Utwór, opublikowany w 1966 roku w zbiorze „Oda do rąk”, przenosi klasyczny motyw literacki we współczesne realia. Akcja liryczna rozgrywa się nocą w ponurej i chłodnej scenerii szpitalnej sali, zdominowanej przez mrok i wąskie korytarze. Czas wydarzeń obejmuje ostatnie godziny życia bohaterki, tuż przed nadejściem świtu.
Główni bohaterowie Izold – młoda kobieta o jasnych włosach zaplecionych w warkocz, umierająca w odosobnieniu na szpitalnym łóżku. Jest postacią pełną wewnętrznego blasku i spokoju, która mimo fizycznego cierpienia i trudności z oddychaniem, z nadzieją oczekuje na nadejście śmierci. Tristan – nieobecny fizycznie ukochany bohaterki, którego imię pojawia się jedynie w sferze domysłów lub jako szept wiatru. Stanowi on duchowy cel podróży umierającej kobiety, będąc symbolem miłości przeznaczonej.
Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Wiersz opisuje ostatnią noc jasnowłosej kobiety przebywającej w szpitalu. Bohaterka leży bez ruchu, a jedynym znakiem jej życia są błyszczące oczy oraz ciężki, nierówny oddech. Wokół panuje ciemność i pustka, którą wypełnia jedynie odgłos wiatru za oknem. Podmiot liryczny informuje, że śmierć Izold nastąpi nieuchronnie przed wschodem słońca. Kobieta nie wykazuje lęku; jej postawa sugeruje cierpliwe czekanie na przejście do innej rzeczywistości. W kulminacyjnym momencie pojawia się motyw Tristana, z którym dusza bohaterki ma się ostatecznie zjednoczyć. Samotna walka o oddech kończy się w momencie, gdy imię ukochanego wybrzmiewa w podmuchach wiatru, zapowiadając spotkanie po śmierci.
Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Miłość i śmierć (Eros i Tanatos) – utwór ukazuje nierozerwalny związek między głębokim uczuciem a kresem życia, nawiązując do koncepcji miłości silniejszej niż zgon. Samotność w cierpieniu – współczesna Izold umiera w sterylnych, chłodnych warunkach szpitalnych, pozbawiona bezpośredniej obecności bliskiej osoby. Nadzieja na metafizyczne zjednoczenie – problemem jest wiara w to, że śmierć nie jest końcem, lecz etapem prowadzącym do połączenia dusz, które nie mogły zaznać pełni szczęścia na ziemi. Nawiązanie do tradycji kulturowej – autorka reinterpretuje celtycką legendę, sprawdzając, czy ideały rycerskiej miłości mają rację bytu w świecie zdominowanym przez biologię i medycynę.
Dominujące emocje i refleksje Lektura wiersza wywołuje nastrój smutku i melancholii, ale jednocześnie przynosi pewien rodzaj ukojenia wynikający z postawy bohaterki. Kontrast między chłodem szpitala a „złotym” blaskiem umierającej Izold budzi w odbiorcy współczucie. Refleksja koncentruje się na uniwersalności ludzkiego losu oraz na tym, jak osobiste doświadczenia choroby (w nawiązaniu do biografii autorki) wpływają na postrzeganie końca egzystencji. Czytelnik może odczuć niepewność co do tego, czy oczekiwany Tristan jest realną postacią, czy jedynie wytworem wyobraźni konającej kobiety.
Aktualność utworu Problematyka godnego odchodzenia w samotności oraz poszukiwania sensu w cierpieniu poprzez odwołanie do sfery uczuć pozostaje aktualna we współczesnym świecie, w którym doświadczenie choroby i szpitalnej izolacji jest wpisane w ludzkie życie.