Leonia Wild, również Leonia Wildowa, z domu Maciejowska (ur. 1834, zm. 19 grudnia 1878 w Merano) – polska pianistka, działaczka niepodległościowa.
Życiorys Urodziła się w 1834 rokuW podanym źródle pojawiły się dwie sprzeczne ze sobą wskazania wieku Leonii Wildowej w 1863 roku: według jednego miała wówczas 29 lat, a według drugiego miała wtedy 26 lat.. Była córką lekarza ze Lwowa Feliksa Maciejowskiego i pochodzącej z Francji Eugenii GregoireEdward Stocki, Feliks Jan Maciejowski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XIX, 1974., siostrą Heleny i Eugenii. Kształciła się muzycznie u niemieckiego pianisty i kompozytora Josepha Christopha Keßlera. Została pianistką, interpretatorką dzieł Fryderyka Chopina, jedną z najlepszych wykonawczyń dzieł tego kompozytora we Lwowie.
W wieku 16 lat została żoną Karola Wilda (1824–1885), lwowskiego księgarza i wydawcy. Przed rokiem 1863 mieli pięcioro dzieci (czterech synów, w tym Karola, zmarłego w 1897 w wieku 43 lat oraz córkę Eugenię urodzoną w 1853). Kształceniem ich dzieci zajmowała się Zofia Romanowiczówna.
Leonia Wild w swoim domu prowadziła salon, skupiający przedstawicieli lwowskiej sfery artystycznej. Była przewodniczącą Towarzystwa imienia Klaudii z Działyńskich Potockiej. Udzielała się w pracy oświatowej na rzecz ludności galicyjskiej. Po wybuchu powstania styczniowego stanęła na czele Komitetu Niewiast Polskich we Lwowie. W ramach Komitetu Dam Rewolucyjnego tzw. „Komitetu Sióstr Klaudii”, powszechnie określanego jako „Klaudynki”, kierowała akcją lwowskiej zbiórki podatków na rzecz powstańców. Po wprowadzeniu stanu oblężenia Lwowa była jedną z nielicznych działaczek pozostałych w mieście i została wówczas mianowana przez Rząd Narodowy naczelniczką jednego z pięciu okręgów Lwowa (chorowała wówczas na płuca). Wraz z innymi zaangażowanymi w akcji niepodległościowej kobietami doprowadzała do ucieczek osób więzionych we Lwowie. W związku ze swoją działalnością niepodległościową została aresztowana, była przetrzymywana przez dłuższy czas, po czym oskarżona o zaburzenie spokoju publicznego, jednak z braku dowodów została zwolniona.
Była współautorką statutu Stowarzyszenia Czynnych Polek, powołanego w roku 1868 przez byłe członkinie organizacji „Klaudynek”. 18 lutego 1865 otrzymała nominację na członka honorowego Stowarzyszenia Bratniej Pomocy Polaków w Genewie. Została członkinią zwyczajną założonego w 1874 Stowarzyszenia Pracy Kobiet we Lwowie, była wybierana do rady zawiadowczej tej organizacji 30 marca 1874, ponownie 6 lutego 1876.
Chorowała na gruźlicę, w związku z czym wyjeżdżała za granicę celem kuracji (przebywała we Włoszech: w Wenecji, Florencji, Merano), także wspólnie z chorującą na tę chorobę córką Eugenią. Była przyjaciółką i obiektem uczuć Kornela Ujejskiego (wcześniej dzieła tego poety były wydawane w komisie księgarni Karola Wilda). Ujejski zadedykował jej swój zbiór pt. Tłumaczenia Szopena, datowane na lata 1857–1860, wydane w 1866 jako próba poetyckiego przełożenia muzyki. Zmarła 19 grudnia 1878 w Merano. Została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Upamiętnia ją pomnik ufundowany przez Ujejskiego.
Wyróżniała się urodą, po latach została określona jako zapomniana lwowska Beatrycze. Jej korespondencja z mężem została przedstawiona w książce pt. Walka z życiem. Korespondencja lwowskiej rodziny Wildów, autorstwa Zbigniewa Sudolskiego, wydanej w roku 2001. Jej osoba została opisana w książce pt. Kobiety ze Lwowa Beaty Kost z 2017.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kobiety – powstańcy styczniowi Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani z Merano Kategoria:Osoby niosące pomoc powstaniu styczniowemu Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Polacy pochodzenia francuskiego Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Urodzeni w 1834 Kategoria:Zmarli w 1878