Harald Sigurd Johan Sæverud (ur. 17 kwietnia 1897 w Bergen, zm. 27 marca 1992 tamże) – norweski kompozytor i dyrygent.
Życiorys W latach 1915–1920 uczył się teorii i gry na fortepianie u Borghild Holmsen w konserwatorium w Bergen, następnie od 1920 do 1922 roku był uczniem Friedricha Ernsta Kocha w Hochschule für Musik w Berlinie. W 1935 roku odbył kurs dyrygentury u Clemensa Kraussa. W latach 1946–1954 i 1961–1962 był członkiem rady ekspertów stowarzyszenia kompozytorów norweskich. W 1952 roku został członkiem Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie. Został odznaczony Orderem Świętego Olafa w stopniu komandora (1977).
Komponować zaczął jeszcze jako dziecko, w wieku 15 lat poprowadził w Bergen koncert, na którym zaprezentował swoje własne kompozycje. Początkowo tworzył w stylistyce neoromantycznej, w latach 30. XX wieku zwrócił się w stronę neoklasycyzmu. Odszedł od ścisłych reguł tonacji dur-moll w stronę polifonii i techniki wariacyjnej. W swoich utworach często sięgał po motywy zaczerpnięte z norweskiej muzyki ludowej.
Jego synem był kompozytor Ketil Hvoslef.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Norwescy kompozytorzy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Ludzie urodzeni w Bergen Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1992