Wstęp Żeby zacząć potrzebujemy gcc, make, stdc, flex i bison które na pewno będą zapaczkowane. Nie należy się przejmować świeżością tych programów gdyż nie będziemy używali nowo wprowadzonych funkcji a stabilność osiągneły już dawno. W zupełności wystarczą sprzed roku/dwóch. Potrzebujemy też katalogu z naszymi projektami i ew. ściągniętym manualem oraz podkatalogi na poszczególne lekcje. Zazwyczaj nasze projekty/lekcje będą się składać z plików: makefile (dane dla make) *.l (dane analizy leksykalnej - flex) *.y (dane gramatyki - bison) *.c/*.h(dodatkowy kod którego nie chcieliśmy umieszczać w regułach flexa/bisona).
Make Make dba o to w jaki sposób/kolejności kompilować twój program. Poznając Make nie musisz pamiętać o wywoływaniu flexa, bisona i gcc w odpowiedniej kolejności i z wszystkimi flagami. Po drobnej literówce czy poprawce nie musisz rekompilować całości, make zadba aby zbudować pliki które się zmieniły. I jeszcze jedno: wszystko po "#" do końca lini jest komentarzem. #przykładowy makefile #aplikacje (1) LEX = flex YACC = bison -y CC = gcc #flagi (2) LFLAGS = YFLAGS =
#reguły (3) pierwszy: pierwszy.o
pierwszy.o: pierwszy.c
pierwszy.c: pierwszy.l Dobrze jest na początku zdefiniować z jakich programów korzystamy i jak je wywołujemy. Konieczne jeśli korzystamy z reguł wbudowanych. Flagi potrzebne przy wywoływaniu, tutaj wpisujemy flagi które chcemy żeby wbudowane reguły je wykorzystały. Każda reguła zaczyna się tym co zostanie wyprodukowane potem ":" i lista plików od których zależy. Jeżeli któryś z wymaganych plików został zmodyfikowany od ostatniego wywołania make to reguła zostanie powtórnie wykonana. Używam reguł wbudowanych i je polecam. Flex Pierwszy plik flexa (pierwszy.l): %% Taki plik jest jak najbardziej poprawnym plikiem analizy leksykalnej. Niestety nie uda nam się skompilować takich danych jako samodzielnego programu gdyż: Brakuje funkcji "int yywrap(void)" - jest ona wołana przez flexa gdy skończą się dane wejściowe, jeżeli zwróci wartość różną od 0 to więcej danych wejściowych jest niedostępnych. Brakuje też funkcji main. %%
%% int yywrap (void) //1
return 1;
int main (int argc,char **argv) //2
return yylex();
Tak właśnie wygląda funkcja yywrap mówiąca "po tym pliku nie ma więcej danych". A tak wygląda funckja main, yylex jest główną funkcją analizatora leksykalnego i zwraca 0 przy końcu pliku oraz numer tokena który znalazł (przydatne przy łączeniu z bisonem).
Bison
Tak powinien wyglądać makefile który budowałby połączony program flexa/bisona. #aplikacje LEX = flex YACC = bison -y CC = gcc #flagi LFLAGS = YFLAGS =
#linkowanie całości drugi: drugi.o drugi.grm.o drugi.lex.o
#kompilacja drugi.o: drugi.c drugi.lex.o: drugi.lex.c drugi.grm.h #dane tokenów terminalnych drugi.grm.o: drugi.grm.c
drugi.lex.c: drugi.l
drugi.grm.c: drugi.y Zakończenie W zależności od tego czy piszemy tylko flexową aplikację czy też coś łączonego takie makefile powiny nam na próby i eksperymenty wystarczyć. Teraz możemy zająć się nauką a make będzie odwalał za nas całą pracę.