thumb Łojek naziemny (Sebacina epigaea (Berk. & Broome) Bourdot & Galzin) – gatunek grzybów z rodziny łojówkowatych (Sebacinaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sebacina, Sebacinaceae, Sebacinales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1848 roku Miles Joseph Berkeley i Christopher Edmund Broome nadając mu nazwę Tremella epigaea. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1928 roku Hubert Bourdot i Amédée Galzin. Synonimy:
Polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 1977 r.
Morfologia Owocnik W postaci galaretowatej, cienkiej powłoki o barwie od białej do kremowej. Gatunki podobne Podobnie woskowate, skórzaste i ściśle przylegające do podłoża powłoki tworzy łojek bezkształtny (Sebacina incrustans). Ma owocnik woskowato-chrząstkowy i rozwija się na żywych krzewinkach lub drewnie drzew liściastych.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie łojka naziemnego w Ameryce Północnej, Europie, Australii, Nowej Zelandii i Maroku w Afryce Północnej. W Polsce jego rozprzestrzenienie i częstość występowania dokładniej nie są znane, nie jest jednak zagrożony wyginięciem.
Saprotrof. Rozwija się w lasach na gołej ziemi lub na zbutwiałym drewnie drzew iglastych, zwłaszcza sosny. Owocniki tworzy od sierpnia do listopada, a także na krzewinkach i roślinach zielnych.
Przypisy
Kategoria:Łojówkowate Kategoria:Mykobiota Polski