W celu uzyskania pojedynczych łysinek stosowano metodę szalek dwuwarstwowych opisaną w Podrozdziale 4.1 oraz jako gospodarzy używano szczepy Serratia spp. OS10 i W54. Uzyskane łysinki, na szalkach z ich policzalną ilością, porównano pod kątem ich morfologii, a wybrane nazwano od „Ł1” do „Ł10”. Niejednolita morfologia sugerowała, że w testowanej próbce znajdują się co najmniej dwa różne fagi (Tabela 8).
Nazwa Opis morfologii gospodarz Ł1 Mała, ø=0,5mm OS10 Ł2 Duża, ø=1mm, mętna w środku, okrągła OS10 Ł3 Duża, ø=0,9mm, okrągła z jednym rożkiem OS10 Ł4 Duża, ø=0,9mm, lekko owalna, mętna w środku, przejrzysta na obwodzie W54 Ł5 Mała, ø=0,2mm, okrągła, przejrzysta OS10 Ł6 Mała, ø=0,5mm, kwadratowa, przejrzysta W54 Ł7 Średnia, ø=0,8mm, 5-kątna, mętna w środku, przejrzysta na krawędzi W54 Ł8 Duża, ø=0,9mm, okrągła, cała mętna OS10 Ł9 Mała, ø=0,4mm, okrągła, duży przejrzysty obwód, mały mętny środek OS10 Ł10 Mała, ø=0,5mm, okrągła, przejrzysta w pełni OS10 Zwrócono uwagę, że większość łysinek, niezależnie od wielkości, była mętna, zaś wokół krawędzi łysinki Ł9 zaobserwowano wyraźnie przejrzystą strefę. Ten fakt stał się pierwszą przesłanką do postawienia hipotezy, iż w badanej próbce obecne były bakteriofagi łagodne. Materiał z kilku pojedynczych łysinek różniących się morfologią posłużył do namnożenia i izolacji cząstek fagowych (metoda opisana w Podrozdziale 4.2). Uzyskane zawiesiny były następnie mianowane (Podrozdział 4.1) z wykorzystaniem tych samych co wcześniej (patrz wyżej) gospodarzy.