Choroba posurowicza (, ) – choroba autoimmunologiczna, której przyczyną jest wprowadzona pozajelitowo obcogatunkowa surowica. W jej przebiegu główną rolę odgrywają krążące kompleksy immunologiczne, które doprowadzają do miejscowych stanów zapalnych w śródbłonku (reakcja nadwrażliwości typu III). Najczęściej doprowadza do niej podanie końskiej surowicy przeciwtężcowej lub surowicy przeciwbłoniczej, preparatów jodowych, penicyliny, sulfonamidów albo cefazoliny.
Objawy i przebieg Choroba objawia się w ciągu 7-17 dni od wstrzyknięcia następującymi objawami: Objawy początkowe (wyprzedzają pozostałe o 24-72 h): zaczerwienienie okolicy miejsca nakłucia miejscowy obrzęk Objawy ogólne: gorączka ból i obrzęk stawów wysypka bóle mięśni biegunka powiększenie węzłów chłonnych ból brzucha Laboratoryjnie można stwierdzić nieznaczną leukocytozę, eozynofilię, przyspieszenie OB i albuminurię.
Choroba przebiega łagodnie i często przechodzi samoistnie w ciągu kilku dni.
Powikłania zapalenie nerwów zapalenie naczyń kłębuszkowe zapalenie nerek.
Leczenie W leczeniu stosuje się leki przeciwhistaminowe i adrenalinę.
Zobacz też Zespół Goodpasture’a Wstrząs anafilaktyczny
Przypisy
Kategoria:Choroby autoimmunologiczne Kategoria:Choroby reumatyczne Kategoria:Choroby naczyń