Aleksandr Kuźmicz Sokolski (ros. Александр Кузьмич Сокольский, ur. w miejscowości Aleksikowo w obwodzie wołgogradzkim, zm. 14 listopada 1979 w Moskwie) – radziecki generał pułkownik artylerii, Bohater Związku Radzieckiego (29 maja 1945).
Życiorys Miał wykształcenie niepełne średnie, od 1921 służył w Armii Czerwonej, w 1925 skończył szkołę artylerii w Leningradzie, a w 1933 i 1937 artyleryjskie kursy doskonalenia kadry dowódczej. W 1938 został dowódcą dywizjonu, w 1939 szefem artylerii 74 Dywizji Piechoty Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, od czerwca 1941 w składzie dywizji walczył na Froncie Południowym, w styczniu 1942 mianowano go zastępcą szefa artylerii 12 Armii Frontu Południowego; na tym stanowisku uczestniczył w operacji barwienkowsko-łozowskiej. Od lutego 1942 był szefem artylerii 12 Armii, brał udział w walkach obronnych nad Donem i Kubaniem, 4-12 września 1942 był p.o. dowódcą 12 Armii, potem walczył na Froncie Zakaukaskim jako szef artylerii 12 Armii, a od stycznia do kwietnia 1943 szef artylerii 56 Armii Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego. Od kwietnia do listopada 1943 był szefem artylerii 37 Armii Frontu Północno-Kaukaskiego, brał udział w walkach na Półwyspie Tamańskim i w operacji noworosyjsko-tamańskiej, od listopada 1943 do stycznia 1944 był zastępcą dowódcy, potem dowódcą artylerii Samodzielnej Armii Nadmorskiej, kierował działaniami artylerzystów w walce o przyczółek kerczeński na Krymie i w operacji krymskiej. Od maja 1944 do końca wojny dowodził artylerią 2 Frontu Białoruskiego, uczestniczył w operacji białoruskiej (w tym operacji mohylewskiej, mińskiej i białostockiej), różańskiej, mławsko-elbląskiej, wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej. Od września 1945 do czerwca 1948 był dowódcą artylerii Północnej Grupy Wojsk w Polsce, od czerwca 1948 do 1951 artylerii Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, po ukończeniu Wyższych Kursów Akademickich przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa w styczniu 1953 został naczelnikiem filii – zastępcą naczelnika Akademii Wojskowej im. Dzierżyńskiego, a w lutym 1954 szefem Artyleryjskiego Instytutu Naukowo-Badawczego nr 1, w 1955 zakończył służbę wojskową.
Awanse generał major artylerii (7 lutego 1943) generał porucznik artylerii (16 maja 1944) generał pułkownik artylerii (18 listopada 1944)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (29 maja 1945) Order Lenina (dwukrotnie – 29 maja 1945 i 5 listopada 1946) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie – 27 marca 1942, 1 kwietnia 1943, 3 listopada 1944 i 19 listopada 1951) Order Suworowa I klasy (10 kwietnia 1945) Order Suworowa II klasy (25 października 1943) Order Kutuzowa I klasy (29 lipca 1944) Order Kutuzowa II klasy (16 maja 1944) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Order Krzyża Grunwaldu (Polska Ludowa) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (Polska Ludowa) I inne.
Bibliografia https://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=13113 (ros.)
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie Kategoria:Radzieccy i rosyjscy oficerowie w Polsce 1945–1993 Kategoria:Radzieccy dowódcy brygad w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1979