Henryk Kubiczek (ur. 12 lutego 1902 w Myślenicach, zm. 21 sierpnia 1947 w Gdowie) – uczestnik walk niepodległościowych, kapral rezerwy Wojska Polskiego, instruktor Przysposobienia Wojskowego (PW).
Życiorys Urodził się w rodzinie szewca Jana i Marii z Drożdżów. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. 15 maja 1918, w wieku 16 lat wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji WojskowejWojskowe Biuro Historyczne, sygn. MN27.06.1938, Dokumentacja do nadania Medalu Niepodległości., gdzie pełnił czynną służbę w tej organizacji do czasu rozbrojenia wojsk austriackich.
3 listopada 1918 wraz z tą organizacją pod dowództwem sierżanta Stanisława Łukasika, byłego legionisty 2 pułku piechoty Legionów Polskich wyjeżdża na odsiecz LwowaWłasnoręczny życiorys Andrzeja Stańczyka znajdujący się w Szkole Podstawowej nr 1 im. Kazimierza wielkiego w Lubniu.. W wyjeżdżającym plutonie Stanisława Łukasika, który w Żurawicy dołącza do organizującego się 5 pułku piechoty Legionów pod dowództwem płk. Karasiewicza-Tokarzewskiego był również Andrzej Stańczyk. Henryk Kubiczek brał udział w walkach w Przemyślu, odsieczy Lwowa i innych walkach kampanii ukraińskiej. W ramach 2 kompanii karabinów maszynowych, II batalionu 5 pułku uczestniczył w konflikcie polsko-litewskim, łotewskiej wojnie o niepodległość (w walkach o Dyneburg).
W stopniu starszego legionisty walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został mianowany kapralem i za czyny z dnia 6 września 1920, w trakcie walk o Nowy Dwór został odznaczony Krzyżem WalecznymWojskowe Biuro Historyczne, sygn. KW-62/4936, Dokumentacja do nadania Krzyża Walecznych.. W uzasadnieniu znajdujemy ”...Bojowo bardzo dobry. Dzielny aż do lekkomyślności..”. W 1921 został zwolniony jako rocznik niepoborowy.
15 maja 1921 wyjechał wraz z Andrzejem Stańczykiem na Górny Śląsk, gdzie brał czynny udział w III powstaniu śląskim w Grupie kapitana Wawelberga do czasu zlikwidowania powstania.
Po powrocie z powstania, w okresie międzywojennym, wykonywał zawód szewca i brał czynny udział w życiu Myślenic. Zostaje ponownie powołany do wojska do 26 pułku piechoty jako rocznik poborowy w latach 1925–1926. Dalsze lata to praca zawodowa przerywana ćwiczeniami wojskowymi rezerwistów, działalnością w roli instruktora Przysposobienia Wojskowego (PW). Był członkiem Powiatowego Koła Związku Peowiaków w Myślenicach prowadzonego w latach 30. XX w. przez Józefa Elińskiego. W 1938 został odznaczony Medalem Niepodległości.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Medal Niepodległości Gwiazda Przemyśla Odznaka Honorowa „Orlęta” Odznaka Pamiątkowa Frontu Litewsko-Białoruskiego
Przypisy
Bibliografia Major Kazimierz Bąbiński, Zarys Historji Wojennej 5-go Pułku Piechoty Legjonów, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa, 1929 Gąsowski, Myślenice: monografia miasta, Myślenice: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2012,
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Członkowie Związku Peowiaków Kategoria:Ludzie związani z Myślenicami Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Przemyśla Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Frontu Litewsko-Białoruskiego Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy III powstania śląskiego Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy łotewskiej wojny o niepodległość (strona łotewska) Kategoria:Uczestnicy walk o Przemyśl 1918 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Ludzie urodzeni w Myślenicach