Deklinacja nazw języków Nazwy języków są z reguły rzeczownikami odprzymiotnikowymi i występują w dwóch formachU.e Röding-Lange, Bezeichnungen für 'Deutschland' in der Zeit der "Wende", Königshausen & Neumann, 1997, str. 38 odmieniane wg deklinacji mocnej, rzeczownikowej (starke, substantivische Deklination), przy czym rodzajnik jest tu często opuszczany, jeżeli rzeczownikowi nie towarzyszy przymiotnik lub inny atrybut rzeczowniki te są używane w określonym kontekście, np. jako język określonego człowieka, pewnej grupy ludzi itp. np. das Deutsch meines Vaters, der Akzent seines Italienisch(s), auf Französisch, in Polnisch, ... odmieniane wg deklinacji słabej, przymiotnikowej (schwache, adjektivische Deklination), zawsze z rodzajnikiem rzeczowniki te są używane w ogólnym (np. historycznym, terytorialnym itp.) kontekście języka np. das Deutsche verfügt über 16 Vokale, im Englischen, ... .
Przypisy