Hieronim Stefan Schulz (ur. 31 sierpnia 1901 w Ludwigslust, zm. 15 grudnia 1942 w Poznaniu) – polski lekarz, działacz społeczny, w czasie II wojny światowej szef Wydziału Medyczno-Sanitarnego Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich.
Życiorys Urodził się 31 sierpnia 1901 roku w Ludwigslust w Meklemburgii w rodzinie sekretarza pocztowego Stanisława Schulza oraz Franciszki z domu Hoffmann. Kuzyn Zbigniewa Sałacińskiego. Uczeń Gimnazjum Króla Fryderyka we Wrocławiu, w 1919 ukończył Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Zaangażowany w akcję plebiscytową na Warmii. W 1920 rozpoczął studia na wydziałach lekarskim oraz filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1928 otrzymał tytuł doktora medycyny.
thumb|Badanie bokserów przed zawodami. Widoczni od lewej lekarze: Matelski, Śniegowski i Hieronim Schulz (kwiecień 1935) W 1921 jeden z założycieli Korporacji Akademickiej Chrobria. Członek zarządu Poznańskiego Okręgowego Związku Bokserskiego i lekarz bokserów. Współzałożyciel, wieloletni prezes i członek honorowy Klubu Motocyklowego „Unia” w Poznaniu.
9 września 1939 Prezydent Miasta Poznania Cyryl Ratajski powierzył mu tymczasowe kierownictwo Wydziału Zdrowia PublicznegoZarząd Miejski w Poznaniu, l. dz. I.3439/39, 9 września 1939 (pol.). W listopadzie 1939 niemiecki okupacyjny Komisarz Miejski z powodu braków kadrowych przydziela mu stanowisko lekarza opieki społecznej i monitorowanie zaopatrzenia medycznego w mieścieDer Stadtkomissar der Stadt Posen, Bescheinigung, 19 September 1939 (niem.). Wyznaczony wraz z rodziną do przesiedlenia, został zawrócony z Obozu przesiedleńczego na Głównej z uwagi na wykonywany zawód lekarza i niemieckie nazwisko.
W konspiracji działał w stopniu podporucznika czasu wojny pod pseudonimami „Wojtarski” lub „Wójtowski” jako szef Wydziału Medyczno-Sanitarnego WOZZ, odpowiedzialnego za niesienie bieżącej pomocy lekarskiej członkom organizacj i ich rodzinom, jeńcom osadzonym w poznańskich fortach, a także za szkolenia medyczne. Jego zastępcą był dr Józef Krzyżaniak. W ramach organizacji współpracował również z lekarzami: Stanisławem Panieńskim, Antonim Wieruszem oraz Stefanią Dzięcioł. Przyjaźnił się z doktorem Franciszkiem Witaszkiem.
Aresztowany przez Gestapo 31 sierpnia 1941 roku wraz z aptekarzem Marianem Nyklewiczem za słuchanie zagranicznych radiostacji, poddany śledztwu i osadzony w KL Posen. Ciężko chory na gruźlicę krtani został na wiosnę 1942 roku zwolniony do domu po przekupieniu oficerów niemieckich przez rodzinę.
Zmarł 15 grudnia 1942 roku w wyniku postępującej choroby. Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Członkowie Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Więźniowie KL Posen Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu