Grupa przemienna z dodatkowym działaniem Strukturę grupy przemiennej można wzbogacać na różne sposoby – nie tylko przez relację porządku. Innym sposobem jest drugie działanie dwuargumentowe: Trudno, żeby zbiór był grupą przemienną ze względu na oba działania, ale zdarza się coś podobnego. Można się przyjrzeć liczbom wymiernym ze względu na dodawanie są grupą przemienną nie są grupą ze względu na mnożenie, ponieważ zero nie jest tu odwracalne – równanie liniowe nie ma rozwiązań; po wycięciu zera z dziedziny zbiór istotnie jest grupą przemienną.

Przykłady można mnożyć – podobnie jest z liczbami rzeczywistymi zespolonymi i nie tylko. Takie grupy przemienne, które po wycięciu zera są grupami przemiennymi ze względu na inne działanie, są dość często rozważane w algebrze, teorii liczb i ich zastosowaniach. Dlatego warto mieć na nie osobną nazwę i zdefiniować ją ściśle – przez abstrakcję istotnych, pożytecznych cech. To nas prowadzi do pojęcia ciała. To kolejna koncepcja z XIX wieku, która w wieku XX bardzo się upowszechniła, nie tylko wśród matematyków, choć poza matematyką czystą ta nazwa nie jest pilnie potrzebna.

Uogólnienie ciał

Dość często rozważania o ciałach są poprzedzone wprowadzeniem bardziej ogólnej koncepcji – „słabszej” i „uboższej”, tzn. mającej mniej założeń. Ta koncepcja to pierścień – zbiór z dwoma działaniami definiowany aksjomatycznie: ze względu na dodawanie jest to grupa przemienna; mnożenie jest łączne: (ab)c = a(bc), przez co można pisać krócej: abc. Niektórzy lubią nazywać takie struktury półgrupami; mnożenie rozdzielne względem dodawania: a(b+c) = ab + ac, (b+c)a = ba + ca.

Co istotne: to mnożenie nie musi być przemienne ani nie musi mieć jedynki. Mówiąc uczenie: pierścień ze względu na mnożenie nie musi być półgrupą przemienną ani monoidem; te „bonusowe” własności są dla pierścieni niezależne od siebie – istnieją pierścienie nieprzemienne z jedynką oraz pierścienie przemienne bez jedynkiPrzykłady tych pierwszych: macierze kwadratowe 2×2 albo kwaterniony (ℍ). Przykłady tych drugich: pewna klasa funkcji rzeczywistych (L1(ℝ) – całkowalne w sensie Lesbegue’a) z działaniem splotu.; przemienność jest też niezależna od dzielenia – zdarzają się nieprzemienne pierścienie z dzieleniemPrzykładem są wspomniane już kwaterniony lub czwarki (ℍ). Pierścienie z dzieleniem czasem nazywano ciałami, jednak ugruntowała się węższa definicja ciała, jako pierścienia i z dzieleniem, i przemiennego..

Z jednej strony przykłady pierścieni, które nie są ciałami, są bardzo powszechne. Chyba najbardziej podstawowym są liczby całkowite (ℤ), ale też różne klasy wielomianów: o współczynnikach całkowitych, wymiernych, rzeczywistych lub zespolonych. Pierścienie można traktować jako dalekie uogólnienie liczb całkowitych i wielomianów – pierścienie to zbiory, w których możliwe jest dodawanie, odejmowanie i mnożenie, ale już niekoniecznie dzielenie, za to przynajmniej czasami można mówić o podzielności i dzieleniu z resztą. Z drugiej strony teoria pierścieni ma inne miejsce w nauce niż teoria grup – ogólne własności pierścieni są stosowane głównie w matematyce czystej, np. algebraicznej teorii liczb. Dlatego pierścienie są nauczane głównie na studiach matematycznych i dlatego są wspomniane właśnie w tym miejscu, po ciałach. Pierścienie mają jednak pewne znaczenie dla teorii grup przemiennych, nie tylko jako jej zastosowanie i kontynuacja. Pierścienie stosują się też do niej samej: dla każdej grupy przemiennej A można skonstruować pierścień endomorfizmów End(A), wspominany już wcześniej. Własności grupy przemiennej wiążą się ściśle z własnościami tego pierścienia. Analogiczne konstrukcje są rozważane w algebrze liniowej i tam także pełnią sporą rolę.

Uwagi