W AutoIt podobnie jak w wielu innych językach programowania, można wpływać na działania translatora i jego sposób interpretacji kodu źródłowego. Służą do tego dyrektywy translatora i funkcje konfiguracyjne.
Dyrektywy translatora (interpretera)
Zbiór dostępnych dyrektyw nie jest specjalnie rozbudowany, zawiera tylko 10 pozycji. Każda dyrektywa rozpoczyna od znaku #, po którym następuje nazwa i ewentualne parametry.
Najważniejszą i najczęściej używaną dyrektywą jest:
Polecenie wczytania zewnętrznego kodu #include "[ścieżka _dostępu\]nazwa_pliku" lub #include Forma pierwsza może wskazywać plik w dowolnej lokalizacji. Jeżeli pominięta jest ścieżka dostępu to domyślnie przyjmowana jest jako miejsce uruchomienia skryptu.
Forma druga odnosi się do lokalizacji standardowej biblioteki AutoIt (najczęściej jest to C:\Program Files\AutoIt3\Include).
Dzięki dyrektywie #include możemy w programach korzystać z zewnętrznych bibliotek bez konieczności kopiowania kodu do wnętrza tworzonego skryptu.
Oczywiście dołączany kod musi być także napisany w AutoIt. Będzie on wstawiony do skryptu w miejsce dyrektywy.
Z #include ściśle związana jest kolejna dyrektywa: #include-once Jeżeli dołączany plik rozpoczyna się tą dyrektywą oznacza to, że może on być dołączony do skryptu tylko raz (w miejscu pierwszego #include). Dyrektywę tą stosuje się w plikach bibliotek. Zabezpiecza to przed błędem "Duplicate function" - ponownym deklarowaniem raz zadeklarowanej funkcji.
Działanie dyrektywy możemy prześledzić na poniższych przykładach: ;skrypt #include "include_test.au3" #include "include_test.au3"
;plik dołączany "include_test.au3" MsgBox(0, "TEST:", "Komunikat testowy") W tym przykładzie okienko testowe będzie wyświetlone dwa razy.
Jeżeli jednak plik dołączany będzie wyglądał tak: ;plik dołączany "include_test.au3" #include-once MsgBox(0, "TEST:", "Komunikat testowy") to okienko wyświetli się tylko raz (drugie wywołanie #include "include_test.au3" zostanie zignorowane).
Początek i koniec bloku komentarza #comments-start ... ... #comments-end lub w wersji skróconej #cs ... ... #ce Zazwyczaj komentarz rozpoczyna się znakiem średnika (;). Oznacza to, że wszystko co zostało zapisane poczynając od tego znaku, aż do końca wiersza, jest komentarzem i zostanie zignorowane przez translator. Jeżeli chcemy wstawić komentarz wielowierszowy, to zamiast rozpoczynać każdy wiersz średnikiem, możemy użyć powyższych dyrektyw. Translator zignoruje cały blok tekstu poczynając od #comments-start (#cs), a kończąc na #comments-end (#ce).
Początek i koniec bloku programu #region [nazwa bloku programu] ... ... ... #endregion [nazwa bloku programu] Dyrektywy te są ignorowane przez translator i nie powodują żadnego działania w wykonywanym skrypcie. Są jedynie informacją dla edytora, że dany fragment kodu należy traktować jako jeden blok, który przyciśnięciem klawisza myszki można zwinąć do postaci jednego wiersza. Oczywiście operacja ta nie wpływa na zawartość kodu, powoduje tylko, że pewien jego fragment nie będzie wyświetlany. Ułatwia to pracę nad dużymi projektami. Część nieobrabianego aktualnie kodu można czasowo ukryć, dzięki czemu łatwiej nam będzie operować fragmentem aktualnie edytowanym.
Przykład: #region deklaracje stałych globalnych Global Const $a=1 Global Const $b=2 Global Const $c=3 #endregion koniec deklaracji stałych globalnych ;dalej dalsza część skryptu
Specjalna dyrektywa kontrolowania kompilacji skryptu #pragma compile(dyrektywa, parametr)
dyrektywa - rodzaj ustawianego aspektu kompilacji
parametr - parametr dla danej dyrektywy Dyrektywa | Parametr | Opis i przykład
Out | Nazwa pliku | Określenie nazwy pliku wynikowego np.: | | #pragma compile(Out, program.exe) | | Domyślnie: jak nazwa skryptu z rozszerzeniem .exe
Icon | Nazwa pliku | Nazwa pliku ikony programu: | | #pragma compile(Icon, ikona.ico) | | Domyślnie: standardowa ikona AutoIt
ExecLevel | none, | Ustawienie poziomu wykonywania w manifeście | asInvoker, | skompilowanego pliku wykonywalnego: | highestAvailable, | #pragma compile(ExecLevel, highestavailable) | requireAdministrator|
UPX | True, False | Kompresja pliku skompilowanego z użyciem UPX: | | #pragma compile(UPX, false)
AutoItExecuteAllowed| True, False | Zamiast #NoAutoIt3Execute | | #pragma compile(AutoItExecuteAllowed, True) | | Domyślnie: False
Console | True, False | Kompilacja do wersji konsolowej: | | #pragma compile(Console, True) | | Domyślnie: False
Compression | 1, 2, 5, 7, 9 | Stopień kompresji pliku wynik.: | | #pragma compile(Compression, 1) | | Domyślnie: 2
Compatibility | vista, win7 | Kompilacja w trybie zgodności z wersją systemu: | win8, win81 | #pragma compile(Compatibility, win81)
x64 | True, False | Czy kompilacja do wersji 64 bitowej: | | #pragma compile(x64, True) | | Domyślnie: False
Comments | Komentarz | Wstawienie tekstu komentarza do skompilowanego pliku: | | #pragma compile(Comments, To jest treść "komentarza')
CompanyName | Nazwa | Wstawienie nazwy firmy: | | #pragma compile(CompanyName, 'Wasta' Co.)
FileDescription | Opis | Wstawienie opisu pliku: | | #pragma compile(FileDescription, Sktypt w AutoIt)
FileVersion | Wersja | Wstawienie numeru wersji pliku: | | #pragma compile(FileVersion, 3.3.10.2)
InternalName | Nazwa | Wstawienie wewnętrznej nazwy pliku: | | #pragma compile(InternalName, "Jakaś nazwa")
LegalCopyright | Copyright | Wstawienie uwag o prawach autorskich: | | #pragma compile(LegalCopyright, Legal stuff here)
LegalTrademarks | Opis | Wstawienie uwag o znakach firmowych: | | #pragma compile(LegalTrademarks, 'Znak firmowy')
OriginalFilename | Nazwa pliku | Wstawienie nazwy oryginalnego pliku: | | #pragma compile(OriginalFilename, MojSkrypt.exe)
ProductName | Nazwa | Wstawienie nazwy produktu: | | #pragma compile(ProductName, Maszyna co robi PING)
ProductVersion | Wersja | Wstawienie numeru wersji produktu: | | #pragma compile(ProductVersion, 6.6.6.13) UWAGA: W parametrze cudzysłowy i apostrofy są traktowane jak zwykłe znaki.
Uruchomienie skryptu z prawami administratora #RequireAdmin Dyrektywa informuje translator, że skrypt do uruchomienia wymaga pełnych praw administratora.
Czy komputer działa w trybie administratora można sprawdzić za pomocą funkcji: IsAdmin IsAdmin ( ) Funkcja zwraca 1 gdy komputer działa w trybie administratora, w przeciwnym razie zwraca 0.
Przykład: If IsAdmin() Then MsgBox(0, "Test funkcji IsAdmin()", "Tryb administratora!")
Ukrycie ikony w zasobniku systemowym paska zadań #NoTrayIcon Dyrektywa powoduje, że w zasobniku systemowym (tray) paska zadań nie pojawi się ikona wykonywanego skryptu. Można ponownie włączyć ikonę przy użyciu funkcji Opt("TrayIconHide", 0).
Przykład: #NoTrayIcon MsgBox(0, "TEST:", "Po zamknięciu okna pojawi się ikona na pasku zadań!") Opt("TrayIconHide", 0) ;ponowne pokazanie ikont w tray'u Sleep(5000)
NoAutoIt3Execute #NoAutoIt3Execute Dyrektywa określa, że skompilowany skrypt nie może być uruchomiony przez AutoIt3ExecuteLine lub AutoIt3ExecuteScript.
Dyrektywa ta jest nieaktualna od wersji 3.3.12.0. Zastępuje ją #pragma compile(AutoItExecuteAllowed, False), która jest ustawiona domyślnie.
Rejestrowanie funkcji wywoływanej w chwili uruchomienia skryptu #OnAutoItStartRegister "nazwa_funkcji" Dyrektywa określa jaka funkcja ma być wywołana w momencie uruchomienia skryptu. Parametrem dyrektywy jest nazwa wywoływanej funkcji.
Jeżeli dyrektywy użyjemy wielokrotnie (z różnymi nazwami funkcji), to funkcje będą wywoływane w kolejności takiej jaka jest kolejność dyrektyw.
Funkcje są wywoływane na samym początku wykonywania skryptu nawet wtedy, gdy dyrektywy nie są na początku kodu skryptu.
Przykład: MsgBox(16,"SKRYPT:","Segment główny") #OnAutoItStartRegister "Funkcja1" #OnAutoItStartRegister "Funkcja2"
Func Funkcja1() MsgBox(32, "TEST:", "Funkcja1?") EndFunc
Func Funkcja2() MsgBox(64, "TEST:", "Funkcja2!") EndFunc
Funkcje OnAutoItExitRegister i OnAutoItExitUnRegister Omówimy teraz dwie funkcje pokrewne dyrektywie #OnAutoItStartRegister: OnAutoItExitRegister ( "nazwa_funkcji" ) Funkcja określa (rejestruje) jaka funkcja ma być wywołana w momencie zakończenia skryptu. Zwraca 1 gdy sukces, lub 0 gdy wystąpił błąd.
Parametrem funkcji jest nazwa wywoływanej funkcji.
Jeżeli funkcji użyjemy wielokrotnie (z różnymi nazwami), to funkcje zarejestrowane będą wywoływane w kolejności odwrotnej do kolejności rejestracji.
Przykład: OnAutoItExitRegister("Funkcja1") OnAutoItExitRegister("Funkcja2") Sleep(2000)
;funkcje rejestrowane Func Funkcja1() MsgBox(32, "TEST:", "Funkcja1?") EndFunc
Func Funkcja2() MsgBox(64, "TEST:", "Funkcja2!") EndFunc
Przykład (z odczytem kodu i metody zakończenia skryptu): OnAutoItExitRegister("Moja_funkcja") Exit 666
;funkcja rejestrowana Func Moja_funkcja() MsgBox(32, "TEST:", "Kod wyjścia: " & @exitCode & @LF & _ "Metoda wyjścia: " & @exitMethod) EndFunc
OnAutoItExitUnRegister ( "nazwa_funkcji" ) Funkcja anuluje rejestrację funkcji uruchamianej w momencie zakończenia skryptu. Zwraca 1 gdy sukces, lub 0 gdy wystąpił błąd.
Parametrem funkcji jest nazwa funkcji, której rejestracja jest anulowana.
Przykład: OnAutoItExitRegister("Funkcja1") OnAutoItExitRegister("Funkcja2") Sleep(2000) OnAutoItExitUnRegister("Funkcja1")
;funkcje rejestrowane Func Funkcja1() MsgBox(32, "TEST:", "Funkcja1?") EndFunc
Func Funkcja2() MsgBox(64, "TEST:", "Funkcja2!") EndFunc
Funkcje AdlibRegister i AdlibUnRegister Obie funkcje nie zwracają żadnej wartości. AdlibRegister ( "nazwa_funkcji" [, czas] ) Funkcja rejestruje inną funkcję (tzw. Adlib), która będzie wywoływana co określony przedział czasu, do zakończenia działania skryptu, lub do odwołania rejestracji.
"nazwa_funkcji" - nazwa rejestrowanej funkcji.
czas - (opcjonalnie) czas w ms między kolejnymi wywołaniami zarejestrowanej funkcji, domyślnie 250 ms.
UWAGA:
Rejestrowana funkcja powinna być prosta, jeżeli jest wywoływana często gdyż w czasie jej działania wykonanie głównego skryptu zostaje wstrzymane. Również parametr czasu należy stosować ostrożnie, aby uniknąć zbytniego obciążenia procesora.
Można zarejestrować kilka funkcji, ale nie można zarejestrować funkcji używającej parametrów.
AdlibUnRegister ( ["nazwa_funkcji"] ) Funkcja wyrejestrowuje funkcję Adlib.
"nazwa_funkcji" - (opcjonalnie) nazwa wyrejestrowywanej funkcji, domyślnie wyrejestrowane zostaną wszystkie funkcje Adlib.
Przykład: AdlibRegister("FAdlib",500) SplashTextOn("Test funkcji AdlibRegister","Włączona",200,50) Sleep(10000) AdlibUnRegister() SplashTextOn("Test funkcji AdlibRegister","Wyłączona",200,50) Sleep(5000)
Func FAdlib() Beep(1000,200) EndFunc
Funkcja Break Break ( mod ) Funkcja włącza lub wyłącza możliwość przerwania działania skryptu za pomocą opcji Exit menu kontekstowego ikony w tray'u. Nie zwraca żadnej wartości.
mod = 1 - (domyślne) funkcja Braek włączona, w menu jest pozycja Exit
mod = 0 - funkcja Braek wyłączona, w menu nie ma pozycji Exit
Przykład: Break(0) ;break wyłączony MsgBox(0,"Test","Break Off",10) Break(1) ;break włączony MsgBox(0,"Test","Break On") Do Beep() Sleep(50) Until False
Funkcje konfiguracyjne Funkcje te służą do zmiany sposobu działania niektórych innych funkcji. Wszystkie mają następującą ogólną postać: AutoItSetOption ( "opcja" [, par] ) lub w wersji skróconej: Opt ( "opcja" [, par] ) "opcja" - nazwa opcji określająca sposób oddziaływania funkcji.
par - parametr przypisany do danej opcji, jego znaczenie zależy od rodzaju opcji. Jeżeli go pominiemy, funkcja tylko zwróci aktualną wartość parametru nie zmieniając jego wartości. Default przywraca domyślną wartość.
Funkcje zwraca poprzednią wartość parametru par. Jeżeli wystąpi błąd (np. podano złe wartości parametrów) to makro @error przyjmie niezerową wartość.
Opt("CaretCoordMode", par) Określa sposób traktowania współrzędnych ekranowych karetki (kursor tekstowy):
par = 0 - współrzędne względne do aktywnego okna