mały|Grób Henryka Hilchena na cmentarzu Powązkowskim Henryk Hilchen (ur. 30 lipca 1881 w Warszawie, zm. 20 sierpnia 1956 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki.
Życiorys Urodził się w rodzinie Teodora i Józefy z Wężyk-Rudzkich. Był trzecim z pięciorga ich dzieci. Jego młodszym bratem był Feliks Hilchen. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Kielcach kontynuował naukę w liceum handlowym w Warszawie. Od 1901 roku studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, ukończył jednak studia na Politechnice Lwowskiej, gdzie się przeniósł po strajkach szkolnych w 1905 roku. Kontynuował studia na wydziale prawnym Uniwersytetu we Fryburgu, gdzie uzyskał tytuł doktora nauk politycznych i ekonomicznych. Studiował również filozofię tomistyczną. W czasie studiów w organizacjach studenckich (w „Zjednoczeniu” Studentów Politechniki Warszawskiej, w Bratniej Pomocy na Politechnice Lwowskiej oraz w korporacjach studenckich „Filarecja” i „Sarmatia” we Fryburgu). Studiował również prawo na Uniwersytecie w Petersburgu, gdzie był jednym z założycieli polskiej Korporacji Akademickiej Sarmatia. W latach 1910–1912 uczył się jako alumn w Seminarium Duchownym w Warszawie. Następnie, w latach 1912–1915 był wikariuszem w parafiach w Dobrem, Łowiczu, Łodzi i w Jadowie.
W latach 1916–1917 był sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Warszawie i redaktorem organu stowarzyszeń chrześcijańskich „Pracownik Polski”. W 1919 roku został radnym m.st. Warszawy. 16 lipca 1919 został zameldowany w Poznaniu przy ul. Św. Marcina 70.. Pełnił obowiązki kapelana Szkoły Podchorążych Artylerii na Sołaczu oraz redaktora „Przewodnika Społeczego”. W latach 1920–1922 studiował w Angelicum w Rzymie, był spowiednikiem późniejszego papieża Piusa XI i honorowym szambelanem papieskim. Po powrocie do Polski został ponownie prefektem szkół warszawskich. Od 1929 roku pracował jako proboszcz w Lesznie, a w latach 1931–1945 był proboszczem parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Warszawie.
Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września 1939 w celu zabezpieczenia spokoju w mieście. Tuż przed powstaniem warszawskim udzielił zgody na ukrycie części akt staropolskich AGAD w wieży przy swoim kościele, dzięki czemu przetrwały one wojnę (kościół został zrujnowany w czasie powstania).
W latach 1945–1947 był proboszczem w Międzyrzeczu, następnie, w latach 1947–1952 – w Słupsku. W 1952 roku otrzymał nominację na proboszcza w Tarczynie, jednak nie objął tego stanowiska ze względu na postępujący paraliż.
Zmarł 20 sierpnia 1956 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 189-6-12/13).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Złoty Krzyż Zasługi (21 kwietnia 1937) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Przypisy , reprint wydany przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa, 1990,
Kategoria:Absolwenci Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie Kategoria:Członkowie Bratniej Pomocy Kategoria:Członkowie Unii Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Niepodległościowej Kategoria:Duchowni archidiecezji warszawskiej Kategoria:Duchowni katoliccy Królestwa Kongresowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Lesznem (powiat warszawski zachodni) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Radni Warszawy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1956