11 Dywizja Polowa Luftwaffe (niem. 11 Luftwaffe Feld Division) – niemiecka dywizja piechoty okresu II wojny światowej
Formowanie i walki Utworzona na terenie Niemiec w październiku 1942 z Flieger-Regiments 21. W listopadzie 1943 roku została przemianowana (jak wszystkie dywizje polowe Luftwaffe) na 11 Feld Division (L) i przydzielona do wojsk lądowych. Na początku 1945 r. została rozbudowana o trzeci pułk strzelców (Jäger-Regiment 111 (L)).
W 1943 dywizja została rozlokowana na Wyspach Egejskich jako jednostka okupacyjna. Od lutego do sierpnia zwalczała greckich partyzantów w rejonie miasta Megara. Począwszy od września 1944 stopniowo wycofywała się z Bałkanów. Jesienią 1944 r. walczyła z partyzantką jugosłowiańską nad rzekami Drawą i Sawą.
11 Dywizja Polowa Luftwaffe przetrwała do końca wojny na południowym odcinku frontu wschodniego i skapitulowała w maju 1945 r.
Skład bojowy dywizji 1942 21 polowy pułk strzelców Luftwaffe 22 polowy pułk strzelców Luftwaffe 11 polowy batalion artylerii Luftwaffe 11 polowa kompania cyklistów Luftwaffe 11 polowy batalion niszczycieli czołgów Luftwaffe 11 polowa kompania inżynieryjna Luftwaffe 11 polowa kompania łączności Luftwaffe 11 polowe dywizyjne oddziały zaopatrzeniowe Luftwaffe
Dowódcy dywizji Generalleutnant Luftwaffe Karl Drum (od października 1942) Oberst Alexander Bourquin (od 10 listopada 1943) Generalleutnant Wilhelm Köhler (od 1 grudnia 1943) Generalmajor Gerhard Henke (od 1 listopada 1944 do końca wojny)
Bibliografia
Leksykon Wehrmachtu
Kategoria:Dywizje polowe Luftwaffe Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty utworzone w 1942 Kategoria:Niemieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945