– seria light novel napisana przez Tappeia Nagatsukiego i zilustrowana przez Shin’ichirō Ōtsukę. Głównym bohaterem jest Subaru Natsuki, hikikomori, który pewnego dnia nagle zostaje przeniesiony do innego świata. Seria po raz pierwszy została opublikowana w kwietniu 2012 na stronie internetowej Shōsetsuka ni narō, a od stycznia 2014 ukazuje się w formie drukowanej nakładem wydawnictwa Media Factory pod imprintem MF Bunko J.

Pierwsze cztery wątki zostały zaadaptowane w formie mangi. Pierwsza z nich, do której ilustracje wykonał Daichi Matsue, została opublikowana w latach 2014–2015 przez Media Factory. Druga, zilustrowana przez Makoto Fūgetsu, była wydawana przez Square Enix od 2014 do 2017 roku. Trzecia seria, również tworzona przez Matsue, ukazywała się w latach 2015–2019 nakładem Media Factory. Czwartą serię mangi ilustruje od 2019 roku Haruno Atori.

Adaptacja w formie telewizyjnego serialu anime, wyprodukowana przez studio White Fox, była emitowana od kwietnia do września 2016, rozpoczynając się od godzinnego odcinka specjalnego. Dwa odcinki OVA ukazały się odpowiednio w październiku 2018 i listopadzie 2019. W marcu 2017 deweloper gier 5pb. wydał powieść wizualną opartą na serii. Drugi sezon anime wyemitowano w dwóch częściach – pierwsza była nadawana od lipca do września 2020, a druga od stycznia do marca 2021. Trzeci sezon również został podzielony na dwie części – pierwsza była emitowana od października do listopada 2024, natomiast druga od lutego do marca 2025. Premiera czwartego sezonu zapowiedziana jest na kwiecień 2026.

Seria anime zdobyła drugie miejsce na ceremonii rozdania nagród magazynu „Newtype” w kategorii najlepsza seria telewizyjna, a bohaterowie serii – Subaru, Rem i Puck – zwyciężyli w kategoriach kolejno najlepsza postać męska, najlepsza postać kobieca oraz najlepsza postać nieludzka. Reżyser serii, Masaharu Watanabe, otrzymał nagrodę w kategorii najlepszy reżyser.

W Polsce prawa do dystrybucji light novel oraz mangi nabyło wydawnictwo Waneko, natomiast anime zostało udostępnione za pośrednictwem platformy internetowej Crunchyroll z angielskimi napisami.

Fabuła Subaru Natsuki jest NEET-em, który nagle zostaje wezwany do świata fantasy. Zaraz po przybyciu ginie, próbując pomóc nowo poznanej młodej półelfce, Emilii, która jest kandydatką na nową władczynię Królestwa Luguniki. Jednak po śmierci Subaru odradza się kilka godzin wcześniej. Po tym, jak umiera jeszcze kilka razy, zdaje sobie sprawę, że posiada moc cofania czasu poprzez własną śmierć. Kiedy ostatecznie udaje mu się pomóc Emilii, Subaru zaczyna mieszkać jako lokaj w jednej z rezydencji Roswaala L. Mathersa. Z wdzięczności i z powodu uczuć do Emilii, Subaru wykorzystuje swoją nową zdolność, aby ją chronić i wspierać w jej ambicji zostania królową. Pomaga również innym przyjaciołom, których spotyka po drodze, jednocześnie cierpiąc z powodu bólu towarzyszącego każdej jego śmierci oraz ciężaru wspomnień, które zachowuje tylko on, podczas gdy wszyscy inni zapominają o wydarzeniach sprzed „resetu”.

Produkcja Light novel Pod koniec lat 2000. seria light novel Zero no Tsukaima zapoczątkowała powstanie wielu fanfików na stronie Shōsetsuka ni narō, znanej również jako Narō. Tappei Nagatsuki początkowo pisał tam fan fiction oparte na Zero no Tsukaima, a następnie, rozwijając jego koncepcję isekai („innego świata”), stworzył własną oryginalną powieść internetową zatytułowaną Re:Zero, której publikacja rozpoczęła się w 2012 roku.

Redaktor serii, Masahito Ikemoto, po raz pierwszy zetknął się z powieścią internetową w kwietniu 2013, gdy zaczęła pojawiać się na jego osi czasu na Twitterze. Od razu zrobiło na nim wrażenie wykorzystanie motywu powrotu przez śmierć – „przygnębiającego, a jednocześnie zaskakującego zwrotu w gatunku fantasy” – i rozpoczął współpracę z Nagatsukim nad adaptacją serii do formy light novel. Większość light novel liczy około 250 stron, ale Nagatsuki przesłał rękopis pierwszego tomu liczący ponad 1000 stron, co zmusiło Ikemoto do jego mocnej redakcji. Podczas gdy Nagatsuki chciał już na początku zająć się tworzeniem świata, Ikemoto uważał, że ważniejsze jest, by czytelnicy zżyli się z postaciami. Ostatecznie przeorganizował historię tak, aby elementy skupiające się na świecie i jego historii zostały przesunięte do trzeciego wątku serii.

Przed pracą nad Re:Zero, ilustrator Shin’ichirō Ōtsuka zajmował się grami komputerowymi, co sprawiło, że podczas ilustrowania serii zaczynał od rysowania teł. Po przeczytaniu powieści internetowej przesłał Ikemoto szereg projektów postaci głównych bohaterów. Początkowy projekt Subaru sprawiał, że wyglądał on jak delikwent, a sam Ōtsuka opisał go później jako „nie mający twarzy chłopca w wieku nastoletnim”, co skłoniło Ikemoto do poproszenia, by postać była „bardziej przyjazna i mniej groźna”, aby widzowie mogli się z nim utożsamić podczas emocjonalnych scen. Z kolei pierwotny projekt Emilii był wyjątkowo prosty, dlatego dodano jej szereg cech, aby uczynić ją bardziej interesującą. Ikemoto zaznaczył, że musi wpisywać się w schemat „archetypowej bohaterki”. Również Ram i Rem przeszły znaczące zmiany w stosunku do pierwszych szkiców – w pierwotnym projekcie brakowało charakterystycznych przedziałków we włosach, a ich stroje pokojówek były dłuższe i bardziej „tradycyjne”.

Anime Rozwój i produkcja Możliwość adaptacji anime pojawiła się już we wczesnym etapie rozwoju serii; Shō Tanaka, producent z wydawnictwa Kadokawa, zapytał Ikemoto o tytuły, które mogłyby nadać się do animacji, a Ikemoto polecił mu przeczytać powieść internetową Nagatsukiego. Pomimo początkowego nieporozumienia, przez które Ikemoto sądził, że Tanaka nie jest zainteresowany, rozmowy o adaptacji rozpoczęły się wkrótce po tym, jak powieść internetowa zaczęła być wydawana w formie drukowanej.

W ramach dyskusji o potencjalnej adaptacji anime, Ikemoto i Tanaka rozmawiali z Tsunakim Yoshikawą, producentem animacji ze studia White Fox, o możliwości, by to właśnie jego studio zajęło się realizacją serii. Tanaka, mając nadzieję na stworzenie anime podobnego do Steins;Gate (które również wyprodukowało White Fox) i pozytywne wrażenie o studiu jako takim, które wiernie adaptuje materiał źródłowy, oficjalnie zwrócił się do nich z propozycją. Prezes White Fox skontaktował się z Yoshikawą, by poznać jego opinię, a ten polecił przyjąć projekt, o ile seria „nie naruszy żadnych regulacji dotyczących emisji telewizyjnej”.

Produkcja anime rozpoczęła się jakiś czas po wydaniu piątego tomu light novel w październiku 2014. Masaharu Watanabe został wybrany przez Yoshikawę na reżysera serii, ponieważ wcześniej pracował w studiu jako animator klatek kluczowych. Kyūta Sakai została natomiast główną projektantką postaci i reżyserką animacji, ponieważ Yoshikawa uważał, że potrafi oddać styl ilustracji powieści przy jednoczesnym zachowaniu spójnej jakości animacji przez cały 25-odcinkowy cykl. Masahiro Yokotani został zatrudniony jako główny scenarzysta – był to jego pierwszy raz, gdy pisał scenariusz dla historii z gatunku isekai. Yoshikawa ostrzegł go przed brutalnością serii, ale mimo to Yokotani był zaskoczony poziomem przemocy i niepokojących scen od trzeciego tomu wzwyż, gdyż przed rozpoczęciem pracy przeczytał tylko pierwszy tom. Z tego powodu powierzył pisanie scenariuszy do odcinków z drugiej połowy serialu dwóm innym scenarzystom. Yoshiko Nakamura dołączyła do projektu po tym, jak Yokotani ukończył scenariusz do odcinka trzeciego. Gdy okazało się, że Yokotani i Nakamura nie są w stanie sami napisać wszystkich scenariuszy, podjęto decyzję o zatrudnieniu dodatkowego scenarzysty. Gaku Iwasa, prezes White Fox, poprosił, aby zatrudnić kogoś „młodszego”, więc Yokotani zaproponował Eijiego Umeharę. Nagatsuki w tym czasie grał w Chaos;Child, do którego scenariusz napisał właśnie Umehara, i zatwierdził ten wybór, sugerując, aby powierzyć mu pisanie „bolesnych fragmentów”. Umehara został zaproszony do projektu mniej więcej w czasie, gdy pisano scenariusze do odcinków 8 i 9. Re:Zero było pierwszą adaptacją light novel, nad którą pracowali zarówno Nakamura, jak i Umehara.

Oryginalny autor, Tappei Nagatsuki, był bardzo aktywny podczas produkcji anime, uczestnicząc w spotkaniach dotyczących scenariusza i nagraniach. Gdy pojawiały się problemy z jakąś sceną, czasem sam dopisywał kwestie, które mogły posłużyć jako materiał referencyjny. Seria początkowo nie miała liczyć 25 odcinków, ale została wydłużona, aby poświęcić więcej czasu walce z Białym Wielorybem (rozszerzonej z dwóch do trzech odcinków) oraz zawartości odcinka 18 (początkowo wydarzenia z odcinków 16–18 miały być zamknięte w dwóch odcinkach). Główną wytyczną Watanabe dla zespołu było „jak najwierniejsze oddanie klimatu powieści”; scenarzyści zastanawiali się, jak skondensować gęsty materiał źródłowy, nie tracąc istoty opowieści, a Nakamura wspomina, że pracowała z notatkami kompozycyjnymi, które „ciągnęły się przez całe strony”. Podczas planowania i pisania scenariusza jednym z najtrudniejszych zadań było wybranie odpowiedniego zakończenia, czemu poświęcono wiele czasu, gdyż finał obejmował materiał, który nie został jeszcze opublikowany w light novel.

Po dołączeniu do projektu zarówno Nakamura, jak i Umehara musieli zmienić swoje podejście do głównego bohatera, a także przepisać sceny, w których Subaru wypadał zbyt „cool”. Na polecenie Watanabe Nakamura wielokrotnie przepisywała scenę, w której Subaru opowiada historię „Płaczącego Czerwonego Ogra” w odcinku 6. Zespół miał też trudności z wyborem piosenki na dzwonek Subaru, która miała pojawić się w końcowej scenie odcinka 19 – rozważano takie utwory jak „Kanpaku sengen”, „The Beard Song” i „M” zespołu Princess Princess, zanim ostatecznie zdecydowano się na „Yoake no michi” z Flanders no Inu.

Ścieżka dźwiękowa Przy wyborze kompozytora do stworzenia muzyki dla serii, reżyser Watanabe chciał wybrać kogoś, kto „uderzy w jego czułą strunę”. Jako fan dramatów telewizyjnych, Watanabe był mocno poruszony utworem z serialu medycznego Shi no zōki i odkrył, że jego kompozytor, Kenichirō Suehiro, pracował również przy wielu jego ulubionych anime i dramatach. Po dołączeniu Suehiro do produkcji, Watanabe dał mu trzy główne wytyczne: używać ludzkich głosów w sekwencjach powrotu poprzez śmierć; komponować muzykę tak, jakby była pisana do dramatu lub filmu, by jak najlepiej oddać emocjonalne sceny; oraz „dać z siebie wszystko” przy scenach pełnych napięcia. Dodatkowo, dla pierwszej połowy serialu, Watanabe poprosił o muzykę o nastroju „pełnym suspensu”, a dla drugiej – o brzmienie bardziej „romantyczne”. Zarówno Watanabe, jak i Suehiro są fanami włoskiego kompozytora Ennia Morricone, więc Suehiro starał się czerpać inspirację z jego twórczości podczas komponowania ścieżki dźwiękowej. Watanabe poprosił także o utwory naśladujące ścieżkę dźwiękową Hansa Zimmera z filmu Mroczny Rycerz. Choć Suehiro używał muzyki, która nie była zbyt w stylu anime przez większą część serii, poproszono go, aby w scenach z codziennego życia wykorzystywał bardziej tradycyjną muzykę anime. Kilka razy w trakcie serii, np. w odcinkach 7 i 15, Watanabe celowo użył całego utworu muzycznego, co jest rzadkością w większości anime.

Seria korzysta w ograniczonym stopniu z motywów otwierających i końcowych, a Watanabe przyznał, że chciałby móc używać ich częściej.

Light novel Początkowo Tappei Nagatsuki (piszący pod pseudonimem ) publikował serię jako powieść internetową w serwisie Shōsetsuka ni narō, a jej pierwszy rozdział zamieścił 20 kwietnia 2012. Następnie prawa do publikacji w formie drukowanej nabyło wydawnictwo Media Factory. Pierwszy tom light novel, z ilustracjami autorstwa Shin’chirō Ōtsuki, został opublikowany 24 stycznia 2014 pod imprintem MF Bunko J.

Zbiory opowiadań

Manga Księga 1 – Dzień w stolicy