thumb|Żołnierz c. i k. armii Emil Zawisza z ojcem. thumb|Emil Zawisza (siedzi) jako żołnierz armii austriackiej. thumb|Kadra oficerska 14 pułku piechoty w II połowie 1928 roku. Od prawej siedzą: kpt. Stanisław Pietrzyk, kpt. Emil Zawisza, mjr Julian Czubryt, ppłk lek. Ewaryst Wąsowski, ppłk Ignacy Misiąg, mjr Mikołaj Świderski, kpt. Stanisław Trojan, kpt. Ludwik Wlazełko i kpt. Józef Tkaczyk. thumb|Korpus oficerski 14 pp w I kwartale 1930. W I rzędzie siedzą od lewej: kpt. Emil Zawisza, ks. kpt. Antoni Kosiba, mjr Aleksander Zabłocki, mjr Stanisław Pietrzyk, mjr Mikołaj Świderski, płk Ignacy Misiąg, ppłk Franciszek Sudoł, mjr Aleksander Fiszer, kpt. Józef Tkaczyk i kpt. Stanisław Trojan. thumb|Od lewej kapitanowie 14 pułku piechoty - Emil Zawisza, Jan Wilczak i Mieczysław Sanak. thumb|Oflag (maj 1940) - ppłk Ignacy Szpunar siedzi w środku. Na lewo siedzi kpt. Józef Koziński, a na prawo mjr Emil Zawisza. thumb|Tablica nagrobna mjr. Emila Zawiszy na włocławskim cmentarzu.
Emil Jerzy Zawisza de SulimaCzęść dokumentów podaje imię tego oficera pisane w formie „Emilian”. (ur. 18 kwietnia 1897 w Mikulińcach, powiat tarnopolski, zm. 8 września 1961 we Włocławku) – major piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i ludowego Wojska Polskiego, dowódca konspiracyjnego „Pułku Ziemi Kujawskiej AK”.
Życiorys Syn Władysława (urzędnika, inspektora celnego) i Janiny z Iskrzyńskich. Szkołę średnią ukończył w Jarosławiu, tam też zdał maturę. Służbę wojskową rozpoczął w armii jednego z zaborców – Austro-Węgier, był uczestnikiem I wojny światowej. W maju 1915 roku został wcielony do armii cesarskiej i przydzielony do c. i k. 90 pułku piechotyŻyciorys mjr. Emila Zawiszy pochodzący z Centralnego Archiwum Wojskowego.. Po skończonej szkole oficerskiej w Lubaczowie został mianowany kapralem jednorocznym. Od maja 1916 r. walczył na froncie austriacko-rosyjskim, uzyskując w grudniu 1916 roku awans na chorążego, a w dniu 1 grudnia 1917 roku na podporucznika rezerwy piechoty. W listopadzie 1918 roku wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego.
Służba w 14 pułku piechoty Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk PolskichDekret Nr 838 z dnia 19 lutego 1919 r., jako oficer byłej armii austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 listopada 1918 roku, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika (starszeństwo z dniem 1 sierpnia 1917 r.) oraz zaliczeniem do 1 Rezerwy (z powołaniem do służby czynnej na czas aż do demobilizacji). Z tym samym dniem, rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojsk PolskichRozkaz Nr 841 z 19 lutego 1919 r., otrzymał przydział służbowy do 14 pułku piechoty w Jarosławiu. W randze podporucznika, a następnie porucznikaW swoich kwestionariuszach osobowych Emil Zawisza podawał, że na stopień porucznika został awansowany w dniu 1 stycznia 1919 roku., brał udział w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w wyprawie na Kijów, za udział w której odznaczony został Krzyżem Walecznych. W tym okresie dowodził między innymi kompanią karabinów maszynowych. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza z dnia 25 listopada 1920 r.Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2384. został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika w piechocie. Na dzień 1 czerwca 1921 r. nadal pełnił służbę w 14 pułku piechoty, pozostając w randze porucznika. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. i 235. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W roku 1923 zajmował już 216. lokatę wśród poruczników piechoty. Do stopnia kapitana piechoty został awansowany na mocy rozporządzenia O.V.L. 8629/A. 1924 wydanego w dniu 31 marca 1924 r. przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego - ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 167. lokatą. W 1924 roku zajmował 169. lokatę w swoim starszeństwie wśród kapitanów korpusu piechoty, a w roku 1928 była to już 163. lokata.
We włocławskim pułku pełnił służbę do roku 1935, zajmując między innymi stanowiska: dowódcy 1 kompanii ckm (wrzesień 1930 roku) i dowódcy kompanii administracyjnej (wrzesień 1934 roku). Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych został przeniesiony służbowo z dniem 17 stycznia 1927 r. na 9-ty normalny trzymiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. W dniach od 14 do 17 października 1930 roku przebywał na ćwiczeniach taktycznych w terenie zorganizowanych dla oficerów sztabu 4 Dywizji Piechoty. Razem z nim, z 14 pułku piechoty, na ćwiczenia wyjechali również mjr Stanisław Pietrzyk i mjr Stanisław Brzeziński. W dniu 25 września 1931 roku razem z kapitanem Mieczysławem Sanakiem, jako delegacja 14 pułku piechoty, złożyli na Wawelu w Krakowie wieniec laurowy na grobie króla Władysława Łokietka. W dniach od 16 sierpnia do 20 listopada 1933 r. przebywał na trzymiesięcznym kursie unifikacyjno-doskonalącym w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a w roku 1934 ukończył kurs na dowódców batalionówWedług innych źródeł (życiorys znajdujący się w Centralnym Archiwum Wojskowym) był to kurs broni specjalnej dla oficerów sztabowych w Rembertowie..
W roku 1930 na liście starszeństwa kapitanów piechoty zajmował 640. lokatę łączną (była to jednocześnie 154. lokata w swoim starszeństwie), w 1932 roku – 113. lokatę w starszeństwie, a na dzień 1 lipca 1933 roku – 109. lokatę w swoim starszeństwie (445. lokatę łączną wśród kapitanów piechoty).
Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych opublikowanym w dniu 26 stycznia 1934 roku nastąpiło sprostowanie nazwiska i imienia tego oficera – z „Zawisza Emil”, na „Sulima – Zawisza Emil Jerzy”.
Służba w Korpusie Ochrony Pogranicza Minister spraw wojskowych marszałek Józef Piłsudski zarządzeniem ogłoszonym w dniu 18 kwietnia 1935 r. przeniósł kpt. Sulimę-Zawiszę z 14 pułku piechoty do Korpusu Ochrony PograniczaPrzeniesienie to zostało ogłoszone również w rozkazie Dowództwa KOP Nr 29 z dnia 4 maja 1935 roku.. Rozkazem Nr 310-V/Pers.I z dnia 20 kwietnia 1935 r. dowódca KOP przydzielił kpt. Emila Zawiszę do batalionu KOP „Iwieniec” (wchodzącego w skład pułku KOP „Wołożyn”). Z kolei na mocy rozkazu Nr 310/Pers.I z dnia 1 maja 1935 r. dowódca KOP wyznaczył go na stanowisko dowódcy 4 kompanii granicznej „Raków”Kompania ta ochraniała odcinek granicy polsko-radzieckiej o długości 14,95 km, położony na terenie gminy Raków. w batalionie „Iwieniec”, w którym to batalionie kpt. Zawisza zameldował się w dniu 2 maja 1935 roku. Obowiązki dowódcy kompanii objął w dniu 5 maja tegoż roku, przejmując je od kpt. Zdzisława Dunikowskiego (przeniesionego do baonu „Rokitno”)Dane pochodzą z rozkazu dziennego batalionu KOP „Iwieniec” Nr 30/35 z dnia 7 maja 1935 roku.. W okresie od 2 do 15 czerwca 1935 r. kpt. Emil Zawisza przebywał na urlopie przesiedleniowym, którego udzielił mu dowódca pułku „Wołożyn” (dowództwo kompanii „Raków” objął wówczas w zastępstwie chorąży Feliks Nadolski)Informacje podane na podstawie rozkazu dziennego batalionu „Iwieniec” Nr 37/35 z dnia 31 maja 1935 roku.. W kwietniu 1936 roku został zaszeregowany, jako dowódca 4 kompanii granicznej, w grupie XA uposażenia i dodatków. W październiku 1936 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy 2 kompanii granicznej „Rubieżewicze”Kompania ta ochraniała odcinek granicy polsko-radzieckiej o długości 14,785 km, położony na terenie gminy Stołpce.. Na dzień 5 czerwca 1935 roku zajmował 379. lokatę na liście starszeństwa kapitanów korpusu piechoty (była to 91. lokata w swoim starszeństwie). Na stopień majora awansowany został ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 13. lokatą w korpusie piechoty, co ogłoszone zostało w Tajnym Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 2 z 19 marca 1937 rokuAwans ten został podany również do wiadomości w rozkazie Dowództwa KOP Nr 15 z dnia 19 marca 1937 roku.. Z dniem 1 maja 1937 roku mjr Zawisza odszedł ze stanowiska dowódcy kompanii granicznej KOP „Rubieżewicze” do nowego miejsca przydziału, co ogłoszono w rozkazie dziennym batalionu „Iwieniec” z dnia 11 maja 1937 roku. Przeniesiony został wówczas do 84 pułku piechoty z Pińska, w którym objął funkcję dowódcy batalionuInformacje dotyczące służby kpt. / mjr. Emila Zawiszy w Korpusie Ochrony Pogranicza pochodzą ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie..
Dalsza służba wojskowa W grudniu 1938 roku mjr Emil Zawisza został mianowany na stanowisko komendanta Placu „Osowiec”Etat komendy Placu Osowiec obciążał etat 9 pułku strzelców konnych. (informacja o mianowaniu go na to stanowisko zawarta została w rozkazie dziennym Nr 224 wydanym przez komendanta Centralnej Szkoły Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w dniu 15 grudnia 1938 rokuInformacja ta została podana na podstawie rozkazu komendanta Garnizonu Osowiec Nr 28/38 pkt 1.). Pod względem mobilizacyjnym mjr Zawisza przydzielony był do 135 rezerwowego pułku piechoty, gdyż z chwilą ogłoszenia mobilizacji komenda placu ulegała likwidacji.
Na dzień 23 marca 1939 roku wciąż piastował stanowisko komendanta Placu Osowiec, zajmując w tym czasie nadal 13. lokatę wśród majorów piechoty w swoim starszeństwieW części z pozostawionych po sobie wspomnień Emil Zawisza zawarł informację, iż w listopadzie 1938 roku został przeniesiony z 84 pułku piechoty do Centralnej Szkoły Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w Osowcu..
Udział w kampanii wrześniowej Stacjonująca do wybuchu II wojny światowej na terenie Twierdzy Osowiec Centralna Szkoła Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza z dniem ogłoszenia mobilizacji alarmowej (24 sierpnia 1939 r.) rozwinęła się w 135 pp rez. i II dywizjon 32 pal. Na dowódcę II batalionu 135 rezerwowego pułku piechoty został wyznaczony mjr służby stałej Emil Zawisza. Zadania dla pułku na czas wojny zostały ustalone już wiosną 1939 roku przez ppłk. Tadeusza Tabaczyńskiego (komendanta Centralnej Szkoły Podoficerów KOP, który z chwilą ogłoszenia mobilizacji obejmował stanowisko dowódcy 135 pprez.). II/135 pprez. oraz batalion forteczny z Sarn miały za zadanie bronić Twierdzy Osowiec i dozorować odcinek od Osowca do Strękowej Góry. Zmobilizowany II batalion był niekompletnie zaopatrzony, pokrycie podoficerów i specjalistów wynosiło około 60%, wśród żołnierzy przeważali przedstawiciele mniejszości narodowych (Żydzi i Białorusini), a uzbrojenie w broń maszynową stanowiło kilkanaście niemieckich ckm "Maxim". Do dnia 28 sierpnia 1939 r. batalion majora Zawiszy został rozmieszczony na terenie Twierdzy Osowiec. Dnia następnego (29 sierpnia) rozkazem bojowym dowódcy pułku postawiono przed II i III batalionami zadania odmienne od rozpracowywanych od wiosny. II/135 pprez. poza dotychczasowym zadaniem obrony twierdzy miał również bronić odcinka Goniądz.