Niech operator energii składa się z dwóch części, tzn. z członu niezaburzonego z poprawką do całkowitego Hamiltonianu , co ten cały hamiltonian z zaburzeniem jest:
Parametr λ jest mały w porównaniu z energią stanu niezaburzonego stanu (bez poprawki), to dla stanu niezaburzonego piszemy ją:
Dla stanu zaburzonego jest to równanie własne operatora energii stanu zaburzonego :
Funkcja własna stanu zaburzonego da się rozwinąć w szereg potęgowy względem :
A energia w stanie zaburzonym, też rozwijamy w szereg Taylora względem tego samego co poprzednio parametru , wtedy ta rozwinięta energia:
Jeśli mamy równanie własne , to podstawiając do niego rozwinięcie operatora hamiltonianu zaburzonego i rozwinięcie funkcji , a także rozwinięcie wartości własnej hamiltonianu zaburzonego do równania własnego stanu zaburzonego, otrzymujemy:
Dokonajmy teraz odpowiednich wymnożeń i grupowań wyrazów względem potęg równania różniczkowego po obu jego stronach:
Porównajmy obie strony otrzymanego równania do siebie względem tych samych potęg parametru :
W bazie funkcji własnych hamiltonianu niezaburzonego rozwińmy funkcję w sposób:
Wykorzystajmy teraz wzór na rozwinięcie pierwszej pochodnej o numerze n względem funkcji własnej rozwiązania hamiltonianu niezaburzonego i podstawiając go , otrzymujemy:
Mając równanie własne , to równanie przyjmuje postać:
Dokonajmy teraz mnożenia powyższego równania obustronnie przez funkcję oraz obie strony tego równania jednocześnie całkując, otrzymujemy:
Wykorzystując, że wektory bazy hamiltonianu niezaburzonego są z ortonormalizowane do delty Kroneckera, to wyrażenie całkowe , piszemy:
Zatem ostatecznie z równania całkowego po niezbędnych działaniach dzięki deltom Kroneckera, które to działania należy wykonać, by one możliwie nie występowały, jeśli się da:
Rozpatrzmy dwa przypadki występujące w , pierwszy przypadek jest dla l=n, a drugi dla warunku . Rozpatrzmy teraz pierwszy przypadek względem ostatniego wspomnianego równania, to w naszym ostatnim równaniu delta Kroneckera staje się równa jeden, ze względu na równość obu parametrów opisujących deltę i to równanie zapisujemy dla tego przypadku:
Dokonujemy redukcji wyrazów podobnych wyznaczając w , dostajemy:
A zatem poprawka do energii zaburzonego hamiltonianu jest iloczynem parametru i wartości policzonej za pomocą równania .
Teraz rozpatrzmy drugi przypadek według , tzn. gdy zachodzi warunek , to drugi wyraz lewej strony wspomnianego równania wskaźnikowego znika, ze względu na różność parametrów "l" i "n", co wynika z własności delty Kroneckera, która w tym przypadku jest równa zero.
Policzmy teraz współczynnik przy pomocy równania :
A zatem te współczynniki, według tożsamości , są zależne od energii własnej równania własnego niezaburzonego względem współczynników "n" i "l" i elementu macierzonego występującego w , którego to równanie jest definicją wspomnianego elementu macierzowego:
A także przyjmujemy czynnik rozwinięcia w funkcji stojącej, czyli , przy w równaniu własnym zaburzonego hamiltonianu względem samych funkcji własnych niezaburzonego hamiltonianu, które są funkcjami własnymi niezaburzonego hamiltonianu wedle , a zatem poprawka do funkcji falowej jest taka, że nie ma w nim wyrazów dla k=n, które są równe zero, zatem poprawka do omawianej funkcji falowej przy definicji współczynników przedstawia się jako:
W rachunku zaburzeń pierwszego rzędu, na podstawie (poprawka do energii własnej danego układu dla niezaburzonego hamiltonianu, stąd otrzymujemy w ten sposób w wyniku obliczeń przybliżonych całkowitą energię opisywanego układu) i (poprawka do funkcji własnej do niezaburzonego hamiltonianu), dochodzimy więc do wniosku, że poszczególne energie (wartości własne) i funkcje falowe (funkcje własne) są napisane z dokładnością do wyrazów pierwszego rzędu:
Napiszmy teraz równanie własne poprawki do operatora całkowitej energii własnej układu, z którego wynikają pewne wartości własne, które są poprawkami do energii własnej układu opisującego przez hamiltonian zaburzony:
A kolejne elementy macierzowe operatora przedstawiają się:
Czyli na podstawie tego możemy policzyć równanie macierzowe, przy czym wiedząc, że ψ jest to macierz funkcji własnych operatora energii, a jest macierzą elementów macierzowych obliczonych przy pomocy wzoru :
Zastępując operator przez macierz według jej definicji , a operator jednostkowy w macierzą jednostkową , a funkcjami własnymi w ten sposób otrzymanego równania jest wektor funkcji własnych równania :
Musi być jednocześnie spełnione, aby funkcje własne nie były tożsamościowo równe zero w równaniu :
Wyrażenie przedstawiamy:
Z powyższego równania możemy wyznaczyć poprawkę do wartości własnej energii dla całego układu stanu niezaburzonego i dodając właśnie tą poprawkę do całkowitej energii opisywanego przez hamiltonian niezaburzony.