John James Patrick Kirwan (ur. 16 grudnia 1964 w Auckland) – nowozelandzki rugbysta i trener. Przez swoją karierę związany był z rugby union, choć występował również w drużynach rugby league. Reprezentant Nowej Zelandii w rugby union oraz zdobywca Pucharu Świata 1987.
Kariera zawodnicza Rugby union Karierę rozpoczynał w klubie Marist w lokalnych rozgrywkach w Auckland, w wieku 18 lat został zauważony i w 1983 roku wystąpił w drużynie Auckland w najwyższej klasie rozgrywek w Nowej Zelandii – National Provincial Championship.
Po udanym sezonie dostał powołanie do reprezentacji narodowej w roku 1984, swój debiut zaliczył w meczu przeciwko Francji w Lancaster Park w Christchurch. Od tamtego czasu był stałym punktem w reprezentacji (o ile nie był wykluczony z powodu kontuzji).
W roku 1986 razem z Davidem Kirkiem oraz zawodnikiem Manawatu Bruce’em Hemarą odmówili wzięcia udziału w tournée po Południowej Afryce (całej trójce przypisywano pobudki polityczne choć istnieje wersja w której Kirwan odmówił ze względu na brak odpoczynku po kilku miesiącach jakie spędził na graniu w rugby we Włoszech), z powodu apartheidu w tym kraju NZRU postanowiła nie wysyłać tam reprezentacji, mimo zakazu grupa zawodników utworzyła drużynę New Zealand Cavaliers, potocznie nazywaną rebelianci, która wyruszyła na tournée. Cała sprawa odbiła się szerokim echem w Nowej Zelandii i do dziś budzi wiele kontrowersji.
W latach 1985–1989 po sezonie w Nowej Zelandii Kirwan rozgrywał mecze w barwach Benetton Rugby Treviso.
Był jedną z największych gwiazd w sezonie 1987, kiedy to Nowa Zelandia zdobywała Puchar Świata zdobywając w całym turnieju 6 przyłożeń, najwięce w całym turniej ex aequo z Craigiem Greenem.
Podczas Pucharu Świata w 1991 roku wywalczył z drużyną kolejny, tym razem brązowy medal zdobywając jedno przyłożenie w całym turnieju.
Na przestrzeni 10 lat, podczas których występował w reprezentacji, zaliczył kilka rekordów, był pierwszym zawodnikiem z Nowej Zelandii, który wystąpił w 50 oficjalnych meczach (uczynił to w roku 1992). W 1994 roku, kiedy kończył karierę międzynarodową, na swoim koncie miał 65 występów w reprezentacji i 35 przyłożeń, co było wówczas najlepszym wynikiem w historii.
Po dwóch sezonach w Auckland Warriors postanowił dołączyć do NEC Green Rockets RFU, zespołu występującego w japońskiej Top League, karierę zawodniczą zakończył w roku 1998.
Rugby league Pod koniec kariery, w wieku 30 lat, John dołączył do nowo powstałej drużyny Auckland Warriors występującej w lidze Australian Rugby League w sezonie 1995. W sezonie 1996 zdobył najwięcej przyłożeń w zespole.
Kariera trenerska Po dwóch sezonach w Japonii klub którego barwy reprezentował zaproponował mu angaż trenerski, po dwóch sezonach w roku 2001 został mianowany asystentem trenera Blues, po krótkim epizodzie z nowozelandzką franczyzą został asystentem trenera reprezentacji Włoch Brada Johnstone’a, którego zastąpił po jednym sezonie.
W latach 2002–2005 prowadził reprezentację Włoch. Pomimo początkowych sukcesów (w pierwszym sezonie pokonał Walię, w kolejnym Szkocję), w swoim trzecim sezonie w rozgrywkach Pucharu Sześciu Narodów nie udało mu się wywalczyć żadnego zwycięstwa, pomimo kontraktu obowiązującego do Puchar Świata w rugby 2007 postanowiono rozwiązać z nim umowę.
W roku 2007 zaczął prowadzić reprezentację Japonii, podczas występu w Pucharze Świata 2007 udało mu się zremisować z reprezentacją Kanady, co zakończyło serię trzynastu kolejnych porażek w meczach pucharowych reprezentacji Japonii. Przed Pucharem Świata w 2011 roku zapowiadał zakończenie współpracy z reprezentacją Japonii. Japonia poniosła cztery porażki i zgodnie z zapowiedziami John postanowił nie przedłużać kontraktu.
W roku 2012 został poproszony o poprowadzenie drużyny Barbarian F.C. w trzech meczach przeciwko Anglii, Irlandii oraz Walii, co sam określił jako "zaszczyt (...) którego nigdy nie zapomnę".
Przejął stanowisko trenera Blues w roku 2013 i przez trzy sezony prowadził drużynę, w tym czasie zespół Blues plasował się w drugiej połowie tabeli.
W roku 2014 ponownie poprowadził drużynę Barbarian F.C. przeciwko Australii na stadionie Twickenham.
Życie prywatne Jego dziadkiem był Jack Kirwan, reprezentant Nowej Zelandii w rugby league. Jego syn Niko Kirwan gra w piłkę nożną, został powołany do reprezentacji Nowej Zelandii w piłce nożnej w roku 2018. Jest autorem następujących książek: Running on instinct 1992 All Blacks Don’t Cry: A story of Hope 2010 Stand by Me 2014
Dwie ostatnie pozycje traktują o depresji, której doświadczył Kirwan, przez wiele lat otwarcie mówił o swoich problemach, został twarzą promującą kampanię przeciwko depresji i stanom lękowym finansowaną przez nowozelandzkie Ministerstwo Zdrowia.
Nagrody i odznaczenia W roku 1988 został mianowany Członkiem Orderu Imperium Brytyjskiego (MBE) za zasługi dla rugby.
W roku 2007 z okazji urodzin Królowej Elżbiety II został mianowany Oficerem New Zealand Order of Merit (ONZM) za zasługi dla zdrowia psychicznego.
W roku 2012 został awansowany do rangi Knight Companion New Zealand Order of Merit (KNZM) za zasługi dla rugby oraz zdrowia psychicznego. W tym samym roku został przyjęty do New Zealand Sports Hall of Fame (ang. Galerii sław nowozelandzkiego sportu).
Przypisy
Bibliografia Profil na oficjalnej stronie allblacks.com Profil na oficjalnej stronie New Zaeland Warriors
Kategoria:Nowozelandzcy zawodnicy rugby union Kategoria:Nowozelandzcy trenerzy rugby union Kategoria:Urodzeni w 1964 Kategoria:Ludzie urodzeni w Auckland