Tutaj zapoznamy się z zastosowaniem funkcji Greena w celu wyliczenia funkcji falowej rządzącej danym problemem fizycznym, w tym celu należy przed wyznaczeniem wyznaczyć funkcję Greena. Tutaj rozważamy problem Schrödingera i Klieina-Gordona.
Funkcje Greena dla hamiltonianu Schrödingera Rozważmy równanie własne operatora energii całkowitej dla przestrzeni trójwymiarowej, w której występuje kwadrat operatora ∇ ten operator mnożenia energii potencjalnej oraz funkcja i wartość własna operatora całkowitej energii całkowitej, piszemy przez równanie:
Pomnóżmy równanie własne przez stałą, będącą kombinacją stałych fizycznych , aby stało się ono prostsze w dalszych obliczeniach, można napisać:
Połóżmy występujące w równaniu na funkcję i wartość własną E definicję pewnych stałych, w taki sposób, by nasze końcowe równanie nie zależało od masy cząstki i od stałych fizycznych, których definicję tych stałych podamy poniżej:
Na podstawie (definicja stałej E) i (definicja ), wzór przybiera inną równoważną postać:
Widzimy, że wyrażenie spełnia kryteria, które na nią wcześniej nałożyliśmy w postaci pewnych znaczeń. W równaniu przenieśmy wyraz po prawej stronie na lewą, a drugi wyraz z lewej strony na jej prawą, otrzymujemy:
Porównując równanie z , otrzymujemy wzory na dwie tożsamości:
Według mechaniki kwantowej i rachunku zaburzeń całkowita funkcja własna operatora energii jest równa sumie funkcji własnej stanu niezaburzonego (to jest funkcja własna operatora energii kinetycznej) i stanu zaburzonego i zapisujemy ją w sposób:
Jeśli zaburzenie jest małe, to w niektórych przypadkach możemy zapisać:
Mamy sobie równanie , które możemy porównać ze wzorem , stąd dochodzimy do wniosku , wykorzystując przy tym fakt, że funkcja własna operatora energii jest , wiedząc, że w nim zachodzi przybliżenie , wtedy możemy napisać funkcję , która zależy od funkcji Greena:
Wyznaczmy funkcję Greena występującego w równaniu według jego definicji i delty Diraca w przestrzeni jednowymiarowej , w której będziemy mogli napisać operator dla przestrzeni trójwymiarowej, także wymnażać będziemy funkcję Diraca dotyczące każdej współrzędnej względem siebie, by otrzymać:
Następnym krokiem jest wyznaczenie funkcji Greena w postaci zwartej, wpierw wyznaczmy całkę, ale przedtem załóżmy, że różnica wektorów leży na osi rzędnych OY:
Całkowanie po linii prostej na osi rzeczywistej możemy zastąpić całkowaniem po półkręgu o środku w punkcie (0,0) wraz z odcinkiem łączących dwa końcowe punkty tego półokręgu w płaszczyźnie zespolonej, to całka na półokręgu dąży do zera, a całka na odcinku (-R,R) na osi rzeczywistej do linii prostej dla R→∞ ,a to z kolei dąży do , ale najpierw napiszmy zamiast k liczbę zespoloną , zatem jeśli , to R→∞, wtedy możemy przecałkować po półokręgu dla ε skończonego, ale nierównego zero, zobaczymy co nam wyjdzie dalej:
Aby policzyć powyższą całkę należy skorzystać z symetrii funkcji sinus na przedziale , gdzie funkcja y=sin x jest zawsze większa niż prosta , zatem zachodzi:, zatem przedział całkowania w należy ograniczyć do omawianego przedziału, a wynik pomnożyć przez dwa, zatem:
Całka , na podstawie obliczeń , jest równa:
Punkty na półkregu leżą nieskończenie daleko od jej środka, zatem , bo , zatem wyznaczmy granice i zobaczymy co wyjdzie:
bo jest skończone i równe jeden w podwyrażeniu :
Całka na półokręgu dąży do zera na podstawie , bo jak powiedzeliśmy wcześniej dla omawianego półokręgu , wtedy całkowanie po półokręgu dąży do zera, zatem nasz wynik dla R nieskończonego leży na odcinku , dochodzimy więc do wniosku, że całkowanie dokonujemy po pewnym konturze, tzn. po półokręgu dla wraz z odcinkiem łączący oba punkty naszego półokręgu, ale z twierdzenia z analizy matematycznej, całkowanie nie zależy od konturu wokół pewnego punktu osobliwości po jakim całkujemy, zatem całkowanie możemy ograniczyć po okręgu o promieniu ρ dążących do zera wokół omawianego punktu osobliwowego. W całce dokonajmy podstawienia , co stąd po zróżniczkowaniu tego wyrażenia otrzymujemy , wykorzystując te podstawienia do całki oraz wykorzystując, że funkcja podcałkowa w omawianej całce ma osobliwości w punktach . Gdy ε>0, to do wewnątrz półokręgu należy oczywiście punkt , a drugi nie należy, ale gdy natomiast ε<0, to do wewnątrz półokręgu należy drugi punkt , a pierwszy nie należy. Wykorzystując, że całka nie zależy od konturu po jakim jest całkowanie zawierający jakiś punkt osobliwy, co udowodniliśmy, że zawiera dokładnie jeden punkt w zależności od znaku , więc możemy przyjąć, że ten promień okręgu, po którym całkować będziemy, dąży do zera, wokół określonego punktu osobliwego, wtedy zmienna k dąży do jednego z nich.
Otrzymaliśmy według obliczeń , że funkcja Greena ma dwie postacie zapisane w postaci ogólnej:
Funkcję Greena można wstawić do równania , w ten sposób można obliczyć funkcję własne równania własnego operatora energii według kwantowej mechaniki klasycznej Schrödingera.
Funkcja Greena a zmodyfikowane pole Kleina-Gordona Gęstość Lagrangianu uzupełnijmy o dodatkowy wyraz wprowadzając źródło nowych fal, wtedy go napiszemy:
Powyższe wyrażenie możemy podstawić do równania Eulera-Lagrange'a , w tym celu pochodne i są takie same dla jak dla tylko jedyna różnica jest dla pochodnej , który tutaj wynosi:
Obliczone pochodne wstawiamy do równania Eulera-Lagrange'a dostając równanie ruchu:
Możemy wykorzystać definicję delambercjanu w , wtedy rozważane równanie różniczkowe jest bardzo podobne do równania Kleina-Gordona , bo w tym równaniu zachodzi , a w naszym przypadku ten wyraz jest różny od zera, zapisujemy w formie:
Równanie jest bardzo podobne do równania operatorowego , gdzie definicja operatora i funkcji jest zarysowana:
Zatem równanie na funkcję Greena według równości , którego definicja dla naszego przypadku przestawiamy wzorem:
Aby policzyć bezpośrednio funkcję Greena należy wykorzystać równanie oraz całkę na funkcję Diraca dla przestrzeni czerowymiarowej:
W powyższym oznaczeniu funkcji Greena przyjęto:. Jeśli już mamy policzoną funkcję Greena oraz wyznaczone równania różniczkowego niejednorodne dla J=0, to całkowite rozwiązanie równania różniczkowego jest wedle .