Budowanie realistycznego i pozytywnego obrazu siebie Czym jest obraz siebie? Obraz siebie to sposób, w jaki myślisz o sobie:

jak wyglądasz, jaki masz charakter, co potrafisz, jaki „jesteś” jako człowiek.

Obraz siebie wpływa na to, czy wierzysz w swoje możliwości, czy łatwo się poddajesz, czy lubisz siebie, czy ciągle się krytykujesz.

Skąd się bierze nasz obraz siebie? Na to, jak siebie widzimy, wpływają:

rodzina – to, co mówią rodzice i rodzeństwo, koledzy i koleżanki – ich opinie, żarty, komentarze, nauczyciele – pochwały i uwagi, media – filmy, reklamy, internet, media społecznościowe, własne doświadczenia – sukcesy i porażki,

to, co sami o sobie myślimy – nasze myśli i przekonania. Z czasem te wszystkie informacje łączą się w jedną „opowieść” o sobie.

Realistyczny a nierealistyczny obraz siebie Realistyczny obraz siebie oznacza, że:

widzisz swoje mocne strony (talenty, cechy charakteru), zauważasz też słabsze strony, ale ich nie wyolbrzymiasz, wiesz, że możesz się rozwijać i uczyć nowych rzeczy.

Przykład:

„Dobrze rysuję, ale gorzej idzie mi matematyka. Mogę poćwiczyć, żeby się poprawić.”

Nierealistyczny obraz siebie może być: zbyt negatywny – widzisz tylko wady („we wszystkim jestem beznadziejny”), zbyt idealny – nie dostrzegasz błędów („zawsze mam rację, nic nie muszę poprawiać”).

Oba te skrajne podejścia utrudniają rozwój i psują samopoczucie.

Co to znaczy mieć pozytywny obraz siebie? Pozytywny obraz siebie to nie jest myślenie: „Jestem najlepszy ze wszystkich!”.

To raczej:

„Lubię siebie takim, jaki jestem teraz”, „Wiem, że mam swoje plusy i minusy”, „Mogę się zmieniać i uczyć”.

Osoba z pozytywnym obrazem siebie:

nie wyzywa siebie w myślach, przyjmuje pochwały, zamiast je odrzucać, nie załamuje się jednym niepowodzeniem, szanuje siebie i innych.

Jak budować realistyczny i pozytywny obraz siebie? Poznaj swoje mocne strony Zastanów się:

W czym jestem dobry/dobra? Co lubię robić? Kiedy ktoś mnie chwalił? Za co? Możesz zrobić listę: „Umiem…” „Lubię w sobie…” „Inni mówią, że jestem…” Trzymaj tę listę i dopisuj kolejne rzeczy.

Zauważ swoje słabsze strony – bez obrażania siebie Każdy ma rzeczy, w których jest słabszy. To normalne. Zamiast myśleć:

„Jestem głupi, bo dostałem jedynkę”

lepiej pomyśl:

„Nie przygotowałem się dobrze. Mogę następnym razem poćwiczyć.” Błąd to sygnał: „Tu można się czegoś nauczyć”, a nie dowód, że jesteś zły czy bezwartościowy.

Zmień sposób, w jaki do siebie mówisz Zwróć uwagę na swoje myśli. Jeśli łapiesz się na:

„Jestem beznadziejny”, „Nic mi się nie udaje”, spróbuj zamienić to na: „Popełniłem błąd, ale mogę spróbować jeszcze raz”, „To jest trudne, potrzebuję więcej ćwiczeń”.

Mów do siebie tak, jak do dobrego przyjaciela.

Nie porównuj się ciągle z innymi Porównywanie się z innymi często psuje nasz obraz siebie, bo:

widzimy tylko czyjeś sukcesy, a nie widzimy jego błędów, zapominamy o własnych postępach.

Lepiej porównuj się ze sobą z przeszłości:

„Rok temu nie umiałem tego zadania, a teraz umiem”, „Kiedyś bałam się odpowiadać przy tablicy, teraz jest mi łatwiej”.

Dbaj o ciało – to też część obrazu siebie To, jak myślimy o swoim ciele, wpływa na obraz siebie. Pomaga:

ruch (spacer, rower, sport, taniec), odpowiedni sen, zdrowe jedzenie, higiena (mycie, dbanie o ubranie).

Nie musisz wyglądać jak osoby z reklam. Ważne, by być zdrowym i zadbanym.

Szukaj wspierających osób Otaczaj się ludźmi, którzy:

szanują cię, nie wyśmiewają cię, umieją powiedzieć coś miłego, potrafią też spokojnie powiedzieć, co możesz poprawić.

Może to być:

przyjaciel, rodzic, rodzeństwo, nauczyciel, wychowawca.

Co może przeszkadzać w pozytywnym obrazie siebie? Utrudnia go m.in.:

częste wyśmiewanie lub wyzywanie (np. w szkole), przemoc słowna w internecie, zbyt duża krytyka w domu lub w klasie, oglądanie tylko „idealnych” zdjęć w mediach społecznościowych i wierzenie, że tak wygląda prawdziwe życie.

Jeśli coś z tego cię dotyczy, ważne jest, by porozmawiać z dorosłym, któremu ufasz.

Kiedy szukać pomocy? Warto poszukać pomocy, gdy: prawie cały czas myślisz o sobie źle, wstydzisz się siebie i unikasz innych, ciągle porównujesz się z innymi i czujesz się gorszy/gorsza, często czujesz smutek lub bezradność.

Możesz wtedy porozmawiać z:

rodzicem lub opiekunem,

wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym, innym dorosłym, któremu ufasz.

Budowanie realistycznego i pozytywnego obrazu siebie to proces. Trwa całe życie, ale możesz zacząć już teraz – od jednego małego, życzliwego kroku wobec samego siebie.