Standard C++ z roku 2011, w skrócie nazywany C++11, dodał do języka wiele nowości, które powodują, że programy pisane zgodnie z nowym standardem są niekompatybilne ze starymi kompilatorami. W tym rozdziale opiszemy jedynie niektóre zmiany, pozostałe są wyjaśnione w innych rozdziałach.
Iterowanie po kolekcji
Iterowanie po kolekcji pętlą for jest możliwe na kilka sposobów.
1. Jeśli kolekcja posiada operator indeksowania i funkcję zwracającą rozmiar można przejść po wszystkich indeksach:
#include #include
int main() { std::vector liczby = {1, 2, 3, 4, 5};
for (auto i=0u; i liczby = {1, 2, 3, 4, 5};
for (auto it = liczby.begin(); it != liczby.end(); ++it) { std::cout liczby = {1, 2, 3, 4, 5};
for (auto x: liczby) { std::cout << x << '\n';
Składnia jest następująca:
for (typ nazwa_zmiennej: nazwa_kolekcji) { // działanie na zmiennej }
Klasa, która implementuje kolekcję musi posiadać metody begin i end, obie muszą zwracać iterator, który implementuje trzy operatory:
porównanie (!=) dereferencję (*) preinkrementację (++).
Poniżej kompletny przykład.
#include
class Zakres {
int start, stop;
class Iterator { int liczba;
public: Iterator(int liczba) : liczba(liczba) {}
bool operator!=(const Iterator& iter) const { return liczba != iter.liczba;
int operator*() const { return liczba;
Iterator operator++() { liczba += 1;
return *this;
public: Zakres() : start(0), stop(5) {};
Iterator begin() const { return Iterator(start);
Iterator end() const { return Iterator(stop);
int main() {
Zakres liczby;
for (auto x: liczby) { std::cout << x << '\n';
Typy wyliczeniowe
W C++, podobnie jak w C, funkcjonują typy wyliczeniowe. Wprowadza się je słowem kluczowym enum, po którym następuje nazwa typu, a w nawiasach klamrowych lista wartości. np.:
enum Kolor { Czerwony, Zielony, Niebieski
Problem związany z typami wyliczeniowymi jest dodawanie w zakresie widoczności nazw wszystkich wartości. Jeśli w tym samym zakresie potrzebujemy inny typ wyliczeniowy i powinien on zawierać pewne wartości o tych samych nazwach, kompilator nie dopuści do tego ze względu na powtórzenia nazw. Np. gdybyśmy chcieli typ dla kolorów świateł na skrzyżowaniach, to wartościami powinny być: Czerwony, Zielony, Zolty; dwie pierwsze są już zajęte przez Kolor.
W praktyce rozwiązuje się tego typu konflikty na kilka sposobów:
dodając do nazw jakieś prefiksy, np. "kol_Czerwony" i "swiatla_Czerwony"; umieszczając typy w przestrzeni nazw lub w klasie.
W C++11 wprowadzono nowy sposób definiowania typów wyliczeniowych enum class, deklaracja jest następująca:
enum class Nazwa { Wartosc1, Wartosc2, ... WartoscN
lub
enum class Nazwa: typ_wartości { Wartosc1, Wartosc2, ... WartoscN
Dwie główne różnice:
Nazwy wartości nie pojawiają się w zakresie definicji typu wyliczeniowego, muszą być zawsze kwalifikowane jego nazwą, np. Nazwa::Wartosc2. Możliwe jest podanie typu, na jakich zapisywane są wartości. W ten sposób można precyzyjnie sterować rozmiarem klas lub struktur.
enum class Kolor { Czerwony, Zielony, Niebieski
enum class SygnalizacjaSwietlna { Czerwony, Zielony, Zolty
int main() { Kolor kolor; SygnalizacjaSwietlna sygn;
// kolor = Czerwony; // błąd: symbol 'Czerwony' niezadeklarowany // kolor = SygnalizacjaSwietlna::Zielony; // błąd: konwersja niemożliwa
kolor = Kolor::Czerwony; sygn = SygnalizacjaSwietlna::Czerwony; }
Typy całkowite o określonym rozmiarze
Standardowe typy całkowite, tj. int, long, short mogą mieć (w uproszczeniu) dowolny zakres, zależnie od systemu operacyjnego, architektury komputera, a nawet kompilatora. Np. nic nie stoi na przeszkodzie aby wszystkie trzy miały ten sam zakres. Pisząc przenośny program to na programistę spada obowiązek sprawdzenia, z których typów może bezpiecznie korzystać, np. badając stałe w rodzaju MAX_INT.
W C++11, wzorem standardu języka C, dodano typy całkowite o predefiniowanych rozmiarach, dzięki czemu zakresy liczb są gwarantowane. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że zależnie od architektury procesora obsługa tych typów może być różnie realizowana. Np. na procesorach 32-bitowych wykonywanie działań na 64-bitowych typach wymaga większej liczby instrukcji, co przekłada się negatywnie na wydajność.
typ liczba bitów wartość minimalna wartość maksymalna uint8_t 8 0 255 uint16_t 16 0 65 535 uint32_t 32 0 4 294 967 295 uint64_t 64 0 18 446 744 073 709 551 615 int8_t 8 -128 127 int16_t 16 -32 768 32 767 int32_t 32 -2 147 483 648 2 147 483 647 int64_t 64 -9 223 372 036 854 775 808 9 223 372 036 854 775 807