Zasada superpozycji stanów Naszym punktem wyjścia będzie równanie własne operatora , który przedstawiamy wedle przepisu:
Rozwiązaniem tego równania są wektory własne ortogonalne do siebie do delty Diraca lub Kroneckera. Ze względu na zupełność bazy, dowolny stan funkcji , można przedstawić jak kombinację wektorów bazy , które są rozwiązaniami równania własnego przy współczynnikach rozwinięcia wedle sposobu:
Jeśli funkcja stanu jest sumą dwóch wektorów prostopadłych do siebie, to funkcję własną tego stanu piszemy:
Gęstość prawdopodobieństwa znalezienia cząstki w danym punkcie jest opisany przez kwadrat modułu funkcji stanu :
W równaniu występuje człon interferencyjny, tzn.
który nijak nie ma się do doświadczenia. Np. jeśli detektor, który obserwuje z gęstością prawdopodobieństwa , lub , i dodatkowo mamy dużo fotonów, i jeśli pierwszy detektor wykrył fotonów z pierwszym prawdopodobieństwem w szczelinie 1, a drugi detektor w drugiej szczelinie z drugim prawdopodobieństwem, to gęstość znalezienia fotonu jest równa wyrażeniu z teorii prawdopodobieństwa:
Widzimy, na podstawie naszych rozważań, że w doświadczeniu układ wybiera pewne funkcje będące wektorami bazy, które są rozwiązaniami równania własnego , a więc też on wybiera wartości własne odpowiadające tym ściśle określonym wektorom bazy. Tzn. Jeśli w wyniku doświadczenia została wybrana funkcja własna , to zmierzyliśmy obserwable o wartości , czyli ta funkcja własna odpowiada temu wektorowi ściśle określonemu.
Zespoły czyste i mieszane Rozważmy dwie szczeliny, przez który mogą przechodzić fotony, to takim stanom, należy przyporządkować funkcje:
Gęstość uderzenia cząstki w detektor jest równa kwadratowi modułu, który w tym obiekcie funkcja podmodułowa jest sumą funkcji i wyrażona przez:
Gęstości prawdopodobieństwa wykrycia cząstki w przeciwieństwie do wzoru jest to gęstość zaobserwowania fotonu przez detektor jest napisana w sposób:
Pierwszy wzór dopuszcza superpozycję a drugi nie. Ale jak wiadomo z doświadczenia, drugi wzór realizuje doświadczenie, czyli , a nie . Jeśli mamy funkcje własne , które są rozwiązaniami określonego równania własnego i które są niezależnymi funkcjami bazy n-wymiarowej, to można dokonać superpozycji tych stanów ze współczynnikami rozwinięcia :
A więc gęstość znalezienia cząstki, uderzenia elektronu w dany punkt jest równa kwadratowi modułu z funkcji własnej będących kombinacją n-wymiarową bazy i jest przedstawiona wzorem:
A prawdopodobieństwo wykrycia przez detektor redukuje się do gęstości prawdopodobieństwa jako wyboru jednej funkcji z bazy . Funkcje i , czy też , opsiują stany mieszane (gdzie występują gęstości prawdopodobieństwa), a i opisują stany czyste (gdzie występują aplitudy).
Obrazy według Schrödingera i Heisenberga Rozważmy równanie zależne od czasu równanie Schrödingera, która wprowadza zależność od czasu funkcji falowej, który jest rozwiązaniem równania własnego , gdy mamy przedstawienie funkcji falowej rozwiązania niezależnego od czasu i te dwie funkcje można ze sobą połączyć używając operatora ewolucji a tą operację przedstawiamy przy pomocy wzoru , co tutaj przepiszemy w postaci:
Lub odwrotną zależność do , gdy mamy funkcję (która jest rozwiązaniem równania falowego zależnego czasu), to będziemy mogli wyznaczyć funkcję niezależną od czasu (która jest rozwiązaniem równania falowego niezależnego od czasu):
Wyznaczmy elementy macierzowe operatora Schrödingera względem funkcji falowych zależnych od czasu przedstawionym wzorem :
gdzie: . W powyższym wzorze wprowadzono oznaczenie, które nazwiemy operatorem Heisenberga :
Według wzoru przedstawia on elementy macierzowe operatora względem funkcji własnych niezależnych od czasu równania własnego falowego niezależnego od czasu.
Wprowadzamy oraz , otrzymujemy:
Operator jest operatorem unitarnym, ponieważ zachodzi warunek dla tych operatorów w postaci , a jego dowód jest:
Wyznaczmy element macierzowy operatora względem funkcji falowych Heisenberga, które są rozwiązaniami równania falowego niezależnego od czasu, korzystając przy tym, że operator energii jest operatorem hermitowskim:
Ponieważ zachodzi na podstawie , to można rozpisać działanie operatora ewolucji na funkcję falową Heisenberga:
A zatem równanie na podstawie obliczeń przyjmuje postać:
Widzimy, że elementy macierzowe operatora Heisenberga są wyrażone przy pomocy operatorów Schrödingera. Gdy zachodzi n=m, to te dwa operatory są sobie równe
Operatory kreacji i anihilacji
Reprezentacja liczby obsadzeń-operatory kreacji i anihilacji fermionów Zapiszmy przy pomocy ketu Diraca stan r-nieoddziaływujących fermionów w postaci wektora Diraca "ket", który opisuje r liczb kwantowych, które są zapisywane przez liczby kwantowe napisana w postaci symbolu ξ, co opisujemy wzorem:
gdzie dolny wskaźnik oznacza numer cząstki, a górny oznacza stan w jakim dana cząstka się znajduje. Np. dla dwóch cząstek definicja tego stanu jest przedstawiana jest jako iloczyn dwóch stanów kwantowych osobnych fermionów, co opisujemy wzorem:
Układ dwóch fermionów dla którego funkcja falowa opisuje stan przez funkcję całkowicie antysymetryczną, tzn. przy zamianie dwóch cząstek pojawia się znak minus przed tą funkcją falową, zatem ten stan opisujemy przez funkcję falową:
Ustalając w pewien ustalony sposób kolejność stanów, dla wszystkich możliwych, możemy je ponumerować naturalnym wskaźnikiem , i napisać je będzie można z definicji wprowadzając zamiast parametrów opisujących dany stan kwantowy wprowadzamy liczbę cząstek νznajdujący się w danym stanie kwantowym:
gdzie jest to operator przekształcający stan ξ w liczbę cząstek w stanie k z kolei.
Operator liczby obsadzeń fermionów na k-tej stanie Określmy przez operator liczby cząstek w danym stanie kwantowym o numerze k i działanie tego operatora na funkcję stanu fermionowego, które to przedstawiamy wedle sposobu poniżej. Widzimy, że podczas działania operatora liczby cząstek działający na stan k-ty, powoduje, że przed funkcją falową wyskakuje liczba cząstek znajdujących się w stanie k, co obrazujemy wzorem:
gdzie ν jest to liczba cząstek w stanie k z kolei.
Operatory liczby cząstek komutuje z tym samym operatorem liczby cząstek, których te dwa operatory działają na ten sam stan lub różne stany kwantowe fermionowe:
a oto dowód wzoru napisanego w punkcie , wykorzystujący przy tym wzór , co można zapisać w postaci:
Według obliczeń przeprowadzonych w punkcie wzór został udowodniony w sposób natychmiastowy.
Krótkie wprowadzenie do operatorów kreacji i i anihilacji Podamy tutaj podstawowe własności dla operatorów kreacji i anihilacji fermionów i bozonów.
Fermiony Wprowadźmy przy pomocy właściwości komutacyjnych nowe operatory oraz sprzężone po hermitowsku operator do operatora , gdzie operator jest operatorem anihilacji na k-tym miejscu fermionu, a ,jest operatorem kreacji na k-tym miejscu fermionu. Z powodów oczywistych możemy powiedzieć na podstawie powyższych rozważań:
Na pomocy definicji sprzężenia podwójnego po hermitowsku dochodzimy do wniosku, że operator jest sprzężony po hermitowsku z operatorem :
Bozony Wprowadźmy przy pomocy właściwości komutacyjnych nowe operatory oraz sprzężone po hermitowsku operator do operatora , gdzie operator jest operatorem anihilacji na k-tym miejscu fermionu, a , jest operatorem kreacji na k-tym miejscu fermionu. Z powodów oczywistych możemy powiedzieć na podstawie powyższych rozważań:
Na pomocy definicji sprzężenia podwójnego po hermitowsku dochodzimy do wniosku, że operator jest sprzężony po hermitowsku z operatorem :
Działanie operatorów kreacji i anihilacji na dany stan fermionowy Działanie operatora kreacji na stan fermionowy, otrzymujemy pewien stan, gdzie ν przyjmują wartości takie jak zero lub jeden, które to w k-tym stanie zwiększa się liczba cząstek o jeden, tzn. jeśli nie było fermionu, to tam pojawia się fermion, a jeśli jest tam fermion, to działanie funkcji operatora kreacji daje nam wynik zerowy w rezultacie.
gdzie wykładnik p występujący we wzorze określamy jako sumę liczby cząstek dla stanów o wskaźnikach mniejszych niż wskaźnik operatora kreacji.
Działaniem operatora anihilacji na pewien stan fermionowy określamy wzorem poniżej. Widzimy, że operator anihilacji działający na k-ty stan fermionowy, to liczba cząstek w tym stanie zmniejsza się o jeden, tzn. jeśli tam była jakaś cząstka, to w tym stanie ona znika i pojawia się pustka. Jeśli tam nie było cząstki, to działanie operatora anihilacji powoduje zerowy wynik takiej operacji.
Policzmy teraz działanie operatora opisanym wzorem na pewien stan fermionowy, który na pewien stan kwantowy działamy operatorem kreacji na k-ty stan, stąd otrzymany wynik działamy operatorem kreacji, których to liczba k określa jednocześnie anihilację, a później kreację pewnej cząstki w stanie k-tej, wtedy na podstawie tego:
W obliczeniach wykorzystaliśmy tożsamość, którą zapisujemy w postaci: , co dowód przeprowadzamy wstawiając za n liczbę zero albo jedynkę. Na sam koniec wyznaczmy działanie operatora , tzn. najpierw działamy operatorem kreacji na dany stan fermionowy, a później działamy operatorem anihilacji na tak otrzymany wynik, co powiemy:
Zatem na podstawie wzoru napisanego w punkcie możemy określić anty-komutację operatora z operatorem , w takim razie biorąc wyniki działania naszego operatora kreacji i anihilacji i odwrotnie, tzn. wynikające z wspominanych obliczeń:
Widzimy, że na podstawie obliczeń wynikających z działanie składającego się z operatorów kreacji i anihilacji na stan fermionowy jest liczbie jeden pomnożonej przez stan fermionowy. Następnym krokiem jest wyznaczenie podobnego działania , ale na operatorach kreacji i anihilacji zakładając przy tym, że zachodzi k>l:
Naszym dalszym krokiem jest wyznaczenie działania operatorowego, który jest operatorem dla k>l, zatem możemy napisać, że zachodzi tożsamość dla złożenia operatora anihilacji i kreacji:
Zatem możemy wyrazić operator, który jest antykomutatorem działający na dany stan fermionowy, których składnikami jest operator kreacji i anihilacji, dowód ten przeprowadzamy dla k>l, ale wynik jest słuszny, że względu na wszystkie k i l różne od siebie, bo możemy w antykomutorze zamienić miejscami oba te opisywane w tym komutatorze operatory, w takim razie otrzymujemy postać:
Na podstawie przeprowadzonych obliczeń (dla k równego od l) i (dla k nierównego l) możemy napisać właściwość operatora kreeacji i anihilacji, który określamy wzorem:
Następnym naszym obliczeniem jest wyznaczenie działania operatora , że na k-tym miejscu możemy raz anihilować jedną cząstkę, jeśli tam znajdowała się cząstka, ale puste miejsce w takim razie po anihilacji fermionu nie da się z anihilować, ale gdy by tam nie znajdowała się cząstka (fermion), to w takim razie wynik takiego operatora na ten nasz stan fermionowy jest równy zero, w takim razie możemy napisać tożsamość:
Dalej wyznaczmy działanie operatora , gdy zachodzi na pewno k>l, w takim przypadku działanie na wynik działania operatora anihilacji na stan l na funkcję stanu fermionowego jeszcze raz operatorem anihilacji działający tym razem na stan k określamy wzorem:
Jeśli w takim razie, gdy napiszemy działanie operatora , gdy zachodzi k>l, możemy napisać tożsamość opisujący działanie operatora anihilacji na k-ty stan fermionowy, którego to wynik działamy znów operatorem anihilacji działający n l-ty stan kwantowy, w takim razie możemy napisać tożsamość matematyczną:
Na podstawie przeprowadzonych obliczeń w punkcie możemy napisać, że zachodzi tożsamość, która jest również słuszna dla k=l a także dla dowolnego k i l:
Wedle przeprowadzonych wywodów i i z wywodu, gdy k≠l przeprowadzonego powyżej możemy napisać tożsamość przeprowadzoną na operatorach kreacji i anihilacji, w takim razie możemy powiedzieć dla dowolnego k i l zachodzi tożsamość poniżej. Ten dowód był przeprowadzany dla k>l lub k=l, ale jest on słuszny dla dowolnego k i l, co wynika symetryczności antykomutatora, ze względu na przestawienie tychże składników: