Będziemy się tutaj zajmować funkcjami Bessela, który to on znany jest bardzo w matematyce i fizyce. Argument funkcji Bessela będziemy oznaczać przez x, a wskaźnikiem funkcji są współczynniki rzeczywiste. Funkcje Bessela oznaczamy przez J.

Równanie różniczkowe Bessela i jego rozwiązania Równanie różniczkowe, które definiuje funkcje Bessela jest to równanie określone:

Poszukujemy rozwiązania równania różniczkowego w postaci funkcji, w której wolny wyraz a jest różny od zera. Możemy to otrzymać, gdy szereg potęgowy pomnożymy przez funkcję x tak jak poniżej, zatem ostatecznie funkcje Bessela piszemy w postaci:

Wyznaczmy pierwszą i drugą pochodną funkcji Bessela , która jest proponowanym rozwiązaniem równania różniczkowego :

Możemy podstawić funkcję Bessela , a także pierwszą i drugą pochodną funkcji Bessela i do równania różniczkowego Bessela , otrzymujemy:

Po krótkich przekształceniach, tzn. czynników stojących przed sumami jako czynniki włączamy pod tą sumę i po przegrupowaniu wyrazów:

Współczynnik a jest tak zdefiniowane w szeregu by był różny od zera, w takim razie z równania możemy otrzymać wyraz stojący przy potędze o wykładniku zerowym z liczby x:

Z równości otrzymujemy dwa rozwiązania na parametr λ, jedno z plusem a drugie z minusem, którego to piszemy za pomocą jednego ogólnego wzoru:

Jedno rozwiązaniu z plusem we wzorze zapisywanej ogólnie w punkcie odpowiada rozwiązaniu regularnemu, a drugie z minusem odpowiada rozwiązaniu osobliwemu, które to w punkcie x=0 funkcja Besella ma wartość osobliwą.

Współczynnik stojący w tożsamości stojący przy pierwszej potędze, tzn. przy x dla naszego wspomnianego równanie ma postać:

Patrząc na warunek na liczbę λ według , to z wynika, że a jest równa zero. Równanie możemy przekształcić do tożsamości:

W takim razie w równaniu różniczkowym otrzymujemy wniosek na współczynniki a we funkcji Bessela w zależności od współczynników a, zatem poszczególne współczynniki:

Ale ponieważ a jest równy zero co wcześniej wykazaliśmy w punkcie , to również na podstawie ma miejsce warunek:

Dla indeksów parzystych można udowodnić, że istnieje ogólny wzór na współczynniki a, który zapisujemy przy pomocy wzoru poniżej wynikający ze wzoru ogólnego na współczynniki :

Mając na uwadze uproszczenie ogólnych formuł przyjmijmy, że współczynnik a przyjmuje szczególna formę zapisywaną przy pomocy funkcji Γ(x) definiowana w punkcie :

Biorąc na uwagę wzór na współczynnik a, wtedy wzór na współczynnik a przy wykorzystywaniu wzoru zapisany w punkcie piszemy w formie:

Ponieważ przyjmujemy rozwiązanie regularne, więc z tożsamości wybieramy rozwiązanie z plusem, w takim przypadku szereg Bessela przyjmuje ostateczną formę:

Funkcje Bessela o indeksie całkowitym i jego funkcja tworząca Jeśli w funkcji parametr ν jest liczbą naturalną ν=n=0,1,2,3,.., to funkcja Bessela możemy napisać dla tak określonego ν z definicji funkcji J, w której występuje funkcją Γ zależna od całkowitego parametru, którego postać jest Γ(l+n+1)=(l+n)!:

Następnym krokiem jest udowodnienie, że funkcją tworzącą wielomianu Bessela jest funkcją w postaci wzoru :

We wzorze wprowadźmy parametr l+m zamiast parametru m, wtedy wspomniane równanie piszemy:

Wyrażenie stojące w nawiasie we wzorze są to funkcje Bessela, wtedy funkcja tworząca:

Funkcje Bessela z indeksem i jego przestawienie całkowe We wzorze dokonajmy podstawienia pod funkcję tworzącą Bessela w postaci w=e:

Obie strony tak otrzymanej równości mnożymy obustronnie przez e, a następnie całkujemy obustronnie przez zmienną φ w granicach 0 do 2π, wtedy piszemy tożsamość:

Prawa strona równości jest równa zero, gdy n jest nie równe m, a jest różna od zera i równa 2π, gdy n=m, wtedy możemy napisać wzór na funkcję Bessela wynikającą ze wspomnianego wzoru:

W szczególnym przypadku, gdy w równaniu współczynnik m jest równy zero, więc to ostatnie równanie na funkcję Bessela J, tak by po drugiej równości dokonać podstawienia φ:=π/2+φ, i ze względu na okresowość funkcji cosφ, piszemy jako:

Funkcje Bessela o wskaźniku równym 1/2 Funkcje Bessela dla ν=1/2, dla którego zapis o indeksie równej połowie jedynki, są równe:

Z teorii funkcji Γ możemy napisać tożsamość, którego można rozpisać funkcję Γ przy wykorzystaniu definicji funkcji Γ dla ν równego 1/2:

Na podstawie tożsamości wyprowadzonej w obliczeniach w punkcie wzór na funkcję Bessela zapisane w punkcie piszemy wedle:

Szereg zapisanej w punkcie jest to szereg funkcji sinus z liczby x, zatem ta nasza tutaj rozważana funkcja Bessela jest to po prostu:

Funkcje Bessela dla ν=-1/2 zapisujemy wedle sposobu, którego zapis jest o indeksie równym minus połowie jedynki:

Z teorii funkcji Gamma możemy napisać tożsamość, którego jest rozwinięciem funkcji Γ dla ν połówkowego i równego 1/2, którą piszemy:

Na podstawie tożsamości wyprowadzonej w obliczeniach w punkcie wzór na funkcję Bessela zapisaną w punkcie piszemy poniżej:

Szereg zapisany w punkcie jest to szereg funkcji kosinus z liczby x, zatem tą naszą tutaj rozważaną funkcję Bessela piszemy:

Funkcje Bessela jako rozwiązania wzorów rekurencyjnych Pokażemy, że wzór rekurencyjny dla funkcji Bessela o wskaźniku o wartości ν+1 wyraża się w zależności od współczynnika ν wzorem za pomocą operacji różniczkowania funkcji Bessela względem wskaźnika ν, dla której pod różniczkowaniem względem "x" jest iloczyn funkcji potęgowej x i funkcji Bessela :

Wzór udowodniamy przez bezpośrednio przez wstawianie do niego funkcji Bessela J zdefiniowaną w punkcie :

Zatem na podstawie obliczeń przeprowadzonej w punkcie możemy zapisać wyrażenie, które jak udowodnimy w końcowych dysputach, że jest to po prostu rozważane wyrażenie, które jest funkcją Bessela o wskaźniku ν+1.

Udowodnijmy następną rekurencję, której to element J jest pisany przy pomocy wzoru na J za pomocą operacji różniczkowania, którego to rekurencja jest:

Aby udowodnić wzór musimy napisać wyrażenie różniczkowe, która jest iloczynem funkcji x i pochodnej z iloczynu funkcji x i funkcji Bessela J, wtedy mamy problem:

Co kończy dowód tożsamości .

Jak się zachowuje funkcja Bessela w pobliżu punktu x=0 Mając wzór na funkcje Bessela zdefiniowaną w punkcie , który można zapisać dla punktu blisko zera pomijając wyrazy wyższego rzędu wedle potęg z liczby x, bo następne potęgi dla małego otoczenia w tymże punkcie są rzędu niższego niż ν, są bardzo malutkie w porównaniu ze wspomnianym wyrazem, w takim przypadku funkcja Bessela piszemy:

Niech wskaźnik ν jest liczbą całkowitą, w takim przypadku możemy przestawić funkcję J w zależności od J wedle sposobu poniżej, wiedząc, że funkcja Γ o współczynniku ujemnym przyjmuje wartość nieskończoną, a jego odwrotność jest zero.

Asymptotyczne zachowania się funkcji Bessela ze wskaźnikiem ułamkowym Wykażemy, że dla bardzo dużego x funkcja J(x) ma postać asymptotyczną, którego wygląd w zależności od parametru "l" jest on zdefiniowany jako:

Teraz zastosujemy wzór , by udowodnić rozwiązanie asymptotyczne , w tym celu przy dowodzie dla l=0 dostajemy dokładny wzór . Następnym krokiem naszego dowodu, że musimy udowodnić przejście z twierdzenia l do twierdzenia l+1 dla asymptotycznego przypadku dla x bardzo dużego:

Wykażemy że drugi wyraz występujący w drugim członie jak odjemnik w nawiasie jest wielkością pomijalną ze względu, że mianownik odjemnej jest rząd niższy niż mianownik odjemnika, zatem odjemnik możemy pominąć, w takim bądź razem możemy napisać wyprowadzenie :

Co kończy dowód twierdzenia na podstawie twierdzenia o indukcji zupełnej. Wykażemy, że dla bardzo dużego x funkcja J ma postać asymptotyczną, którego wygląd w zależności od parametru "l" jest jako:

Teraz zastosujemy wzór , by udowodnić wzór , w tym celu udowodnimy nasz wzór dla l=0 dla którego dostajemy dokładny wzór . Następnym krokiem naszego dowodu, że musimy udowodnić przejście z twierdzenia l do twierdzenia l+1 dla asymptotycznego przypadku x bardzo dużego:

Wyraz drugi występujący w drugim członie jak odjemnik w nawiasie jest wielkością pomijalną ze względu, że mianownik odjemnej jest rząd niższy niż mianownik odjemnika, zatem odjemnik możemy pominąć, w takim bądź razem możemy napisać wyprowadzenie :

Co kończy dowód wzoru na podstawie twierdzenia o indukcji zupełnej.

Funkcje Neumanna i Hankela a ich powiązanie z funkcjami Bessela Funkcję Neumanna N, które sa bardzo związane z funkcjami Bessela, jak później powiemy. Te funkcje są osobliwe w punkcie x=0, jego definicja jest napisana wzorem wedle schematu:

Dla indeksów całkowitych funkcje Neumanna uzyskujemy w granicy dla ν, która jest liczbą określoną przy wzorze , której granica jest:

Jeśli przyjmować będziemy, że wielkość ν jest podana wzorem , w takim przypadku wzór przyjmować będziemy wzorem:

Funkcję Hankela przestawiamy jako kombinację funkcji Bessela i Neumanna N w postaci:

Wprowadzenie do sferycznych funkcji Bessela Sferyczne funkcje Bessela oznazczamy przez j(x), a także funkcje Neumanna i Hankela piszemy jako:

Wyżej wymienione funkcje możemy zapisać w postaci asymptotycznej korzystając ze wzoru , dochodzimy do związków, że funkcja Bessela jest napisana wzorem poniżej:

Wyżej wymienione funkcje możemy zapisać w postaci asymptotycznej korzystając ze wzoru dochodzimy do związku, że funkcja Neumanna ma wygląd:

A na sam koniec podamy jak wygląda funkcja Hankela dla jej przypadku asymptotycznego, dochodzimy do związków, że wedle definicji tejże funkcji jest narysowana ona:

Wzór Rayleigha, czyli rozwinięcie funkcji fali płaskiej w funkcjach kulistych Rozłóżmy funkcje opisująca falę płaską we funkcjach Legendre'a , wtedy możemy rozpisać naszą funkcję e w pewien szereg, którego jest kombinacją liniową w funkcjach Legendre'a P, którego to współczynniki są funkcjami zależnymi od wskaźnika l i argumentu r:

Biorąc wzór na definicję Laplasjanu we współrzędnych kulistych i wiedząc, że Y=P, która nie zależy od zmiennej radialnej, wtedy na podstawie wzoru , która jest definicją Laplasjanu, mamy:

Rozpiszmy wzór na Laplasjan wedle sposobu i biorąc tylko jako działanie na ten operator funkcję R(r):

Zatem możemy podziałać Laplasjanem obie strony równania , a do lewej jego strony także dokonujemy różniczkować względem współrzędnych kartezjańskim, a z jego z prawej strony we współrzędnych kulistych, w takim przypadku mamy równanie poniżej:

Ze wzoru możemy napisać równanie różniczkowe, które jest tożsamościowo równe zero, w takim przypadku możemy napisać równanie, które w dalszych kroku mamy zamiar rozwiązać wykorzystując przy tym do lewej strony ostatniego wzoru:

Do równania wprowadźmy nowe zmienne, które definiujemy następująco:

Możemy wykorzystać wzory , która jest definicją zmiennej ρ, a wzór , która jest definicją S, i te ostatnie dwa wspomniane wzory wstawiamy do wspomnianego na samym początku równania różniczkowego, w ten sposób dokonajmy dwóch następnych kroków, by dalej wykorzystać równanie , ale najpierw policzmy jego pierwszą jego pochodną:

Następnie jest policzenie drugiej pochodnej, piszemy tożsamość:

Wzory udowodnione w puntach i są to wzory, które podstawimy do równania różniczkowego , w takim przypadku możemy napisać następne równanie różniczkowe:

Równanie różniczkowe dzielimy obustronnie przez k, a następnie mnożymy tak powstałe równanie przez i jednocześnie dalej redukując odpowiednie składniki do siebie z lewej strony rozważanego równania, w takim razie możemy dojść do wniosku:

Równanie wynikłe z końcowych obliczeń przeprowadzonych w punkcie jest to równanie na funkcję Bessela :

Zatem wykorzystując wzory i , to możemy napisać wzór w postaci:

Funkcja R(kr) jest wprost proporcjonalna do funkcji sferycznej Bessela . Wzór do którego podstawimy funkcję sferyczną Bessela, ale przedtem przy czym ewentualne stałe będziemy wkładać do stałej c, i zakładając przy tym, że współrzędna zetowa wyraża się przy pomocy współrzędnej θ wzorem, tzn. ξ=r cosθ=rξ, w takim razie będziemy mogli powiedzieć: