Piotr Zawada (ur. 30 września 1889 we Wróblinie, zm. 12 listopada 1939 w Paterku) – polski duchowny, zakonnik Misjonarzy Świętej Rodziny, profesor, rektor seminarium duchownego, ofiara niemieckich zbrodni nazistowskichZachariasz Kruża, Swastyka nad Górką Klasztorną, Kuria Prowincjalna Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, Górka Klasztorna, 1987, s.87.
Życiorys Pierwszą profesję zakonną złożył w holenderskiej miejscowości Grave (Brabancja Północna) 4 października 1916. 15 sierpnia 1920 otrzymał święcenia kapłańskie, również w Holandii. Do Polski przybył w 1921, gdzie współzakładał pierwszy dom zakonny Misjonarzy Świętej Rodziny w Wieluniu (przyjechał razem z ks. Antonim Kuczerą). Następnie był mistrzem nowicjatu, profesorem i rektorem zarówno niższego, jak i wyższego seminarium duchownego (Kazimierz Biskupi). Prowadził też misje ludowe i rekolekcje. Przed II wojną światową, przez kilka lat był prowincjałem zakonu. Zginął zamordowany przez Niemców w ramach zbrodni w Paterku. Życie straciło tego dnia 25 braci zakonnych i 5 kapłanów.
Przypisy
Kategoria:Polscy prezbiterzy Misjonarzy Świętej Rodziny Kategoria:Ofiary Intelligenzaktion na Pomorzu Kategoria:Ludzie urodzeni w Wróblinie (Opole) Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1939