Bolesław Fostowicz-Zahorski ps. Filip, Zygmunt Lubicz, Ból (ur. 27 listopada 1886 w Teklomirze, zm. 3 marca 1922 w Warszawie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, członek Organizacji Bojowej PPS, publicysta, poeta, bibliotekarz.
Życiorys Urodził się 27 listopada 1886 na Kresach Wschodnich, w majątku rodzinnym Teklomir na terenie późniejszego powiatu Wilejka, w rodzinie ziemiańskiej, był synem Michała i Heleny ze Stankiewiczów. Był bratem Eugeniusza, szachisty.
Od młodości był związany z ruchem socjalistycznym. Był działaczem PPS, należał do Organizacji Bojowej PPS. Brał udział w działaniach rewolucji 1905. W 1906 roku został skazany przez władze carskie na 4 lata katorgi na Syberii. Zbiegł z zesłania z Zierientuja, po czym powrócił na ziemie polskie i nadal działał w ruchu socjalistycznym, najpierw w Łodzi, następnie w Zagłębiu Dąbrowskim.
W czasie I wojny światowej był żołnierzem 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowa. Od 1918 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach Wojska Polskiego. Uczestniczył w wyprawie wileńskiej. W latach 1919–1920 pracował jako kierownik Oddziału Informatyczno-Politycznego przy dowództwie 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W tym czasie był zastępcą naczelnika oddziału werbunkowego Wojska Polskiego w Mińsku w stopniu podporucznika. Później awansowany na porucznika. Działał w zarządzie Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego w Mińsku. Brał udział w misji wojskowej na Łotwie.
W 1921 objął stanowisko kierownika działu wydawnictw periodycznych Biblioteki Publicznej w Warszawie. Jednocześnie zamieszkał w suterenie biblioteki wraz z poślubioną w tym czasie żoną. Podczas pracy 3 marca 1922 roku usiłował sprawdzić przyczynę zalewania wodą sufitu gmachu biblioteki, w tym celu wszedł na szklany dach, który pod ciężarem załamał się, wskutek czego Zahorski upadł z wysokości dwóch pięter do wnętrza gmachu, trafiając na stół i w wyniku odniesionych obrażeń zmarł na miejscu. Został pochowany 8 marca 1922 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A14-6-1).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości z Mieczami – pośmiertnie 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.. Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz 2, 3 i 4 za służbę w POW).
Twórczość Pieśni Przyjmuje się, że jest autorem: słów do piosenki żołnierskiej „Szara piechota” (prawdopodobnie w 1917 roku, opublikowanej w 1929 roku) pieśni „Łodzianka” (opublikowanej w 1920 roku)
Książki i inne publikacje Jutro: jednodniówka robotnicza Pobojowisko: nowele, sylwetki, szkice, 1916 Wiersze piłsudczyka, 1920
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Publikacje Bolesława Zahorskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Organizacji Bojowej PPS Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podoficerowie kawalerii Legionów Polskich Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy bibliotekarze Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy zesłańcy na Sybir Kategoria:Uczestnicy zajęcia Wilna (1919) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1922