Wielka Brytania na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1932 – kadra sportowców reprezentujących Wielką Brytanię na letnich igrzyskach olimpijskich w 1932 roku w Los Angeles.
Wielką Brytanię reprezentowało 72 sportowców, w tym 58 mężczyzn i 14 kobiet. Pod względem liczebności była to najmniejsza kadra tego państwa od występu Brytyjczyków w 1904 roku. Uczestniczyli oni w dziewięciu dyscyplinach sportowych, w których zdobyli cztery złote, siedem srebrnych i pięć brązowych medali. Najlepszy wynik medalowy osiągnął wioślarz Hugh Edwards, który dwukrotnie zdobył olimpijskie złoto. Po dwa medale zdobyli jeszcze lekkoatleta Thomas Hampson i pływaczka Valerie Davies. Ogółem medale zdobyło 32 Brytyjczyków. W Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury 1932 złoty medal zdobył architekt John HughesMedali z Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury nie wlicza się do dorobku medalowego reprezentacji..
Najmłodszym zawodnikiem reprezentacji była pływaczka Edna Hughes (16 lat i 6 dni), zaś najstarszym Thomas Green (38 lat i 126 dni), który był jednocześnie najstarszym medalistą w kadrze. Chorążym podczas ceremonii otwarcia igrzysk był lord David Burghley.
Był to dziewiąty występ sportowców brytyjskich podczas letnich igrzysk olimpijskich. Mniej Brytyjczyków startowało w Saint Louis w 1904 i w Atenach w 1896 roku.
Tło startu Brytyjski Komitet Olimpijski utworzony został w 1905 roku w brytyjskiej Izbie Gmin, w pierwszym składzie wchodziło dziewięć związków sportowych: kolarstwa, lekkoatletyki, łucznictwa, łyżwiarstwa, piłki nożnej, ratownictwa sportowego, rugby, szermierki i wioślarstwa. Do MKOL-u został przyjęty w tym samym roku. Przed 1932 rokiem Brytyjczycy wystąpili na wszystkich letnich igrzyskach, startowali także na Olimpiadzie Letniej 1906.
Na pierwszych igrzyskach w Atenach, Wielką Brytanię reprezentowało 10 sportowców. Pierwszym brytyjskim mistrzem olimpijskim został Launceston Elliot, który zwyciężył w podnoszeniu ciężarów jednorącz. Największa liczba sportowców reprezentowała Zjednoczone Królestwo w 1908 roku, gdy igrzyska odbywały się w Londynie. 735 sportowców zdobyło wtedy 56 złotych, 51 srebrnych i 39 brązowych medali (łącznie 146 krążków).
Spośród startujących w Los Angeles zawodników, jedynie 15 osób startowało wcześniej na igrzyskach, zatem dla 57 z nich był to olimpijski debiut.
Wielka Brytania miała najmniejszą kadrę od igrzysk w Saint Louis w 1904 roku. Wysokie koszty przeprawy przez Atlantyk oraz wielki kryzys spowodowały, że kraje wysyłały znacznie mniejszą liczbę sportowców, niż na poprzednich igrzyskach. Podobnie było w przypadku Brytyjczyków.
Statystyki według dyscyplin Spośród 16 sportów, które Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył do programu igrzysk, Brytyjczycy wzięli udział w dziewięciu z nich. Najliczniejszą część kadry stanowili lekkoatleci (24) i pływacy (15), najmniej zaś startowało w zapasach i żeglarstwie (po dwie osoby).
W Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury startowało 36 brytyjskich artystów, w tym trzy kobiety. Wliczając ich udział, Wielką Brytanię na igrzyskach w Los Angeles reprezentowało 108 osób (91 mężczyzn i 17 kobiet).
Lp. Sport Mężczyźni Kobiety 1. Boks 3 0 2. Kolarstwo 7 0 3. Lekkoatletyka 19 5 4. Pięciobój nowoczesny 3 0 5. Pływanie 6 7 6. Szermierka 1 2 7. Wioślarstwo 15 0 8. Zapasy 2 0 9. Żeglarstwo 2 0Łącznie 58 14
Zdobyte medale Medal Zawodnik Dyscyplina Konkurencja Rezultat Data 20px Złoto Thomas Hampson 30px Lekkoatletyka Bieg na 800 m 1:49,7 2 sierpnia 20px Złoto Thomas Green 30px Lekkoatletyka Chód na 50 km 4:50:10 3 sierpnia 20px Złoto Hugh EdwardsLewis Clive 30px Wioślarstwo Dwójka bez sternika 8:00,0 13 sierpnia 20px Złoto John BadcockJack BeresfordHugh EdwardsRowland George 30px Wioślarstwo Czwórka bez sternika 6:58,2 13 sierpnia 20px Srebro Ernest ChambersStanley Chambers 30px Kolarstwo Tandemy W finale przegrali z Francuzami 0–2. 3 sierpnia 20px Srebro Jerry Cornes 30px Lekkoatletyka Bieg na 1500 m 3:52,6 4 sierpnia 20px Srebro Judy Guinness 30px Szermierka Floret kobiet W pojedynku o złoto przegrałaz Austriaczką Ellen Müller-Preis. 4 sierpnia 20px Srebro Thomas Evenson 30px Lekkoatletyka Bieg na 3000 m z przeszkodami 10:46,0 6 sierpnia 20px Srebro Samuel Ferris 30px Lekkoatletyka Maraton 2:31:55 7 sierpnia 20px Srebro David BurghleyThomas HampsonGodfrey RamplingCrew Stoneley 30px Lekkoatletyka Sztafeta 4 × 400 m 3:11,2 7 sierpnia 20px Srebro Peter JaffeColin Ratsey 30px Żeglarstwo Star 35 pkt. 11 sierpnia 20px Brąz William HarvellCharles HollandErnest JohnsonFrank Southall 30px Kolarstwo Wyścig druż. na dochodzenie W pojedynku o brązowy medalpokonali Kanadyjczyków. 3 sierpnia 20px Brąz Donald Finlay 30px Lekkoatletyka Bieg na 110 m przez płotki 14,74 3 sierpnia 20px Brąz Nellie HalsteadEileen HiscockGwendoline PorterViolet Webb 30px Lekkoatletyka Sztafeta 4 × 100 m kobiet 47,6 7 sierpnia 20px Brąz Valerie Davies 30px Pływanie 100 m stylem grzbietowym kobiet 1:22,5 11 sierpnia 20px Brąz Joyce CooperValerie DaviesEdna HughesHelen Varcoe 30px Pływanie Sztafeta 4 × 100 m st. dowolnym kobiet 4:52,4 12 sierpnia
Wyniki 30px Boks
Wielką Brytanię reprezentowało trzech bokserów, każdy w innej kategorii. Dwóch z nich, a więc Harry Mizler i David McCleave, walczyło już w 1/8 finału w dniu 9 sierpnia. Mizler pożegnał się jednak z turniejem po porażce z Nathanem Borem, późniejszym brązowym medalistą zawodów. McCleave z kolei wygrał swój pojedynek z faworyzowanym Meksykaninem Albertem Romero, którego pokonał przez dyskwalifikację (Romero zadał nieprzepisowy cios po uprzednim ostrzeżeniu). Thomas Pardoe, trzeci z bokserów, miał w 1/8 finału wolny los.
Obaj bokserzy wygrali swoje pojedynki ćwierćfinałowe. Pardoe pokonał Kiyonobu Murakamiego z Japonii, zaś McCleave zwyciężył Luciena Laplace'a z Francji. Obydwaj przegrali jednak swoje pojedynki półfinałowe, Pardoe z Francisco Cabañasem z Meksyku (późniejszym wicemistrzem olimpijskim), a McCleave z Edwardem Flynnem (późniejszym mistrzem). Obaj bokserzy przegrali walkowerem pojedynki o brązowy medal i zajęli w swych kategoriach czwarte miejsca.
ZawodnikKonkurencja1/8ĆwierćfinałPółfinałMecz o 3. miejsceFinałPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikMiejsceThomas PardoeWaga muszaalign=center MurakamiW CabañasPalign=center align=center 4.Harry MizlerWaga lekka BorPalign=center colspan=4 8T.David McCleaveWaga półśrednia RomeroW – dsq LaplaceW FlynnPalign=center align=center 4.
30px Kolarstwo
W kolarstwie startowało siedmiu brytyjskich kolarzy. Czterech z nich startowało w kolarstwie szosowym, zaś sześciu w kolarstwie torowym (trzech jechało zarówno w zawodach szosowych jak i torowych).
30px Kolarstwo szosowe W kolarstwie szosowym startowało czterech Brytyjczyków. W rozegranej 4 sierpnia jeździe indywidualnej na czas startowali: Frank Southall, Charles Holland, Stanley Butler i William Harvell.
Frank Southall, jedyny z drużyny, który startował na poprzednich igrzyskach, miał na swoim koncie dwa srebrne medale z Amsterdamu, zarówno w jeździe szosowej jak i torowej. Poza tym był wymieniany jako jeden z kandydatów do medalu w jeździe indywidualnej. Zawody skończył ostatecznie na szóstym miejscu ze stratą 31 sekund do trzeciego miejsca. Pozostali Brytyjczycy ukończyli zawody na miejscach w drugiej dziesiątce.
Sporządzono również klasyfikację drużynową, w której brano pod uwagę czasy trzech najlepszych zawodników w wyścigu indywidualnym. Frank Southall, Charles Holland i Stanley Butler zajęli czwarte miejsce, a do miejsca medalowego zabrakło im około 5 i pół minuty.
ZawodnikKonkurencjaCzasPozycja Frank SouthallJazda indywidualna na czas2:30:16,26. (na 35) Charles Holland2:37:17,215. (na 35) Stanley Butler2:37:19,616. (na 35) William Harvell2:37:46,819. (na 35) Frank SouthallCharles HollandStanley ButlerDrużynowa jazda na czas7:44:53,04. (na 8)
30px Kolarstwo torowe W czterech konkurencjach kolarstwa torowego brało udział sześciu zawodników, w tym trzech, którzy na tych samych igrzyskach brali później udział w jeździe szosowej (Frank Southall, Charles Holland i William Harvell). Pozostali to Ernest Johnson oraz bracia Ernest i Stanley Chambers.
1 sierpnia William Harvell zajął czwarte miejsce (ex aequo z Luigi Consonnim) w wyścigu na 1000 m. W sprincie Ernest Chambers odpadł w ćwierćfinałach, jednak w tandemach wraz z bratem Stanleyem zdobył srebrny medal. W pierwszej rundzie przegrali z parą francuską, jednak awansowali do półfinału dzięki repasażom. W półfinale mieli zmierzyć się z Holendrami, jednak z powodu uszkodzenia roweru rywale nie pojawili się na starcie. W finale bracia Chambers przegrali ponownie z parą francuską Perrin/Chaillot.
W drużynowej jeździe na czas Brytyjczycy awansowali do półfinału, w którym przegrali o 3,5 sekundy z Francuzami. W meczu o brązowy medal, drużyna z wysp wyraźnie pokonała Kanadyjczyków o ponad minutę.
ZawodnikKonkurencjaRunda 1RepasażĆwierćfinałyPółfinałyFinałPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPrzeciwnikWynikPozycjaErnest ChambersSprint van Egmond Marchiori2. Qalign=center Pellizzari2.align=center colspan=2 5T. (na 9)William Harvell1000 m na czasalign=center colspan=4 1:14,74T. (na 9)Ernest ChambersStanley ChambersTandemy2.2.Qalign=center w/o1.Q (14,9)2.2. (na 5)William HarvellCharles HollandErnest JohnsonFrank SouthallDruż. na dochodzenie3. Q (4:58,2)align=center colspan=2 2. (4:57,4)1. (4:56,0)3. (na 5)
30px Lekkoatletyka
Lekkoatleci byli najliczniejszą grupą sportowców reprezentujących kraj znad cieśniny La Manche. Do startu przystąpiło 19 mężczyzn i 5 kobiet.
W płaskich biegach sprinterskich, brytyjscy lekkoatleci nie zdobyli żadnych medali. Najlepsze wyniki osiągnęli 400-metrowcy, czyli Godfrey Rampling i Crew Stoneley, którzy odpadli w półfinałach. Do finału biegu na 110 m przez płotki zakwalifikowało się dwóch zawodników. Donald Finlay osiągnął trzecie miejsce, wyprzedzając m.in. rekordzistę świata Jacka Kellera i swojego rodaka Davida Burghleya. W biegu na 400 m przez płotki Burghley nie obronił złota, wywalczonego przed czterema laty, znalazł się bowiem na czwartym miejscu.
W biegu na 800 metrów dwóch brytyjskich średniodystansowców dostało się do finału. Jack Powell przybiegł na metę jako siódmy, zaś Thomas Hampson został mistrzem olimpijskim, bijąc przy tym rekord świata. Z wynikiem 1:49,7 zdobył jedyne w swojej karierze olimpijskie złoto, a będącego na drugim miejscu Kanadyjczyka Alexa Wilsona wyprzedził 20 metrów przed metą. W finale biegu na 1500 m pobiegł Jerry Cornes, który nie był głównym kandydatem do medalu. Zdobył wicemistrzostwo olimpijskie, wyprzedzając bardziej faworyzowanych zawodników, takich jak: czarnoskóry Kanadyjczyk Phil Edwards, Amerykanin Glenn Cunningham czy Nowozelandczyk Jack Lovelock. Z kolei Alexander Burns zajął siódme miejsce w biegu na 5000 m.