Konkurs Piosenki Eurowizji (ang. Eurovision Song Contest) to coroczne międzynarodowe widowisko muzyczne o charakterze konkursowym, organizowane od 1956 roku. Jest to jeden z najdłużej transmitowanych programów telewizyjnych na świecie oraz jedno z największych wydarzeń medialnych niebędących imprezą sportową. Udział w wydarzeniu biorą nadawcy publiczni zrzeszeni w Europejskiej Unii Nadawców.

Rola Europejskiej Unii Nadawców (EBU) Organizatorem i właścicielem marki konkursu jest Europejska Unia Nadawców (ang. European Broadcasting Union – EBU) z siedzibą w Genewie. EBU jest stowarzyszeniem publicznych stacji radiowych i telewizyjnych, założonym 12 lutego 1950 roku. Misją organizacji w kontekście Eurowizji jest promowanie współpracy między nadawcami, stymulowanie wymiany kulturowej oraz prezentowanie nowoczesnych technologii transmisji sygnału telewizyjnego. Zgodnie z regulaminem, prawo do wystawienia reprezentanta w konkursie mają wyłącznie Członkowie Aktywni EBU, co oznacza, że uczestnictwo nie jest ograniczone do państw leżących geograficznie w Europie, lecz zależy od przynależności nadawcy do Europejskiej Strefy Nadawczej lub członkostwa w Radzie Europy.

Geneza i cele powstania konkursu Idea konkursu narodziła się w połowie lat 50. XX wieku w ramach Komitetu Programowego EBU. Głównym pomysłodawcą był Marcel Bezençon, ówczesny dyrektor telewizji szwajcarskiej. Projekt wzorowano na istniejącym już włoskim Festiwalu Piosenki w San Remo. Pierwsza edycja, pod nazwą Grand Prix Eurovision de la Chanson Européenne, odbyła się 24 maja 1956 roku w Lugano w Szwajcarii, a udział w niej wzięło siedem państw. Pierwotnym celem technologicznym wydarzenia było przetestowanie możliwości jednoczesnej transmisji sygnału telewizyjnego do wielu krajów w ramach sieci wymiany programowej o nazwie „Eurowizja”. Pod względem społecznym konkurs miał służyć integracji narodów europejskich po II wojnie światowej poprzez wspólną rozrywkę i kulturę popularną.

Ewolucja i format wydarzenia Na przestrzeni dekad konkurs przeszedł znaczącą ewolucję regulaminową i techniczną. Od jednej transmisji radiowo-telewizyjnej w 1956 roku, format rozrósł się do trzech koncertów realizowanych na żywo: dwóch półfinałów oraz finału. Zmieniano również systemy głosowania – od wyłącznie sędziowskich gremiów, przez wprowadzenie głosowania telefonicznego (audiotele) w 1997 roku, aż po obecny model mieszany (punkty przyznawane przez profesjonalne jury oraz widzów). Od 1999 roku gospodarzami wydarzenia są państwa, których reprezentant zwyciężył w roku poprzednim, co nakłada na nadawcę publicznego danego kraju obowiązek organizacji produkcji zgodnie ze ścisłymi wytycznymi EBU.