rzeczownik ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) część mowy umożliwiająca rozróżnianie przedmiotów, osób, zwierząt, pojęć itp. poprzez nadanie im nazw lub imion;
(1.1)
(1.1) Zazwyczaj rzeczowniki stanowią podmioty zdań, ale mogą być również i dopełnieniami. (1.1) Wyraz „rzeczownik” sam w sobie jest rzeczownikiem.
(1.1) rzeczownik własny • rzeczownik żywotny / nieżywotny
(1.1) część mowy
rzecz rzeczownikowy, odrzeczownikowy, rzeczowy rzeczownikowo, rzeczowo
zobacz też: słowniki tematyczne dla słownictwa gramatycznego
albański: (1.1) emër angielski: (1.1) noun, substantive arabski: (1.1) اسم azerski: (1.1) izim, ad baskijski: (1.1) substantibo, izen białoruski: (1.1) назо́ўнік bretoński: (1.1) anv-kadarn bułgarski: (1.1) съществи́телно и́ме , съществи́телно chiński standardowy: (1.1) 名词 (míngcí) chorwacki: (1.1) imenica czeski: (1.1) podstatné jméno dolnołużycki: (1.1) substantiw duński: (1.1) substantiv , navneord esperanto: (1.1) substantivo estoński: (1.1) nimisõna, substantiiv farerski: (1.1) navnorð fiński: (1.1) substantiivi francuski: (1.1) substantif , nom górnołużycki: (1.1) substantiw, wěcownik grenlandzki: (1.1) taggit hindi: (1.1) संज्ञा hiszpański: (1.1) sustantivo , substantivo , nombre islandzki: (1.1) nafnorð japoński: (1.1) 名詞 (meishi) jidysz: (1.1) סובסטאַנטיוו (substantiw) kaszubski: (1.1) jistnik kataloński: (1.1) substantiu litewski: (1.1) daiktavardis łaciński: (1.1) nomen substantivum niderlandzki: (1.1) substantief , zelfstandig naamwoord niemiecki: (1.1) Dingwort , Hauptwort , Substantiv norweski (bokmål): (1.1) substantiv nowogrecki: (1.1) ουσιαστικό ormiański: (1.1) գոյական polski język migowy: prowansalski: (1.1) nom rosyjski: (1.1) и́мя существи́тельное sanskryt: (1.1) संज्ञा słoweński: (1.1) samostalnik szwedzki: (1.1) substantiv turecki: (1.1) isim ukraiński: (1.1) іме́нник węgierski: (1.1) főnév włoski: (1.1) nome , sostantivo