1 Dywizjon Polowej Ciężkiej Artylerii (1 dac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego na Wschodzie.
Dywizjon został sformowany w 1917 roku w składzie I Korpusu. Dywizjon składał się dwóch baterii haubic i jednej baterii armat. Baterie haubic posiadały po cztery 152 mm haubice, natomiast trzecia bateria miała cztery 107 mm armaty dalekonośne wzór 1877 (ros. 42-линейная батарейная пушка образца 1877 года). Organizacja dywizjonu była oparta na etatach armii rosyjskiej.
Oficerowie dywizjonu Dowódcy dywizjonu płk Edward Malewicz (p.o. X – XI 1917) płk Karol Jabłonowski-Snadzki (od 17 XI 1917) kpt. Wiktor Poźniak (od 6 II 1918) Oficerowie adiutant – por. Stanisław Byszewski dowódca 1 baterii – płk Edward Malewicz dowódca 1 baterii – por. Zieliński (od II 1918) dowódca 2 baterii – podkpt. Mirosław Włodzimierz Brodziński (od II 1918) dowódca 3 baterii – kpt. Wiktor Poźniak (do 6 II 1918) dowódca 3 baterii – podkpt. Mieczysław Karaszewicz (od II 1918)
Kawalerowie Amarantowej Wstążki Żołnierze dywizjonu odznaczeni za waleczność Amarantową Wstążką rozkazem dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918:
W lipcu 1922 roku Minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski nadał wymienionym wyżej żołnierzom Krzyże Walecznych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wojsko Polskie na Wschodzie 1914–1920 Kategoria:Polskie dywizjony artylerii ciężkiej