cryptomaster leviathan z rodziny Cladonychiidae. Laniatores – podrząd pajęczaków z rzędu kosarzy. Obejmuje ponad 4200 gatunków. Zasiedlają głównie tropiki i subtropiki, ale znane są też z południa Europy. Cechują się m.in. twardym pancerzem grzbietowym i chwytnymi, kolczastymi nogogłaszczkami.
Opis Należą tu kosarze o silnie zesklerotyzowanym ciele. Co najmniej pięć tergitów opistosomy zrasta się u nich z prosomą tworząc twardy pancerz grzbietowy w postaci scutum magnum. Nogogłaszczki pełnią funkcję chwytną, będąc wyposażonymi w silne kolce i scyzorykowaty odcinek końcowy stóp. Odnóża kroczne drugiej pary są wydłużone i pełnią funkcje zmysłowe. Aparat kopulacyjny samca poruszany jest za pomocą mięśni, a jego prącie wyposażone jest żołądź. Pokładełka samic są w tej grupie pierwotnie nieczłonowane. Częsty jest wśród Laniatores wyraźny dymorfizm płciowy. Samce są mocniej zesklerotyzowane, a ich odnóża kroczne ostatniej pary mają silne kolce i powiększone biodra.
Występowanie Przedstawiciele podrzędu zasiedlają strefę tropikalną i subtropikalną oraz basen Morza Śródziemnego po Alpy na północy.
Systematyka Podrząd ten obejmuje ponad 4200 gatunków, będąc najliczniejszym wśród kosarzy. Nazwa Laniatores wywodzi się od łacińskiego rzeczownika laniator, oznaczającego rzeźnika. Wprowadzona została w 1876 przez Thorella, który podzielił kosarze na Laniatores i Palpatores.
W 1923 Roewer wyróżniał w obrębie Laniatores 9 rodzin i 32 podrodziny. W 1958 Kratochvíl jako pierwszy zaproponował podział na nadrodziny: Oncopodoidea z 6 rodzinami i Travunioidea z 3 rodzinami. Z kolei w 1961 Šilhavý rozdzielił je na dwa podrzędy: Gonyleptomorphi (obejmujące Gonyleptoidea i Travunioidea) oraz Oncopodomorphi. W 1980 Martens pierwszy opublikował analizę filogenetyczną kosarzy, na podstawie której podzielił Laniatores na trzy nadrodziny: Travunioidea, Oncopodoidea i Gonyleptoidea. Taki podział został również rozpoznany w wynikach analiz molekularno-morfologicznych Giribeta i innych z 1999 i 2002, jednak Laniatores były w nich słabo reprezentowane. Na podstawie innych prac podważono monofiletyzm Travunioidea i wyłączono z nich nową nadrodzinę: Triaenonychoidea. Prace filogenetyczne Kurego wskazują, że pierwsze rozejście się linii ewolucyjnych Laniatores miało miejsce między Travunioidea (w sensie bez Triaenonychoidea) i kladem obejmującym pozostałe ich taksony.
Relacje pomiędzy Laniatores a pozostałymi podrzędami pozostają niepewne. Analiza Giribeta i innych z 2002 oraz Garwooda i innych z 2011 wskazywały, że tworzą one wraz z Dyspnoi klad nazwany Dyspnolaniatores. Natomiast według analizy Garwooda i innych z 2014 Laniatores są grupą siostrzaną dla kladu obejmującego Eupnoi i Dyspnoi.
Systematyka podrzędu według Kurego z 2014 przedstawia się następująco:
nadrodzina: Travunioidea Absolon et Kratochvil 1932 Nippononychidae Suzuki, 1975 Paranonychidae Briggs, 1971 Travuniidae Absolon et Kratochvil 1932 nadrodzina: Triaenonychoidea Sørensen, 1886 Triaenonychidae Sørensen, 1886 nadrodzina: Assamioidea Sørensen, 1884 Assamiidae Sørensen, 1884 Pyrmaidopidae Sharma et al., 2011 nadrodzina: Epedanoidea Sørensen, 1886 Epedanidae Sørensen, 1886 Petrobunidae Sharma et Giribet, 2011 Podoctidae Roewer, 1912 Sandokanidae Özdikmen et Kury, 2007 Tithaeidae Sharma et Giribet, 2011 nadrodzina: Gonyleptoidea Sundevall, 1833 Agoristenidae Šilhavý, 1973 Cosmetidae Koch, 1839 Cranaidae Roewer, 1913 Gonyleptidae Sundevall, 1833 Manaosbiidae Roewer, 1943 Stygnidae Simon, 1879 Stygnopsidae Sørensen, 1932 nadrodzina: Phalangodoidea Simon, 1879 Phalangodidae Simon, 1879 nadrodzina: Samooidea Sørensen, 1886 Biantidae Thorell, 1889 Samoidae Sørensen, 1886 Stygnommatidae Roewer, 1923 nadrodzina: Zalmoxoidea Sørensen, 1886 Escadabiidae Kury et Pérez, 2003 Fissiphalliidae Martens, 1988 Guasiniidae Gonzalez-Sponga, 1997 Icaleptidae Kury et Pérez, 2002 Kimulidae Pérez González, Kury et Alonso-Zarazaga, 2007 Zalmoxidae Sørensen, 1886
Przypisy
Kategoria:Kosarze