Nazarejczycy (lub Nazorejczycy; greckie: Ναζωραῖοι) – nazwa nadana chrześcijanom w judaiźmie pierwszego wieku; pierwsze użycie tego terminu znajduje się w Dziejach Apostolskich (Dzieje 24:5), gdzie apostoł Paweł zostaje oskarżony przez Tertullusa przed rzymskim prokuratorem Antoniuszem Feliksem w Cezarei Nadmorskiej o bycie przywódcą sekty Nazarejczyków („πρωτοστάτην τε τῆς τῶν Ναζωραίων αἱρέσεως”). W tamtym czasie termin ten oznaczał po prostu wyznawców Jezusa z Nazaretu, podobnie jak hebrajski termin נוֹצְרִי‎ [czyt: nôṣrî] i arabski termin نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī].

Później, w IV wieku termin ten zmienił swoje pierwotne znaczenie, na rzecz określenia nim grupy judeochrześcijan, o tej samej nazwie. Opisuje ich Epifaniusz z Salaminy, a później wspomina o nich Hieronim i Augustyn z Hippony.Petri Luomanen Nazarejczycy w "A companion to second-century Christian "heretics""; str. 279."Memoirs of Dr. Joseph Priestley" – str. 670: Termin „ebionici” pojawia się u Ireneusza, Tertuliana, Orygenesa i Euzebiusza, ale żaden z nich nie wspomina o nazarejczykach. Musieli oni być jeszcze bardziej znaczący w czasach tych pisarzy.

Obecnie nazwą tą określają siebie chrześcijanie należący do protestanckiego Kościoła Nazarejczyka oraz oddziału Kościoła Apostolskiego.

Termin "Nazarejczycy" Polski termin „Nazarejczycy” jest powszechnie używany do tłumaczenia dwóch powiązanych greckich słów występujących w Nowym Testamencie: Nazorejczycy (greckie: Ναζωραῖος; [czyt: Nazōraios]; lub greckie: Ναζαραῖος; [czyt: Nazaraios]) i Nazarejczycy (greckie: Ναζαρηνός; [czyt. Nazarēnos]). Termin "Nazōraios" może mieć znaczenie religijne, a nie oznaczać miejsce pochodzenia, podczas gdy Nazarēnos "Ναζαρηνός" jest formą przymiotnikową wyrażenia "apo Nazaret" (polskie: z Nazaretu).Frank Ely Gaebelein, James Dixon Douglas "The Expositor's Bible commentary: with the New International Version 1984": Mateusz z pewnością użył słowa "Nazōraios" jako formy przymiotnikowej od "apo Nazaret" („z Nazaretu” lub „Nazarejczyk”), mimo że bardziej akceptowalnym przymiotnikiem jest Nazarēnos.

W języku arabskim jednak نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī], nazwa nadana chrześcijanom w Koranie, może być interpretowana jako pochodząca od rdzenia czasownika نصر [czyt: naṣr], oznaczającego zwycięstwo lub wsparcie. Znaczenie tego słowa zostało zdefiniowane w surze Al Imran, wersecie 52, gdzie Jezus pyta, kto zostanie jego zwolennikiem (arabskie: Ansar-i) w imię Boga. Apostołowie (arabskie: Hawariyun) odpowiadają, że zostaną Ansarami. Ten sam rdzeń odnosi się również do Ansarów, którzy udzielili schronienia prorokowi Mahometowi w Medynie.

Nazarejczycy w I wieku, jako określenie wszystkich chrześcijan W tekście Nowego Testamentu nazwa „chrześcijanie” pojawia się trzykrotnie. Jej autorstwo zaś przypisuje się nawróconym poganom z Antiochii.Ponieważ jednak nazwa ta sugeruje uznanie Jezusa za Mesjasza, dlatego nigdy nie była używana przez Żydów. W Dziejach Apostolskich (Dz 24, 5) Tertullos napomykając o chrześcijanach nazywa ich „Nazarejczykami”.

Z perspektywy żydowskiej nazwą „Nazarejczycy” określani byli „chrześcijanie”Die Neronische Christenverfolgung: eine kritische Untersuchung Carl Franklin Arnold – 1888 "Tertullian spricht von einer ständigen Gewohnheit der Juden, wenn er sagt (adv. Marc. IV. 8) „Nazaraeus vocari debebat, secundum prophetiam Christus creatoris; unde et ipso nomine nos Judaei Nazaraeos appellant per eum. .."Birkat haMinim: Jews and Christians in conflict in the ancient world – Page 52 Yaakov Y. Teppler, Susan Weingarten – 2007 -"This presumption is strengthened by the statement of Tertullian: The Christ of the Creator had to be called a Nazarene ... Unde et ipso nomine nos ludaei Nazarenos appellant per eum. Nam et sumus iie auibus scriptum est: Nazaraei ..."Udo Schnelle Antidoketische Christologie im Johannesevangelium p41 1987 "usquehodiein synagogis suis sub nomine Nazarenorum blasphemant populum christianum ...191; In Esaiam 5,18-19: ... in blasphemiis et ter per singulos dies in omnibus synagogis sub nomine Nazarenorum anathematizent uocabulum Christianum.". Termin ten jest nadal używany w nowoczesnym języku hebrajskimNowy słownik polsko-hebrajski hebrajsko-polski Aleksander Klugman, 978-83-214-1248-1.

Nazarejczycy od IV do XIII wieku, jako określenie grupy judeochrześcijan Według Epifaniusza w jego dziele "Panarion", Nazarejczycy z IV wieku byli pierwotnie Żydami nawróconymi przez ApostołówPanarion 29.5.6, którzy uciekli z Jerozolimy z powodu przepowiedni Jezusa o zbliżającym się oblężeniu miasta. Uciekli do Pelli w Perei (na północny wschód od Jerozolimy), a ostatecznie rozprzestrzenili się do Berei (dzisiejsze: Aleppo) i Baszanu, gdzie osiedlili się na stałe.Jonathan Bourgel "The Jewish Christians' Move from Jerusalem as a pragmatic choice" w książce "Studies in Rabbinic Judaism and Early Christianity" Dana Jaffé (redaktor), Leyden: Brill, 2010, str. 107–138.Panarion 29.3.3

Nazarejczycy byli podobni do ebionitów, ponieważ uważali się za Żydów i przestrzegali Prawa Mojżeszowego. W przeciwieństwie do ebionitów, akceptowali oni niepokalane poczęcie.Samuel Krauss "Nazarenes" w Jewish Encyclopedia. Wydaje się, że uważali Jezusa za proroka,Teodoret z Cyru, "De Haer. fab." 2:2 jednakże liczniejsze świadectwa wcześniejszych ojców kościoła mogą wskazywać, że wierzyli oni również w boskość Jezusa.McClintock and Strong Biblical Cyclopedia Online. "Nazarenes from the McClintock and Strong Biblical Cyclopedia".

Nazarejczycy w VII, VIII, IX i X wieku Odon Lafontaine z Rewizjonistycznej Szkoły Studiów Islamskich wysunął hipotezę, że sekta ta przetrwała do VII wieku, kiedy to podjęła próbę przyspieszenia powrotu Jezusa jako Mesjasza Apokalipsy poprzez przetłumaczenie swoich pism świętych i lekcjonarzy na język arabski, rekrutację lokalnych arabskich chrześcijan, zdobycie Jerozolimy, odbudowę świątyni i wznowienie składania ofiar. Kiedy Jezus nie powrócił, doszedł do wniosku, że sytuacja ostatecznie wymknęła się spod kontroli, co doprowadziło do powstania Koranu i Islamu."Le Grand Secret de l'Islam: L’histoire cachée de l’islam révélée par la recherche historique" 4. wydanie, red. Odon Lanfontaine, 2020. ISBN 978-1-517-01131-4.

Zobacz też judeochrześcijanie

Przypisy

Kategoria:Judeochrześcijaństwo