Tutaj zajmować się będziemy wnioskami wynikającymi z własności czasoprzestrzeni.
Dylatacja czasu Zakładamy, że prędkość nowego układu współrzędnych jest stała i wynosi , zatem zakładając, że czas początkowy, który liczymy w starym i nowym układzie współrzędnych tak by był równy zero, zatem na podstawie jest napisane:
Połóżmy sobie w nowym układzie odniesienia, że mamy spoczywający sobie zegar, czyli w tym przypadku jest na pewno , zatem w takiej sytuacji różnica pomiędzy dwoma zdarzeniami zwana czasem własnym wynosi: Δt=τ, oraz czas w starym układzie współrzędnych jest dany przez wzór Δ t'=τ, a zatem na podstawie możemy powiedzieć:
A zatem dylatacja czasu wedle dyskusji , której to przepisujemy jego końcowy wynik poniżej, który wyraża się jako transformacja czasu τ, w układzie w którym obserwator porusza się z prędkością u względem układu spoczywającego τ, w którym dany obserwator spoczywa.
A więc czas się wydłuża w układzie K' względem ciała spoczywającego w układzie K. Gdy prędkość ciała jest równa prędkości światła, to przy skończonym czasie τ w nowym układzie współrzędnych poruszających się V=c, wtedy jego czas własny wynosi zero, zatem w tym przypadku w nim wcale nie ma upływu czasu.
Skrócenie długości Zakładając, że prędkość układu jest stała. Ciało w układzie K spoczywa. Będziemy wykorzystywać wzór . Niech mamy pręt, który jest pod pewnym kątem względem prędkości nowego układu współrzędnych względem nowego , napiszmy wektor, który jest równoległy do tego pręta o wartości, którego jest to długość tego pręta, wtedy po rozłożeniu tego wektora na składową równoległą do prędkości nowego układu współrzędnych względem starego, wtedy otrzymujemy wektor , który ma długość :
Ponieważ długość liczymy w tym samym czasie a wiec ona jest równa długości własnej l w układzie K, w którym ciało spoczywa, podobnie liczmy też ten wektor ale w nowym układzie współrzędnych. Liczona różnica odpowiada różnicy czasów w K', tzn. , wiedząc że w starym układzie odniesienia mamy Δ t=0, zatem według wzoru różnica czasów pomiędzy dwoma końcami pręta poruszającego się w nowym układzie odniesienia:
Długość l, który jest długością składowej wektora równoległego do . Jego prawy koniec znajduje się w przeszłości o różnicę czasu Δ t, zatem do długości musimy dodać do niego wielkość V'Δ t', tak aby prawy i lewy koniec naszego rozważanego pręta były liczone w tym samym czasach w obydwu jego końcach. Układ K jest dla niego układem własnym nieporuszających się, a K' jest układem poruszającym się z prędkością o wartości V'=V jak udowodniono w .
Możemy przepisać wynik z punktu , wtedy długość danej składowej równoległej do w układzie, w którym pręt porusza się z prędkością V jest równa , a jest ona wyrażona w zależności od długości w układzie w którym pręt spoczywa:
Stąd wychodzi, że ciało spoczywające w układzie spoczynkowym K ma największą długość, w innych układach różnych niż K długość układu jest mniejsza, czyli zawsze zachodzi l<l.
Transformacja częstotliwości fali elektromagnetycznej dla względnej prędkości źródła i odbiornika Będziemy tutaj rozpatrywać, gdy odbiornik spoczywa i źródło się porusza, a także gdy odbiornik jest w ruchu, a źródło spoczywa. Odbiornik spoczywa, a źródło się porusza Załóżmy, że mamy oś OX, w którym źródło fali elektromagnetycznej (układ K'), porusza się zgodnie z kierunkiem wzrostu osi OX. Odbiornik fali elektromagnetycznej znajduje się w punkcje x, czyli dla naszego przypadku, gdy fala zostanie wysłana odwrotnie do kierunku ruchu nadajnika z pewnym maksimum (zakładamy, że źródło oddala się od odbiornika i odbiornik znajduje się przed źródłem), to ona dojdzie w czasie t.
Po czasie T' względem naszego układu , źródło fali elektromagnetycznej ponownie wysyła np. maksimum drań, zatem on dopłynie do odbiornika w czasie t.
Przyrównując oba wzory na x, czyli w tym przypadku i , i wiedząc, że mamy T=t-t, w takim przypadku można powiedzieć:
Teraz uwzględnimy wzór na dylatację czasu i określmy, że czas własny wysyłania poszczególnych np. maksimów w fali elektromagnetycznej w układzie własnym nadajnika T (w układzie, w którym nadajnik spoczywa), i w starym układzie odniesienia (w układzie, w której nadajnik porusza się z prędkością V), któremu odpowiada czas T', to wtedy transformacja między tymi czasami wyraża się:
Idąc dalej podstawiając do końcowego wynikowego wzoru , bo w tym wzorze czasy są liczone względem starego układu odniesienia T i względem nowego T, wtedy po dokonaniu tego naszego podstawienia otrzymamy wzór na okres fali wysyłanych przez nadajnik T i odbieranych przez odbiornik T:
Wiedząc, że częstość fali jest wyrażona wzorem , czyli jest odwrotnością okresu drań fali elektromagnetycznego w próżni, to wtedy transformacja częstości fali odbieranej w zależności częstości wysyłanej jest napisana:
Możemy wyrazić długość fali λ przez częstość w sposób , czyli jest to odwrotność częstości fali elektromagnetycznego pomnożonej przez prędkość światła c, a długość fali transformuje się:
Przy założeniach, że jeśli V>0, to wtedy źródło oddala się od odbiornika, oraz gdy V<0, to źródło przybliża się do odbiornika. Gdy prędkość źródła znajduje się pod kątem α względem linii odbiornik i źródło, co on znajduje się daleko od odbiornika, to wtedy on oddala się od niego z prędkością (tzn. składowa równoległa prędkości źródła do linii łączący odbiornik ze źródłem):
a dalej do wzoru na okres drgań stosujemy wzór i później tożsamość na dylatacje czasu , tzn. na wydłużenie czasu na czas , wtedy mamy:
Napiszmy dalsze zależności na częstość i długość fali, wtedy:
Odbiornik się porusza, a źródło spoczywa Załóżmy, że odbiornik oddala się od źródła i zakładamy, że odbiornik znajduje się za źródłem, wtedy równanie na położenie odbiornika w chwili przedstawia się wzorem na , tzn. początkowe położenie źródła jest , a po czasie po jakim doszła do odbiornika fala elektromagnetyczna jest położeniem , tzn. zachodzi:
a równanie na położenie odbiornika w chwili piszemy wzorem poniżej, przy czym zachodzi dla spoczywającego źródła, który jest źródłem wysyłających fal elektromagnetycznych, co wtedy:
Podstawiając wzór do , co na tej podstawie otrzymujemy:
Teraz uwzględnimy wzór na dylatację czasu i określmy, że czas własny wysyłania poszczególnych np. maksimów w fali elektromagnetycznej w układzie własnym odbiornika T (w układzie, w którym odbiornik spoczywa) i w starym układzie odniesienia (w układzie, w którym odbiornik porusza się z prędkością V), któremu odpowiada czas T', to wtedy transformacja między tymi czasami wyraża się:
Idąc dalej podstawiając do końcowego wynikowego wzoru , bo w tym wzorze czasy są liczone względem starego układu odniesienia T i względem nowego T, wtedy po dokonaniu tego naszego podstawienia otrzymamy wzór na okres fali wysyłanych przez nadajnik T i odbieranych przez odbiornik T:
A dalsze wzory wynikające z na długość i częstość fali dla naszego rozważanego przypadku są takie same jak w punktach i . A te wzory są spełnione dla przypadku , gdy odbiornik oddala się od źródła, a , gdy jest odwrotnie. Gdy odbiornik znajduje się daleko od źródła i on oddala się z prędkością od niej o wartości (tzn. składowa równoległa prędkości odbiornika do linii łączący odbiornik ze źródłem):
Wzór stosujemy do wzoru na okres drgań i dalej tożsamość na dylatację czasu wydłużenia czasu spoczynkowego na czas , wtedy otrzymujemy:
Napiszmy dalsze zależności na częstość i długość fali elektromagnetycznej: