HMAS Stalwart – brytyjski, a następnie australijski niszczyciel z końca I wojny światowej i okresu międzywojennego, jedna z 67 zbudowanych jednostek typu S. Okręt został zwodowany 23 października 1918 roku w stoczni Swan Hunter w Wallsend, a w skład Royal Navy wszedł w kwietniu 1919 roku. W czerwcu 1919 roku niszczyciel wraz z czterema bliźniaczymi jednostkami został nabyty przez Australię i wszedł do służby w Royal Australian Navy 27 stycznia 1920 roku. Okręt został skreślony z listy floty 1 grudnia 1925 roku i sprzedany na złom 4 czerwca 1937 roku, a następnie jego kadłub został zatopiony 22 lipca 1939 roku.
Projekt i budowa Projekt niszczycieli typu S był niewielką modyfikacją wcześniejszych okrętów typu R. W przeciwieństwie do budowanych od 1916 roku niszczycieli typu W nowe okręty były tańsze i szybsze o 2 węzły, a ich czas budowy był krótszy.
HMS „Stalwart” zbudowany został w stoczni Swan Hunter w Wallsend (numer stoczniowy 1087). Stępkę okrętu położono w kwietniu 1918 roku, zwodowany został 23 października 1918 roku, a całkowity czas budowy wyniósł 1 rok.
Dane taktyczno-techniczne „Stalwart” był niszczycielem o długości całkowitej 84,1 metra, szerokości 8,1 metra i zanurzeniu 2,7 metra. Wyporność normalna wynosiła 1075 ton, zaś pełna 1225 ton. Siłownię okrętu stanowiły dwa zestawy turbin parowych Brown-Curtis o łącznej mocy 27 000 KM, do których parę dostarczały trzy kotły Yarrow. Prędkość maksymalna napędzanego dwoma śrubami okrętu wynosiła 36 węzłów. Okręt zabierał zapas 301 ton paliwa, co zapewniało zasięg wynoszący 2750 Mm przy prędkości 15 węzłów.
Główne uzbrojenie artyleryjskie okrętu składało się z trzech pojedynczych dział kalibru 102 mm (4 cale) QF Mark IV L/40. Broń przeciwlotniczą stanowiło pojedyncze dwufuntowe działko przeciwlotnicze Vickers kal. 40 mm L/39 Mark VIII. Uzbrojenie uzupełniało pięć karabinów maszynowych, w tym cztery Lewis. Broń torpedową stanowiły dwa podwójne aparaty kal. 533 mm (21 cali). W celu zwalczania okrętów podwodnych niszczyciel wyposażono w dwa miotacze i jedną zrzutnię bomb głębinowych.
Załoga okrętu składała się z 90 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Okręt został przyjęty w skład Royal Navy w kwietniu 1919 roku, otrzymując numer taktyczny F4A. W czerwcu 1919 roku jednostka (wraz z bliźniaczymi niszczycielami „Success”, „Swordsman”, „Tasmania” i „Tattoo”) została zakupiona przez rząd Australii. Do służby w Royal Australian Navy okręt wszedł 27 stycznia 1920 roku pod nazwą HMAS „Stalwart”, otrzymując numer taktyczny H14. Okręt został skreślony z listy floty 1 grudnia 1925 roku, a następnie sprzedany na złom 4 czerwca 1937 roku. Pozbawiony cennych materiałów kadłub został zatopiony 22 lipca 1939 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Australijskie niszczyciele typu S Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Swan Hunter