Jak każdy nowoczesny język Caml udostępnia programiście możliwość nazywania argumentów funkcji oraz tworzenia opcjonalnych argumentów. Również moduły biblioteki o nazwie zakończonej na "Label" udostępniają funkcje z nazwanymi argumentami. Ułatwia to zarządzanie i dokumentowanie kodu.

# let example ~x ~y = printf "%d %.2f\n" x y;; val example : x:int -> y:float -> unit =

# example ~x:4 ~y:10.0;; 4 10.00 - : unit = ()

Ze względu na to, że nie podawanie części argumentów (tzw. częściowa aplikacja) ma w języku specjalne znaczenie, programista musi pokazać kiedy ma zostać użyty opcjonalny argument. Dlatego za opcjonalnymi argumentami musi występować przynajmniej jeden nieopcjonalny i nienazwany. Najczęściej stosuje się typ unit.

# let incr ?(by=1) x = x + by;; val incr : ?by:int -> int -> int = # incr 5;; - : int = 6 # incr ~by:10 3;; - : int = 13

(* Są zaimplementowane jako typ wariacyjny. * Powyższe można w analogiczny sposób zapisać tak: *) # let incr ?by x = match by with | None -> x + 1 | Some step -> x + step;

val incr : ?by:int -> int -> int =

(* Ich typ to: *) type 'a option = None | Some of 'a

(* Jeszcze jeden przykład: *) # let test ?(x = 0) ?(y = 0) () = (x, y);; val test : ?x:int -> ?y:int -> unit -> int * int =

# test ();; - : int * int = (0, 0)

# test ~x:4 ();; - : int * int = (4, 0)

# test ~x:4 ~y:5 ();; - : int * int = (4, 5)

# test ~x:4 ~y:5 ;; - : unit -> int * int =

Dzięki temu, że funkcja pobiera argument unit kompilator języka wie, kiedy chcemy ją ostatecznie zastosować.

< powrót do spisu treści