mały|Edward Burne-Jones, Laus Veneris
Laus Veneris – wiersz angielskiego poety Algernona Charlesa Swinburne’a, opublikowany w zbiorze Poems and Ballads, wydanym w 1866. Utwór odwołuje się do legendy o Tannhäuserze. Być może został zainspirowany dziełem Richarda Wagnera. Tytuł oznacza "pochwałę Wenus". Poemat jest poprzedzony francuskim wprowadzeniem. Składa się ze 106 strof czterowersowych rymowanych aaba ccbc. Asleep or waking is it? for her neck, Kissed over close, wears yet a purple speck Wherein the pained blood falters and goes out; Soft, and stung softly — fairer for a fleck.
But though my lips shut sucking on the place, There is no vein at work upon her face; Her eyelids are so peaceable, no doubt Deep sleep has warmed her blood through all its ways. Wiersz zawiera typowe dla Swinburne’a aliteracje, jak Soft, and stung softly — fairer for a fleck w powyższym cytacie. Poemat był dla ówczesnych odbiorców prowokujący pod względem obyczajowym.
Edward Burne-Jones namalował obraz zatytułowany Laus Veneris.
Polski przekład pióra Jana Kasprowicza został opublikowany w "Chimerze" w 1907. Śpi czy też czuwa? jeszcze kark się pali Od płomienistej pocałunków fali W miejscu, gdzie krew się skłębiła wzburzona Zbyt piękna, iżby nie całować dalej.
Lecz choć me usta wciąż jeszcze namiętnie W nią się wpijają, spokój w każdem tętnie. Nawet powieki nie drgną; śród jej łona Krew sen głęboki rozpalił doszczętnie.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Poematy Algernona Charlesa Swinburne’a Kategoria:Utwory literackie z 1866