mały|Grób Stanisława Hueta na cmentarzu Powązkowskim Stanisław Marian Huet (ur. 8 lipca 1904 we Lwowie, zm. 13 marca 1961 w WarszawieMariusz Leszczyński Księża diecezjalni Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego. Słownik biograficzny, wyd. IPN, Warszawa 2020, s. 278-279) – polski duchowny rzymskokatolicki, pastoralista, teolog moralista, działacz społeczny, w latach 1953-1956 wikariusz generalny Archidiecezji krakowskiej, zaliczany do tzw. księży patriotów.
Życiorys Był synem Zygmunta Hueta i Teofili Huet, z d. Grabińskiej.
Początkowo był uczniem gimnazjum w Wiedniu, w 1922 ukończył IV Państwowe Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie, w tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego w tym mieście. W 1924 został wysłany na studia doktoranckie na Gregorianum, w 1926 obronił tam pracę doktorską. . 6 listopada 1927 przyjął święcenia kapłańskie, w 1929 obronił pracę doktorską z teologii na Angelicum. Po powrocie do Polski pracował w Żółkwi (1929-1930), a od 1931 w Stryju, gdzie był katechetą w szkole powszechnej im. Jana Kochanowskiego oraz żeńskim seminarium nauczycielskim. W latach 1933–1937 był kapelanem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Morszynie, w 1937 opublikował prace Psychoanaliza a sakrament pokuty i Aleksander Manzoni. Uwagi nad moralnością katolicką. Od tego samego roku pracował w I Państwowym Gimnazjum i Liceum we Lwowie. 12 lipca 1938 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu teologii pastoralnej i otrzymał stopień docenta.
Okres II wojny światowej spędził we Lwowie jako kapelan zakonny sióstr karmelitanek. W latach 1945–1949 mieszkał w Zabrzu, gdzie pracował jako kapelan Szpitala Ubezpieczalni Społecznej, był także cenzorem w administracji apostolskiej Opola, w 1947 wydał pracę Psychiatria duszpasterska. W 1949 był krótko wikariuszem w parafii św. Rodziny we Wrocławiu. Od września 1949 pracował jako profesor kontraktowy Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, w 1951 został prodziekanem tego wydziału, w marcu 1953 profesorem nadzwyczajnym, w maju 1953 profesorem zwyczajnym. Po likwidacji Wydziału w 1954 wykładał na nowo powstałej Akademii Teologii Katolickiej, otrzymał wówczas tytuł profesora zwyczajnego. W tym samym roku opublikował pracę Cnota religijności, w 1955 Sakrament pokuty w świetle teologii i psychohigieny, w 1956 Eucharystia. Traktat teologicznomoralny. Od 1957 do śmierci kierował Katedrą Teologii Moralnej Szczegółowej ATK, wypromował dwóch doktorów, w tym Teodora RakaJan Pryszmont Kierunek teologii moralnej, w: Księga pamiątkowa XX-lecia Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie 1954-1974, wyd. ATK, Warszawa 1976, s. 107, 110.
Od 1950 był aktywnym członkiem Komisji Intelektualistów i Działaczy Katolickich przy Polskim Komitecie Obrońców Pokoju, w 1953 wszedł w skład Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Narodowego, był członkiem jej władz, kierował w niej Sekcją Średniego i Wyższego Nauczania Katolickiego, był także przewodniczącym oddziału krakowskiego. W latach 1953–1956 był jednym z dwóch narzuconych przez władze PRL wikariuszy generalnych archidiecezji krakowskiej (drugim był Bonifacy Woźny)Józef Marecki Sprawozdanie z pracy Wydziału VI Wojewódzkiego w Krakowie Urzędu do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego w Krakowie za okres od września 1955 do 30 września 1956 roku, w: Kościół katolicki w czasach komunistycznej dyktatury. Między bohaterstwem a agenturą. Studia i materiały. Tom 2, wyd. IPN, Oddział w Krakowie, Wydział Historii Kościoła PAT i wyd. WAM, Kraków 2008, s. 295.
Od 1955 był członkiem redakcji pisma Kuźnica Kapłańska, od 1959 był wiceprezesem Centralnego Zarządu Kół Księży, a od 1960 członkiem zarządu Zrzeszenia Katolików Caritas.
Zmarł w nocy z 13 na 14 marca 1961 w Warszawie, na atak serca, bezpośrednio po rozmowie z kardynałem Stefanem Wyszyńskim. Prasa zachodnia spekulowała, że w czasie tej rozmowy zagrożono mu ekskomuniką. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 41-1-16).
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (uchwałą Rady Państwa z 19 lipca 1954, za zasługi w pracy społecznej). Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (uchwałą Rady Państwa z 22 lipca 1953, za zasługi w pracy społecznej). Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie ruchu „księży patriotów” Kategoria:Duchowni diecezji lwowskiej (łacińskiej) Kategoria:Duchowni archidiecezji krakowskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1961 Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie