Język ten należy do grupy germańskiej, czyli jest krewnym na przykład szwedzkiego oraz angielskiego.

Co ciekawe, bardzo dużo słów w języku polskim, zwłaszcza dotyczących rzemiosła i techniki, pochodzi z niemieckiego. "Kosztować", "majster", "szlafrok" i "spacer" to wszystko słowa zapożyczone z języka niemieckiego.

W samym niemieckim natomiast dużo wyrazów pochodzi z języka francuskiego. Podczas gdy w języku polskim słowa z francuskiego są prawie zawsze spolszczone, czyli zapisywane tak, jak my je słyszymy (francuskie "sauce", polskie "sos"), Niemcy często zostawiają je tak, jak w języku francuskim (niemieckie "Sauce", zniemczane do "Soße").

Język średnio-wysoko-niemiecki (śwn) (Mittelhochdeutsch, MHD, MHG) Trwał przez około 300 lat w okresie od 1050 do 1350 roku. Był to okres rozkwitu rycerstwa, poezji dworskiej (Minnesang) oraz ekspansji terytorialnej. Pod koniec XII wieku wykształcił się ponadregionalny język literacki oparty na dialekcie szwabskim. Po 1350 roku język przeszedł w fazę wczesno-nowo-wysoko-niemiecką.

Różnice gramatyczne między językiem średnio-wysoko-niemieckim a współczesnym niemieckim 1. Fonetyka i wymowa: zmiany wymowy samogłose Dyftongizacja (Monophthonge → Diphthonge): długie samogłoski przekształciły się w dwugłoski, np: mîn hûs → mein Haus, diutisk → deutsch. Monoftongizacja (Diphthonge → Monophthonge): z kolei dawne dwugłoski zlały się w długie samogłoski, np: liep (wymawiane l-i-e-p) → lieb (wymawiane jako długie i), guot → gut.

2. Osłabienie nieakcentowanych sylab końcowych: pełne, wyraźne samogłoski (a, o, u) w procesie rozwoju języka uległy osłabieniu do tzw. „szwa” (krótkiego, niemego e), np: singan → singen, tagum → Tagen', gebont → geben.

3. Zmiany w odmianie (deklinacja i koniugacja): język średnio-wysoko-niemiecki posiadał bardzo skomplikowany system deklinacji (podział na tematy samogłoskowe i spółgłoskowe), a współczesny niemiecki jest uproszczony, dzieląc odmianę na mocną, nieregularną i słabą. W średnio-wysoko-niemieckim istniało 7 klas czasowników mocnych, które zmieniały samogłoskę rdzenną (Ablaut) w zależności od czasu. Wiele z tych czasowników stało się we współczesnym niemieckim czasownikami słabymi.

4. Składnia (budowa zdań): W języku średnio-wysoko-niemieckim szyk zdania nie był sztywno uregulowany. Czasownik na końcu zdania podrzędnego (Nebensatz) nie był bezwzględną regułą.

5. Podwójne przeczenie: w średniowieczu powszechne i poprawne było stosowanie podwójnego przeczenia dla wzmocnienia wypowiedzi (np. ich enweiss niht → ja nie wiem nic'').

Przypisy