Kazimierz Józef Kowalski (ur. 24 lutego 1902, zm. 20 marca 1942 w Zgierzu) – polski sędzia, adwokat, wybrany prezes Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego w roku 1937.
Życiorys Do Armii Ochotniczej wstąpił jako uczeń, w lipcu 1920. Dwa lata później zdał maturę w Liceum Humanistycznym w Łodzi.
Miał brata, Bolesława Kowalskiego. Ich ojciec, Józef Kowalski, zrezygnował z posługiwania się własnym herbem rodowym Wierusz przy sygnowaniu dokumentów przed rokiem 1917, twierdząc, że przeciwstawia się w ten sposób przywilejom, jako niedemokratycznym. Bolesław nie stosował się do tego zakazu swojego ojca.
Kazimierz Kowalski następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1926. Po odbyciu aplikacji sędziowskiej w 1929 został sędzią w Sądzie Grodzkim w TuszynieW.J. Muszyński, Kazimierz Józef Kowalski, [w:] Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939-1955. Słownik biograficzny, t. 1, red. W.J. Muszyński, J. Mysiakowska-Muszyńska, Warszawa 2010.
Już w czasie studiów był działaczem Młodzieży Wszechpolskiej, „Bratniej Pomocy” Studentów UW oraz Koła Naukowego Prawników. Od 1930 działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. Należał też do Obozu Wielkiej Polski. W 1931 rozpoczął praktykę adwokacką w Łodzi, gdzie utrzymywał kancelarię. W 1931 roku stanął na czele Zarządu Wojewódzkiego Ruchu Młodych OWP. Od 1932 był prezesem Zarządu Powiatowego SN w Łodzi, a w 1934 należał do Zarządu Okręgowego. W tym samym roku, po (sanacyjnej) policyjnej prowokacji politycznej przeciwko opozycji, przebywał w areszcie. W procesie w 1935 został uniewinniony.
W 1935 został prezesem Zarządu Okręgu SN w Łodzi, przyczyniając się do rozwoju liczebności uczestników stronnictwa w łódzkiem. W tym samym roku został powołany do Komitetu Głównego SN, zaś rok później wszedł w skład tzw. dziewiątki (doradców wokół działalności Romana Dmowskiego). Od 24 października 1937 do czerwca 1939 był prezesem Zarządu Głównego SN.
W czasie II wojny światowej współtworzył NLOW. Ukrywał się przed Gestapo pod nazwiskiem Woźniak. W grudniu 1941 został aresztowany przez Gestapo. Zginął na Placu Stu w Zgierzu 20 marca 1942, jako jedna ze 102 osób rozstrzelanych na tym placu przez hitlerowców w tych represjach tłumiących działalność partyzancką, ruchu oporu.
Jego syn Jerzy Kowalski (1925-2017), uczestnik powstania warszawskiego, uczęszczał do tej samej szkolnej klasy z Jerzym Ficowskim (1924–2006), zwykłej szkoły, o charakterze wielonarodowym.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Bratniej Pomocy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Narodowo-Ludowej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Obozu Wielkiej Polski Kategoria:Członkowie Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska Kategoria:Ofiary represji politycznych w II Rzeczypospolitej Kategoria:Ofiary Zbrodni Zgierskiej Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Okręgu Rzeszy Kraj Warty Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Sędziowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Żołnierze Armii Ochotniczej (II Rzeczpospolita)