Utwór ten ujrzał światło dzienne w 1958 roku, w zbiorze zatytułowanym „Formy”. Powstał w czasach polskiej odwilży politycznej, tuż po zakończeniu stalinizmu, w okresie znanym jako mała stabilizacja. Choć wiersz nie wskazuje konkretnego miejsca akcji, mocno odnosi się do społecznych realiów Polski lat pięćdziesiątych XX wieku.

Główni bohaterowie Podmiot liryczny – to osoba, która na początku pełni rolę obserwatora i sędziego, kierując apel do społeczeństwa. W końcowej części utworu zaczyna identyfikować się z adresatami, włączając się w opisywaną grupę. Ludożercy (Adresat zbiorowy) – to metaforyczne określenie współczesnych ludzi, charakteryzujących się skrajnym egoizmem, brakiem empatii oraz agresywnym podejściem do innych. To osoby, które koncentrują się wyłącznie na posiadaniu i zaspokajaniu własnych potrzeb.

Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Utwór ma formę otwartego listu skierowanego do całego społeczeństwa. Podmiot liryczny zwraca się do ludzi, nazywając ich ludożercami, i prosi o zakończenie wzajemnej wrogości. Wypomina im codzienne zachowania, takie jak nieufne spojrzenia, agresywne reakcje czy brak szacunku dla słabszych. Wymienia szereg przedmiotów i spraw, które ludożercy traktują jako swoje (np. ubrania, rodzina, poglądy), co ukazuje ich nadmierne przywiązanie do własności. Osoba mówiąca apeluje o stworzenie przestrzeni dla drugiego człowieka, przypominając, że inni mają takie same potrzeby. Na końcu pojawia się ostrzeżenie, że wzajemne niszczenie się doprowadzi do ostatecznej klęski, z której nie będzie ucieczki.

Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Egoizm i brak solidarności – autor krytykuje postawę „każdy dla siebie”, która niestety dominuje w relacjach międzyludzkich. Konsumpcjonizm i materializm – zwraca uwagę na to, jak nadmierne skupienie na posiadaniu (użycie zaimków „mój”, „moja”) prowadzi do uprzedmiotowienia innych ludzi. Zwierzęca natura człowieka – frazeologizmy takie jak „patrzenie wilkiem” czy „zgrzytanie zębami” pokazują, jak zanika w nas to, co wyższe, na rzecz instynktów. Kryzys humanizmu po wojnie – wiersz stawia pytanie, jak można zachować człowieczeństwo w świecie, który przeszedł totalny upadek wartości.

Dominujące emocje i refleksje Utwór jest przesycony gorzką ironią i sarkazmem, co widać w zestawieniu czułych zwrotów z oskarżeniami o ludożerstwo. Lektura wywołuje poczucie wstydu i skłania do refleksji nad własną codzienną życzliwością. Refleksja koncentruje się na lęku przed duchowym upadkiem społeczeństwa, w którym ludzie stają się przeszkodą dla siebie nawzajem, zamiast być wsparciem. Język wiersza, pozbawiony ozdobników i znaków interpunkcyjnych (tzw. wiersz różewiczowski), potęguje wrażenie surowości i szczerości przekazu.

Aktualność utworu Tematyka egoizmu, braku empatii w przestrzeni publicznej oraz walki o dobra materialne sprawia, że utwór wciąż jest trafnym komentarzem do ludzkich zachowań także w dzisiejszym świecie.