Metryczka utworu Epoka: literatura współczesna (II połowa XX wieku). Rodzaj literacki: liryka. Gatunek: wiersz epigramatyczny (zwięzła, pointowana forma), o charakterze ironicznej autofikcji; stylizacja na napis nagrobny (epitafium). Czas i miejsce akcji: Miejsce: cmentarz, nagrobek mówiący o zmarłej. Czas: pośmiertny, ujęty w konwencji epitafium („Tu leży…”).

Streszczenie treści Napis nagrobny informuje, że w grobie spoczywa „staroświecka jak przecinek” autorka kilku wierszy – autoironiczny portret poetki. Ziemia udzieliła jej „wiecznego odpoczynku”, mimo że nie należała do żadnej literackiej grupy (brak przynależności środowiskowej). Na mogile nie ma nic szczególnego: tylko ta „rymowanka”, łopian i sowa – akcent skromności i dystansu wobec własnej sławy. Podmiot zwraca się do przechodnia: ma wyjąć „mózg elektronowy” i chwilę pomyśleć nad losem Szymborskiej – finał łączy ironię z poważną zachętą do refleksji.

Charakterystyki głównych „bohaterów” Zmarła poetka (Szymborska jako bohaterka autoepitafium) przedstawiona z autoironią: „staroświecka”, autorka „paru wierszy”; niezależna, poza „grupami” i modami literackimi; świadomie umniejsza własną rangę, podważając patos tradycyjnych nagrobków.

Przechodzień (adresat) reprezentant świata żywych i nowoczesności („mózg elektronowy” – technika, automatyzacja myślenia); zostaje wezwany do zatrzymania się i refleksji, choćby krótkiej.

„Mózg elektronowy” symbol współczesnego umysłu wspieranego technologią, ale też myślenia schematycznego, „z teczki”, gotowego do użycia.

Główne motywy i przesłanie Autoironia i demitologizacja poety odrzucenie pomnikowości; poetka sama redukuje swój „mit” do skromnej noty.

Śmierć i zwyczajność końca „wieczny odpoczynek” jest przyznany wszystkim jednakowo; śmierć znosi hierarchie.

Niezależność artystyczna „nie należał do żadnej z literackich grup” – pochwała osobności i nieufność wobec etykiet.

Kontrast: patos epitafium vs. codzienność zamiast wzniosłych inskrypcji: „rymowanka, łopian i sowa”.

Refleksja w epoce techniki ironiczne wezwanie do wyjęcia „mózgu elektronowego” sugeruje, że myślenie bywa dziś zmechanizowane, a jednak konieczne jest osobiste „podumanie”.

Przesłanie Wiersz przypomina, że wobec śmierci i czasu warto zachować dystans do własnej „wielkości”, a zarazem nie rezygnować z namysłu. Ironia nie unieważnia powagi: skromny nagrobek staje się dyskretnym apelem o krótką, ale prawdziwą refleksję nad ludzkim losem i pamięcią.