Sylvano Bussotti (ur. 1 października 1931 we Florencji, zm. 19 września 2021 w Mediolanie) – włoski kompozytor, malarz i reżyser.
Życiorys W latach 1940–1948 studiował w Conservatorio Luigi Cherubini we Florencji, gdzie uczył się teorii u Roberto Lupiego i gry na fortepianie u Luigiego Dallapiccoli. Później samodzielnie pogłębiał edukację muzyczną. Od 1957 do 1958 roku przebywał w Paryżu, gdzie uczył się prywatnie u Maxa Deutscha. W 1958 roku uczestniczył w Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, gdzie poznał Johna Cage’a i Pierre’a Bouleza. Otrzymał nagrodę na festiwalu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej w 1961, 1963 i 1965 roku. W latach 1963–1964 na zaproszenie Fundacji Rockefellera gościł w Stanach Zjednoczonych. W 1967 roku nagrodzony Premio all’Amelia na Biennale w Wenecji. Wykładał w konserwatorium w Mediolanie. Był dyrektorem weneckiego Teatro La Fenice.
Był komandorem francuskiego Orderu Sztuki i Literatury.
Poza muzyką zajmował się także malarstwem, jego grafiki i obrazy były prezentowane na wystawach w różnych krajach. Aktywny był również jako reżyser teatralny, występował jako aktor i recytator, projektował scenografię i kostiumy. Zrealizował autobiograficzny film Apology.
Twórczość W muzyce Bussottiego widoczne są wpływy twórczości Antona Weberna i techniki serializmu, a później także Johna Cage’a. W swoich partyturach często stosował zapis graficzny o silnie zautonomizowanej strukturze, doprowadzając do dużej nieokreśloności formy i zdarzeń dźwiękowych, często jedynie symbolicznie sugerowanych. W późniejszym okresie wrócił do tradycyjnej notacji muzycznej, nie rezygnując jednak z różnych niekonwencjonalnych rozwiązań. Sztuki sceniczne Bussotiego stanowią mieszankę różnorodnych stylów i elementów, utrzymane są w klimacie nasyconym erotyką i mglistą, surrealistyczną symboliką. Autor sformułował koncepcję teatru totalnego, którego główną postacią jest on sam: jako twórca, realizator i zakamuflowany bohater.
Ze względu na swoje przeładowane erotyką i symboliką seksualną dzieła sceniczne Bussotti uważany był za twórcę kontrowersyjnego. W 1991 roku został zwolniony z posady dyrektora weneckiego Biennale, po tym jak zrealizował szereg skandalizujących przedstawień; w jednym z nich na scenie wystąpiła prostytutka.
Kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Utwory instrumentalne Breve na fale Martenota, 1958 Five Piano Pieces for David Tudor, 1959 Sette fogli, 1961 I Couple na flet i fortepian II Coeur na perkusję III Per tre na fortepian IV Lettura di Braibanti na głos solo V Mobile-stabile na głos, fortepian i gitary VI Manifesto per Kalinowski na orkiestrę VII Pour clavier
Utwory orkiestrowe Mit einem gewissen sprechenden Ausdruck na orkiestrę kameralną, 1963 Marbe pour cordes (1967) Bergkristall (1973) Timpani (1985) Il poemetto (1987)
Utwory sceniczne Lorenzaccio, opera według Alfreda de Musseta, 1972 Nottetempo, opera, 1976 Cristallo di Rocca, balet, 1983 La Musa, balet, 1984
Utwory wokalno-instrumentalne Due voci na sopran, fale Martenota i orkiestrę, 1956 Memoria na głosy solowe, chór i orkiestrę, 1962 La Passion selon Sade, misterium kameralne, 1965 Cinque frammenti all’Italia na głosy, 1967 The Rara Requiem na 7 głosów i 15 instrumentów, 1969 Ultima rara na głos i gitarę, 1970 Suite de Lorenzaccio na sopran i orkiestrę, 1972 Syrosadunsettimino na 12 głosów i 8 instrumentów, 1973 Poesia di De Pisis na sopran i orkiestrę, 1975
Przypisy
Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Kompozytorzy XXI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni we Florencji Kategoria:Włosi odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2021