thumb|320px|Państwa diadochów około 303 p.n.e. Diadochowie (od diádochos – następca) – termin określający dowódców armii Aleksandra Wielkiego, którzy w powstałym imperium przejęli władzę po jego śmierci w 323 roku p.n.e.Bogdan Snoch: Słownik szkolny: terminy i pojęcia historyczne. Warszawa: WSiP, 1990, s. 35, .
Wywodzili się w większości ze znacznych rodów macedońskich. Początkowo każdy z nich władał jedną z prowincji rozległego imperium. Wkrótce jednak pomiędzy nimi oraz ich następcami wynikły długotrwałe konflikty na tle dążeń do wzajemnego przejmowania ziem odziedziczonych po AleksandrzeDavid Sacks: Encyklopedia świata starożytnych Greków. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001, s. 115-116. .
Okresem diadochów nazywany jest czas od 323 p.n.e. do 281 p.n.e., w którym na najbliższe stulecie zostały ustalone główne granice państw nowego świata hellenistycznegoWładysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. T. 1 (A-J). Warszawa: HPS/Rzeczpospolita, 2007, s. 227, .. thumb|Głowa portretowa diadocha (brąz z Muzeum Prado, początek III w. p.n.e.) Do kategorii diadochów zaliczani są: Antygonos (zapoczątkował dynastię Antygonidów) Antypater i jego syn Kassander (zapoczątkowali dynastię Antypatrydów) Lizymach Ptolemeusz (zapoczątkował dynastię Ptolemeuszów) Seleukos (zapoczątkował dynastię Seleucydów) Eumenes z Kardii; Leonnatos Perdikkas Krateros
Pewną rolę, choć krótkotrwałą, odegrał również Poliperchon, nominowany przez Antypatra na jego następcę z pominięciem syna Kassandra.
Spośród wyżej wymienionych tylko czterej założyli własne dynastie panujące w trzech wielkich monarchiach hellenistycznych: Lagidów w Egipcie, Seleukidów z centrum władzy w Syrii oraz Antygonidów w Macedonii.
Następcy diadochów określani są mianem epigonów.
Przypisy
Bibliografia
!