thumb|240px|Porażone pędy łubinu trwałego thumb|240px|Górna strona porażonych liści thumb|240px|Dolna strona porażonych liści
Brunatna plamistość liści łubinu – grzybowa choroba roślin wywoływana przez Pleiochaeta setosa.
Występowanie i szkodliwość Po raz pierwszy patogena wywołującego tę chorobę opisano w 1880 r. w Niemczech. Do tej pory potwierdzono jego występowanie na większości obszarów Europy, w Afryce Południowej, Japonii, południowo-wschodnich obszarach Azji, Nowej Zelandii, Australii, USA i Brazylii. Atakuje łubin i Cytisus, ale zanotowano go także na fasoli.
Choroba atakuje głównie łubin biały, ale także wąskolistny, żółty i łubiny wieloletnie. W latach o dużej ilości opadów powoduje obniżenie plonu nasion.
Objawy Pierwsze objawy pojawiają się na liściach. Mają postać nieregularnych, brunatnych plam, które zazwyczaj zaczynają się rozwijać przy brzegu blaszki liściowej. Mogą osiągnąć średnicę do 1 cm i są widoczne na obydwu stronach liści. Z czasem silnie porażone liście więdną i obumierają. Plamy mogą powstawać również na łodygach, strąkach i nasionach. Na łodygach mają wydłużony kształt, na strąkach są różnokształtne i zwykle zlewają się z sobą. Czasami plamy są wgłębione i pokryte czarnym nalotem konidiów. Plamy na nasionach są drobne i rozmyte, a porażone nasiona są drobne i pomarszczone.
Ochrona Chorobę zwalcza się podobnie, jak opadzinę liści łubinu. Można ograniczyć jej rozwój poprzez: wysiewanie tylko zdrowych nasion wczesny siew nasion prawidłowe nawożenie gleby staranną pielęgnację roślin przyorywanie resztek pożniwnych zaprawianie nasion
Przypisy
Kategoria:Grzybowe choroby roślin