Reemisja – w polskim prawie autorskim jest to dalsze rozpowszechnianie utworu przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, w sposób równoczesny (w tym samym czasie co pierwotne nadawanie) i integralny (bez zmian nadawanego utworu). Reemisji można dokonywać na różne sposoby: drogą naziemną, kablową, za pośrednictwem satelity lub sieci komputerowej.
Definicja legalna reemisji znajduje się w art. 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jest ona zgodna z art. 3 pkt. f) i g) konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, które definiują „nadanie” (ang. broadcast, fr. émission) i „wtórne nadanie” (ang. rebroadcast, fr. reémission) Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzona w Rzymie dnia 26 października 1961 r. ().. Reemisję kablową zharmonizowała dyrektywa 93/83/EWGDyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową ()..
Reemisja nie jest nadaniem, dlatego nie daje prawa pokrewnego. Stanowi ona jedno z pól eksploatacji, na którą należy mieć zgodę podmiotu uprawnionego (autora, podmiotu praw pokrewnych, w tym zawsze od pierwotnego nadawcy). Wyjątkowo, zgoda artysty wykonawcy oraz producenta wideogramu lub fonogramu nie jest potrzebna w przypadku reemitowania artystycznego wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, oraz w przypadku reemitowania wprowadzonego do obrotu fonogramu lub wideogramu. Wtedy artyście wykonawcy lub producentowi przysługuje jedynie wynagrodzenieArt. 86 ust. 3 oraz art. 94 ust. 5 pr. aut. .
Reemisję odnosi się głównie do nadań programów (radiowych lub telewizyjnych). Na tym też polega istota reemisji: jeden operator umożliwia odbiór programu nadawanego przez innego operatora. Zwykle są to operatorzy sieci kablowych i multipleksów. Operatorzy sieci kablowych mogą uzyskać zgodę na reemisję utworów wyłącznie od właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, a nie od podmiotów uprawnionych do poszczególnych elementów programuArt. 211 pr. aut. (ponadto muszą mieć zgodę pierwotnego nadawcy, który ma prawo pokrewne do pierwotnego nadania).
W polskim prawie istnieje wyjątek, na podstawie którego nie ma obowiązku uzyskiwania zgody na reemisję. Wyjątek ten stanowi postać dozwolonego użytku publicznegoArt. 24 pr. aut. .
Podobnym do reemisji pojęciem jest simulcasting rozumiany jako wtórne rozpowszechnianie utworów w Internecie, o ile jest równoczesne i integralne. Na gruncie prawa polskiego zaliczenie simulcastingu jako rodzaju reemisji nie jest przesądzone. Rodzajem reemisji może być dokładnie „simulcasting cudzy”. .. Ten problem mogłoby rozwiązać przyjęcie traktatu o prawach nadawców, ale ustalenie projektu takiego traktatu jest niepewne.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prawo autorskie